Author: Gurjarica

હું વિજય ઠક્કર ૨૦૦૮માં પરિવાર સાથે અમેરિકા આવી અહીં સ્થાયી થયા. લખવાનો મારો શોખ કાળક્રમે મારી આદત બની ગઈ હતી તે અમેરિકા આવીને પણ "ગુજરાત દર્પણ" જેવા અમેરિકામાં સૌથી વધુ વંચાતા અને લોકપ્રિય ગુજરાતી મેગેઝીનને કારણે બરકરાર રહી શકી. વર્ષ ૧૯૯૦થી પ્રોફેશનલી લખવાની શરૂઆત થઇ..પરંતુ ૧૯૯૪થી અમદાવાદમાં ગુજરાત ટુ ડે દૈનિકમાં " ભીતર ભીનું આકાશ " કોલમ ચાલી..અને ૧૯૯૭માં આ કોલમમાં છપાયેલી વાર્તાઓ " ભીતર ભીનું આકાશ " નામેજ પુસ્તક રૂપે પ્રગટ થઇ.. સાથેજ હૃદયમાં પાંગરેલા હિન્દી સાહિત્ય તરફના લગાવને કારણે હિન્દી કવિતાઓ, ગઝલો, મુક્તકો લખાયાં અને તે પણ વર્ષ ૧૯૯૭માં " सर्पगंधी क्षण " નામે પુસ્તક આકારે પ્રકાશિત થયું તો ગુજરાતીમાં પણ કવિતાઓ, ગીતો, ગઝલો લખાતી રહી... દરમ્યાન જૂદાજૂદા દૈનિકો, સામયિકો વગેરેમાં " લીલા શ્વાસને સરનામે " એ નામે કોલમ સ્વરૂપે વાર્તાઓ પ્રગટ થતી રહી. ૧૯૭૯થી દુરદર્શન સાથે સમાચાર વાચક તરીકે નાતો જોડાયો તે ૨૦૦૪ સુધી ચાલ્યો અને એજ અરસામાં રેડિયો-આકાશવાણી સાથે પણ સમાચાર વાચક, ડ્રામા આર્ટીસ્ટ, પેનલ રાયટર જેવી જૂદીજૂદી પ્રવૃત્તિઓ થતી રહી. સરદાર પટેલના જીવન પર આધારિત " લોખંડી પુરુષ સરદાર પટેલ" ગુજરાત સરકાર પુરસ્કૃત નાટક નાં નિર્માતા લેખક અને અભિનેતા થવાનું સદભાગ્ય સાંપડ્યું. અમેરિકામાં રેડિયો દિલ સાથે છેલ છબીલો ગુજરાતી કાર્યક્રમમાં છેલ્લા બે વર્ષથી કો-હોસ્ટ તરીકે ઉપરાંત અમદાવાદમાં અને અમેરિકામાં ઇવેન્ટ પ્લાનર અને " માસ્ટર ઓફ સેરીમની" તરીકે ખુબ પ્રસિદ્ધી મેળવી. ભારત અને અમેરિકામાં થઈને ૧૯૭૯થી લઈને અત્યાર સુધીમાં આશરે ૩૦૦૦ જેટલાં કાર્યક્રમોમાં " માસ્ટર ઓફ સેરીમની" કરવાનો મોકો મળ્યો. હાલમાં મારા બંને પુસ્તકો રીપ્રીન્ટમાં છે અને" લીલા શ્વાસને સરનામે " પ્રકાશનની પ્રક્રિયામાં છે. મારો બ્લોગ " ગુર્જરિકા " નામે અમેરિકામાં રહીને ગુજરાતી સાહિત્ય, ભાષા, અસ્મિતા, સમાજકારણની વાતો લઈને ગુજરાત રાજ્યના સ્થાપના દીવસથી આ વિજાણું યુગનો એક નાનકડો હિસ્સો બનશે. વ્યવસાયે અમદાવાદ મુનીસીપલ કોર્પોરેશનમાં " P R Manager" તરીકે વર્ષો સુધી કાર્યભાર સંભાળ્યો. માનવીય સંવેદનાઓ અને પ્રેમ સંબંધો એ મારો ખૂબજ ગમતીલો વિષય રહ્યો હોવાથી પ્રણય સંબંધો ઉપર આધારીત વાર્તાઓ ઉપરાંત જીવન ચરિત્રો લખવાનું બહુજ ગમે.

વિભીષણ છે એનું નામ….

“આવ બેટા “

“ કેમ છો શાલુ માસી..?”

“ મઝામાં બેટા, તું કેમ છે, સત્યા કેવી છે..? આજે અચાનક ક્યાંથી શાલુ માસી યાદ આવી બેટા.?

બસ એમજ. ઘણા સમયથી તમને મળવા આવવું હતું પછી આજે તો નક્કી કરી જ લીધું તમને મળવાનું.”

“સારું થયું…મને બહુ ગમ્યું..”

“એમ કર તો આજે સાથે જ જમીશું”

શીલે કોઈ ઔપચારિકતા વગર હા કહી દીધી.”

“માસી આજે મારે તમારી સાથે બહુ જ વાતો કરવી છે”

સારો એવો સમય નીકળી ગયો પણ શીલને જે કહેવું હતું તે કહી નહોતી શકતી. મૂંઝવણમાં હતી.

“શીલ મને લાગે છે કે તને કશીક મૂંઝવણ છે… કાંઈ કામ છે કે પછી કશું કહેવું છે તારે..?”

“……………….”

“કોઈ પ્રૉબ્લેમ છે ? તું એકલી આવી છે તો સત્યા તો બરોબર છે ને..?”

“હા માસી, મમ્મા તો મજામાં છે., પણ……?”

“તો..!  તને કશી તકલીફ છે..??

“માસી મારે તમારી મદદની જરૂર છે.”

“ઓહ, શેની મદદ બેટા? તો બોલ ને એમાં આટલી બધી મૂંઝાય છે કેમ ?”

“હું મારા કલીગ ને પ્રેમ કરું છું અને એની સાથે હું.. આઈ મીન.. અમે લગ્ન કરવા માંગીએ છીએ.”

“તો..! તો પછી પ્રશ્ન ક્યાં છે..?”

“મમ્મા…!”

“કેમ સત્યાને શું છે..! હું નથી માનતી કે એ તને રોકે.”

“માસી, યુ નો, મમ્મા નફરત કરે છે પ્રેમ કરતા લોકો ને “

શાલુ ખોવાઈ ગઈ એવી એક ઘટનામાં જ્યાંથી સત્યાને પ્રેમ નામનો શબ્દ પણ અણગમતો થઈ પડેલો. શીલ પણ મૂંઝવણમાં હતી. વાતાવરણમાં અકળ મૌન છવાયેલું હતું. બંને જુદીજુદી  દિશાઓમાં વિચારતા હતા. થોડીવારે શાલુ બોલી:

“કેમ સત્યા એવું કરે છે..?”

“ખબર નથી પડતી માસી… મને તો મારા ભવિષ્યની ખૂબ ચિંતા થાય છે… માસી હું સંકલ્પ વગરના જીવનની કલ્પના જ નથી કરી શકતી…હું  નહિ જીવી શકું..”

“તું ચિંતા નહિ કર બેટા…હું સત્યાને સમજાવીશ..”

“માસી, તમે તો મમ્માને ખૂબ નજીકથી જાણો છોને..! કેમ આવું કરે છે મમ્મા ? આટલી મોડર્ન  ભણેલી ગણેલી સ્ત્રી કેમ પ્રેમ સંબંધને નહિ સમજતી હોય..?? પ્રેમ શબ્દથી જ એ નફરત કરે છે..માસી પ્લીઝ તમે એને સમજાવો ને !”

શાલુ ક્યાંય સુધી ચૂપ થઈ ગઈ અને વિચારોમાં ખોવાઈ ગઈ. કાંઈ જ બોલતી ન હતી.

શીલ પણ સંકલ્પના વિચારોમાં અટવાઈ. સઘળું શાંત હતું. બંને મૌન હતાં. થોડી વારે શીલ વિચારોમાંથી બહાર આવી.

“માસી શું વિચારો છો ?”

“કાંઈ નહિ બેટા એ તો અમસ્તુંજ”

“માસી તમે કશુંક તો બોલો…મને એવું સતત લાગી રહ્યું છે કે તમે કશુંક તો જાણો જ છો પણ બોલતાં નથી.”

એક ઊંડો નિશ્વાસ નાખ્યો શાલુ એ…એકાદ મિનિટ ફરી મૌન થઈ ગયાં.. ઊભા થયાં અને રસોડામાં જઈ ફ્રીજમાંથી પાણીની બોટલ અને ગ્લાસ લઈ આવ્યાં. ઠંડું પાણી પીધું. નેપકીનથી મ્હો લૂછી નાખ્યું અને હાથમાં રહેલા નેપકીન સામે જોઇને જ બોલવા માંડ્યાં.

“શીલ બેટા, જો સાંભળ. “તારી મા છે ને એ અત્યંત કોમળ હ્રદયની બહુ પ્રેમાળ સ્ત્રી છે પણ સંજોગોએ એને રૂક્ષ બનાવી દીધી છે. છેલ્લા પાંત્રીસ વર્ષથી હું ઓળખું છું. એના જેવી ઋજુ સ્ત્રી કોઈ હોઈ શકે જ નહીં પણ વિધિના કારસ્તાને એને બહુ સતાવી છે.”

શીલ ચૂપ રહી. વચ્ચે કશું પણ બોલીને શાલુને ડીસ્ટર્બ કરવા માંગતી ન હતી.

“તને એક વાત કહું બેટા ? પણ હા, તું તારી ‘મા’ માટે કોઈ ગેરસમજ ના કરીશ. આજે વર્ષો પછી…” એટલું બોલતાં ફરી એક નિશ્વાસ નખાઈ ગયો.

“શાલુ માસી..!!”

“હા બેટા, એ પણ ક્યારેક કોઈકના ગળાડૂબ પ્રેમમાં હતી.”

“ત..તત..તો પછી મમ્માનું આવું વર્તન .??”

“એ જ તો હું તને કહેવા માંગું છું… શીલ જૂના ઘા એને બહુ પીડા આપે છે.”

“…………..”

“વિભીષણ એક પાત્ર છે તારી ‘મા’ ના જીવનનું…એના જીવનનો એક હિસ્સો, એનો અતીત,એનું સર્વસ્વ. બહુ પ્રેમ કરતા હતા બંને એકબીજાને. કોઈને પણ ઈર્ષા આવે એટલાં મગ્ન હતાં એમના એ પ્રેમ સંબંધમાં. વિભીષણ ખૂબ જાણીતો પેઇન્ટર હતો એક આર્ટિસ્ટ હતો…વર્સેટાઈલ પર્સનાલિટી.”

“…………………”

“સૌથી સારી વાત તો એના વ્યક્તિત્વની એ હતી કે એ બહુ સરળ માણસ હતો ને બધાંનો એ હમદર્દ હતો. તારી ‘મા’ ને એ બેસૂમાર પ્રેમ કરતો હતો, પાગલ હતો એની પાછળ. સત્યા જ એના જીવનનું ધ્યેય હતી, એ જ એની પ્રેરણા, એની શક્તિ અને એની મૂડી હતી. સત્યા પણ બહુ જ પ્રેમ કરતી હતી એને, બહુ સાચવતી અને એનું બધુંજ પ્લાનિંગ એ કરતી. “

શીલ એકીનજરે શાલુ તરફ જોઈ રહી હતી અને સાંભળી રહી હતી.

“વિભીષણ બહુ ધૂની હતો અને એકદમ મૂડી માણસ હતો. એક દિવસ રાત્રે સાડાબાર વાગે ઊઠીને મારે ત્યાં આવ્યો. મને ઊઠાડી અને કહે ચાલને શાલી આપણે શાંતિથી બેસીએ. મારે તારી સાથે બહુ વાતો કરવી છે. મને મોટેભાગે એ ‘શાલી’ કહીને બોલાવતો. જો ને શાલી, મારી સત્યા મને સૂવા પણ નથી દેતી.”

“વિભી, તને ખબર છે કેટલા વાગ્યા છે અત્યારે..?”

“ના ! નથી ખબર મને. મને તો ઊંઘ ના આવી એટલે હું તારી પાસે આવી ગયો.”

“રાતના સાડાબાર વાગ્યા છે વિભી. અને એ તો સારું છે કે હું એકલી જ છું નહિ તો તું તો મને છૂટાછેડા અપાવી દે.”

“ઓહ માય ગોડ” શીલ બોલી..

“મારે બે કલાક એની સાથે બેસવું પડ્યું અને એ દરમ્યાન એ જ બોલ્યા કર્યો. એ તો સત્યામય હતો. સત્યા પણ ખૂબ પ્રેમ કરતી હતી એને. વિભીના જીવનમાં એક કમોસમી વરસાદની જેમ આવી… જોરદાર વરસી અને જેમ કડાકા કરતાં વાદળ ધીમે રહીને હટી જાય એમ સત્યા પણ વિભીના જીવનમાંથી અદ્રશ્ય થઈ ગઈ…પરણી ગઈ મોહ સાથે… કે એને સંજોગોને આધીન પરણવું પડ્યું.” શીલ એકચિત્તે સાંભળી રહી હતી અને શાલુ પણ એકધાર્યું બોલતી હતી.

“તે રાત્રે વિભીષણ જ્યારે મારા ઘરે આવ્યો ત્યારે અસ્વસ્થ હતો અને દુઃખી પણ હતો. એની એ અવસ્થા અને એની માનસિક અવદશા જોઇને હું તો ગભરાઈ ગઈ હતી. મેં એને ધરપત આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો…. આડીઅવળી ઘણી વાતો કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એનું કશામાં ચિત્ત હતું જ નહિ. અનાયાસ કોઈજ સંદર્ભ વગર એણે મને કહ્યું: શાલી, એક વાત કહું ? શાલી હું કુદરતી મોત નહિ પામું… મારું અપમૃત્યુ જ થશે.. હા, હું આત્મહત્યા નહિ કરું પણ કુદરતી મોત પણ નહિ જ પામું.”

“………………..”

“તારી મમ્માના લગ્ન પછી સાવ બાવરો બની ગયો હતો વિભી. શીલ, હું સાક્ષી છું વિભીષણ અને સત્યાના સંબંધની, એમના પ્રેમની, એમની છટપટાહટની, એમની તડપની. બિચારાં એ બદનસીબ પ્રેમીઓ એક ના થઈ શક્યા. કુદરતે જ જ્યાં મ્હો ફેરવી લીધું પછી શું થાય..!!!”

શીલની આંખોનાં ખૂણા ભીના થઈ ગયાં.

“બંને અધૂરાં રહ્યાં, સાથે જીવવાનાં સઘળા અરમાનો તૂટી ગયાં. વિભી સત્યા માટે ખૂબ પઝેસિવ હતો, પાગલ હતો. સત્યાએ એનાં લગ્નમાં વિભીષણને હાજર રહેવા ખૂબ આગ્રહ કર્યો એમ કહોને કે જીદ કરી. સત્યાનો એક શબ્દ પણ એણે ક્યારેય ઉથાપ્યો નહોતો. વિભી લગ્નમાં હાજર રહ્યો અને નાટક તો એવું કર્યું કે એના જેટલું ખુશ કોઈ હોઈ જ ના શકે. વિદાયવેળાએ લગ્નમંડપમાં જ સત્યા એને પગે લાગી અને પછી ચાલી નીકળી. સત્યા એનાથી દૂર નીકળી ગઈ.. એક ક્ષણ પણ સત્યા વગર ના રહી શકનાર વિભીષણ, સત્યાથી દૂર હડસેલાઈ ગયો. ઊછળતા દરિયામાંથી ફેંકાઈ જતા કચરાની જેમ એ પણ જાણે ફેંકાઈ ગયો. સત્યા હવે પરાઈ બની ગઈ હતી અને હવે એની ઇચ્છા હોવા છતાં મળી શકે એમ નહોતી. એનો રાહ બદલાઈ ગયો હતો. સમય તો પાણીની જેમ વહેતો હતો પણ વિભીષણ માટે તો સત્યાથી છૂટા પડ્યાની એ ક્ષણે જ જીવન સ્થિર થઈ ગયું હતું.”

“………………..”

“ઘણા બધા સમયે મને એક દિવસ મળ્યો. ચહેરો એનો બદલાઈ ગયો હતો, એની રોનક જતી રહી હતી.”

શાલુ પહોંચી ગઈ એ કાલખંડમાં અને જાણે એ સમયને શબ્દો આપી રહી હતી. બોલવામાંને બોલવામાં એ પણ ભૂલી ગઈ કે શીલનું એના તરફ કે એના દ્વારા કહેવાયેલા શબ્દો તરફ ધ્યાન પણ છે કે નહિ. વર્તમાનમાં આવી ગઈ અને શીલ તરફ જોયું. શીલ એકધાર્યું એના તરફ જોઈ રહી હતી.

“પછી શું થયું માસી..?”

“મને કહે:  “શાલી, મારી સત્યા ચાલી ગઈ મને આમ રેઢો મૂકીને… મારું સર્વસ્વ જતું રહ્યું…આઈ…આઈ ડોન્ટ નોવ હું કેવી રીતે જીવી શકીશ સત્યા વગર.”

“બે વર્ષ વીતી ગયાં એ વાતને. સત્યા મોહ સાથે એના સંસારમાં મગ્ન બની ગઈ. સરસ રીતે એનો સંસાર ચાલતો હતો. તારો જન્મ થયો. વિભી હવે જાહેરમાં દેખાતો બહુ ઓછો થયો. મને પણ એણે મળવાનું ટાળવા માંડ્યું. અચાનક એક દિવસ ન્યૂઝપેપરમાં એના પેઇન્ટિંગનાં ‘વન મેન શો’ની જાહેરાત આવી. સત્યાએ જાહેરાત જોઈ અને મને ફોન કર્યો. 

“શાલુ, તેં કશું જોયું..?

“શું..?

“આજના ન્યૂઝપેપરમાં વિભીના ‘વન મેન શો’ની જાહેરાત આવી છે. ચાલને આપણે જઈએ એનો ‘શો’ જોવા. તું આવીશ મારી સાથે, પ્લીઝ ! મારે વિભીને જોવો છે..એને મળવું છે.. હું બહુ મિસ કરું છું હું એને.”

“અમે બંને ગયાં એનો પેઇન્ટિંગનો ‘શો’ જોવા. વિભીષણના દરેક ચિત્રમાં ક્યાંકને ક્યાંક સત્યા છૂપાયેલી જ હતી. વિભી અમને મળ્યો.”

“હાય શાલુ..! અરે વાહ.. સત્યા આવી છે…!!!. કેમ છે સત્યા..?”

“સારી છું… તું કેમ છે વિભી..??”

“હું દંભ નહિ કરું સત્યા એમ કહીને કે હું સારો છું. સત્યા વગરનો વિભી સારો હોઈ જ ના શકે. તારા વગરનો વિભી અધૂરો છે…ક્યારેય એ પૂર્ણ ના થઈ શકે. જીવું છું પણ જીવનનો કુદરતી ધબકાર તો ચાલ્યો ગયો છે તારી સાથે દોસ્ત. જીવ્યા કરીશ એ અકુદરતી ધબકાર સાથે, જ્યાં સુધી ઈશ્વર ચાહશે.”

શાલુ અને સત્યા અસ્વસ્થ થઈ ગયાં. વિભીષણ પ્રસંગની નજાકત પામી ગયો એટલે વાતચીતને નૉર્મલ બનાવવા પૂછ્યું “કેવો છે મોહ..?”

“સારો છે,પ્રેમાળ છે…”

વિભીષણ એની સામે જ જોઈ રહ્યો…ચહેરાની રેખાઓ તંગ થઈ…

“મને બહુ પ્રેમ કરે છે એ વિભી..”

“ધેટ’સ ફાઈન… તને કોણ પ્રેમ ના કરે સત્યા..?

“સેટલ છું ..? ખુશ છું તારા નવા જીવન થી..?”

“હા, તને ખબર છે વિભી ? મારે એક દીકરી છે સવા વર્ષની ‘શીલ’ છે એનું નામ..

“ખબર તો છે જ સત્યા… બહુ ઝડપથી સેટલ થઈ ગઈ..?? નવી પરિસ્થિતિનો આટલો ઝડપથી સ્વીકાર !!! 

“સ્વીકારવી પડે છે વિભી.. પણ, તારા શબ્દોમાં કડવાશ છે વિભી..?”

“ના, જેને બેસુમાર પ્રેમ કર્યો હોય એના માટે કડવાશ હોઈ જ કેવી રીતે શકે..? સત્યા હકીકત એ છે કે તું તારી અત્યારની પરિસ્થિતિમાં ઓતપ્રોત થઈ ગઈ છું, સુખી થઈ છું, ખુશ પણ દેખાઉ છું…પણ હું તો હજી ત્યાં જ સ્થિર ઊભો છું જ્યાં તે મારો હાથ છોડી દીધો હતો, હા, હજી પણ સત્યા. જો અનુભૂતિ કરી શકતી હોય તો કર પ્રયત્ન, મારા રોમરોમમાં તારા હોવાનો તને અહેસાસ થશે, જો  સાંભળી શકતી હોય તો સાંભળ મારા એકએક ધબકારમાંથી સત્યાના નામનો પોકાર સંભળાશે.

સત્યા, હું નથી કહેતો કે નથી ઇચ્છતો કે તું મારી પાસે પાછી આવ… હું તારા જીવનમાં જરાય વિક્ષેપ પાડવા પણ નથી માંગતો….પણ હા, એટલું તો ઈચ્છું છું કે તારા અસ્તિત્વના એક ખૂણામાં તું મને ધબકવા દે. મારા એ ધબકારને ક્યારેય દબાવી ના દઈશ.“

“અમે ત્યાંથી નીકળ્યા…જે વાતો થઈ હતી એનો ભાર સત્યા સાથે લઈને આવી. બહુ દુઃખી હતી સત્યા. હું એને અહીં મારા ઘરે લઈ આવી.”

શીલની આંખો ક્યારેક ભીની થઈ જતી તો ક્યારેક આશ્ચર્યના ભાવ સાથે એકદમ પહોળી થઈ જતી તો ક્યારેક આંખો બંધ રાખીને એ સાંભળતી રહેતી હતી.

“ઘરે આવ્યા..સત્યા ખૂબ અપસેટ હતી. થોડીવાર તો કશું બોલ્યા વગર બેસી રહી. મેં પણ એને ડીસ્ટર્બ ના કરી. હું ચા બનાવીને એની પાસે આવી. ચાનો કપ હાથમાં લેતા જ એ ભાંગી પડી..

“શાલી, કોઈએ ક્યારેય પ્રેમ ના કરવો જોઈએ….કારણ કે એ હંમેશાં દુઃખ અને સંતાપો જ આપે છે. નથી પમાતું કે નથી છોડાતું. હા, શાલી, વિભી મારો ધબકાર છે અને હું પણ મૃતપ્રાય જીવન જ જીવું છું પણ મારી કમનસીબી એ છે કે એની જેમ હું તો મારી પીડા કે દુઃખ પણ વ્યક્ત નથી કરી શકતી….હું બંધનોમાં જકડાયેલી છું જ્યારે એ નિર્બંધ છે…”

થોડી ક્ષણો નીરવ શાંતિ પથરાઈ રહી એ ખંડમાં.

“ ક્યારેક મને એની પરિસ્થિતિનો વિચાર આવે છે…..મારી પાસે તો વિભીનો વિકલ્પ છે ‘મોહ,’ અને મોહ પણ મને બેસુમાર પ્રેમ કરે છે., પણ વિભી તો સાવ એકલો અટૂલો. એની પાસે તો મારી યાદો અને મારા વિરહ સિવાય શું છે..? પણ હું શું કરું શાલી..?”

શીલ આખરે ભાંગી પડી..શાલુની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ. ધીમે રહીને સામે ટીપોય પર પડેલી પાણીની બોટલમાંથી શીલને પાણી આપ્યું. શીલ શાંત થઈ.

“પછી શું થયું શાલુમાસી..?”

“પછી તો વિભીએ મને પણ મળવાનું બંધ કરી દીધું હતું. પણ અચાનક એક દિવસ એનો મારા પર પત્ર આવ્યો.

“શાલી,

કેમ છે તું..?

છેલ્લા કેટલાંય દિવસથી બેચેન છું. કારણ ખબર નથી. જાણે દુનિયા પરથી મોહ ઊતરતો જાય છે. સત્યાને યાદ કરજે. હવે લાગે છે બહુ દિવસો નહિ જીવાય. શાલી, એક ઇચ્છા અવારનવાર મારા મનમાં ઊભરી આવે છે. સત્યાને કહેજે કે મને એના પેટે જન્મ આપે. મારે સત્યાને કોઈ પણ સ્વરૂપમાં પામવી છે. શાલી, મારા પ્રેમમાં વાસના નહોતી. સત્યા મારી જ છે ..મારે એની સાથે કોઇપણ સ્વરૂપમાં રહેવું છે.”

“ઓહ માય ગોડ…ગજબ પ્રેમ… મમ્મી….સોરી ફોર યોર લોસ”

“હા બેટા, આવા પ્રેમ કરવાવાળા કોઈક જ હોય.”

શાલુમાસી અત્યારે ક્યાં છે એ .? મને એમને જોવાનું એમને મળવાનું બહુ મન થાય છે.”

“એ પત્ર આવ્યાના થોડા જ દિવસો પછી એક સવારે ન્યૂઝપેપરમાં સમાચાર આવ્યાં:

“વેલનોન પેઈન્ટર વિભીષણ ડાઈડ ઇન કાર એક્સીડેન્ટ…”

                                                   *********

આત્મછલના…….

સુશાંતે ટૅક્સી રોકી..
ટૅક્સી ફ્લેગ ડાઉન થઈ અને સડસડાટ દોડવા માંડી…..
“પેડર રોડ લેલો ભૈયા ?”
“પેડર રોડમે કહાં સા’બ..”
“હોટેલ હેરિટેજ…..”
“હોટેલ હેરિટે…..જ……?”
“સ્ટેશનસે આગે……ચૌરાહે પે ના સા’બ….. અલેક્સિયન હોસ્પિટલકે બગલમેં…!!!!
“અરે હાં હાં…પર સા’બ ઉસકા તો નામ બદલ ગયા….”
“અચ્છા….!! કયું..? તો અબ ક્યા નામ હૈ ઉસકા ..?”
“હોટેલ સંપદા ”
“યહ સબ કબ હૂઆ ..?”
“અભીઅભી, બસ યહ કુછ આઠ-દસ મહીને હૂએ હોંગે સા’બ…..”
“આપકો ઠીક પતાતો હૈ ના ભૈયા ?
“હમ વહીં તો જા રહે હૈ ના સર…આપ હી દેખ લેના…. ઉસકા મૅનેજમેન્ટ બદલ ગયા સા’બ.”
“ક્યું ?
“વો તો પતા નહીં સા’બ”
તો અબ કૌન હૈ ઓનર….?”
“કોઈ લેડી હૈ….સર ”
“હોટેલ સંપદા..!!!! ”
“સંપદા નામ તો મારા શ્વાસમાં વણાયેલું છે,મારી છાતી પર કોતરાયેલું છે….” સુશાંત મનમાં ગણગણ્યો..વિચારોમાં ખોવાઈ ગયો.
“……………….”
“………………..”
સુશાંત, સંપદા નામ સાંભળતાં જ ખુશ થઈ ગયો…..ઘેરથી જ્યારે મુંબઈ આવવા નીકળ્યો ત્યારથી જ એને મનમાં ખુશી વર્તાતી હતી…. જાણે કશુંક ઇચ્છિત થવાનું હોય…અને ટેક્સીવાળાએ જયારે એ નામનો ઉચ્ચાર કર્યો ત્યારે જાણે એની અપેક્ષાની પૂર્તિ થવાની હોય એવું લાગ્યું.
સુશાંત વિચારોમાં હતો અને ટૅક્સી, હોટેલના પોર્ચમાં ગ્લાસ ડોર પાસે આવીને ઊભી રહી ગઈ. સુશાંત વિચારોમાંથી બહાર આવ્યો..નીચે ઊતરીને ટેક્સીવાળાને પૈસા ચૂકવીને રિસેપ્શન કાઉન્ટર પર આવ્યો…ગેટ પર એક પડછંદ સરદારજી ઉભા હતા એકદમ વેલડ્રેસ્ડ અને વેલ મેનર્ડ એ ગ્રીટરે સેલ્યુટ કરીને વેલકમ કર્યો, બેલબોયને બોલાવીને બેગેજ રિસેપ્શન લાઉન્જમાં મોકલાવી દીધો..
“ગૂડ મોર્નિંગ સર… વેલકમ ટુ હોટલ સંપદા.”
“ગૂડ મોર્નિંગ….મિસ… આઈ વોન્ટ રૂમ નંબર 269….”
“ડીડ યુ હેવ બુક ધેટ બીફોર સર..?”
“નો પ્લીઝ ”
“ઓ કે. પ્લીઝ લેટ મી ચેક ફોર યુ સર..” રીસેપ્શનીસ્ટ..કમ્પ્યુટરના સ્ક્રીનમાં ખોવાઈ ગઈ અને રૂમ નં.269નું સ્ટેટ્સ ચેક કરવા માંડી….થોડી વારે રીસેપ્શનીસ્ટે ઉંચુ જોઇને કહ્યુ: “સોરી સર, ઇટ્સ નોટ અવેલેબલ…”
“ઇઝ ધેટ રૂમ ઓક્યુપાઇડ..?
‘નોટ એક્ચ્યુઅલી સર…”
“ધેન વાહ્ય ..?? વોટ્સ રોંગ ધેન..?? આઈ નીડ ધેટ રૂમ ઇન એની કેસ…મેં’મ..”
“સોરી સર..આઈ કેંટ ડુ ધેટ…મેનેજમેન્ટકા ઑર્ડર હૈ રૂમ 269 આજ કે દિન કે લીયે ખાલી રખને કા. આઈ’મ સોરી સર ….”
“ઓહ માય ગોડ… પ્લીઝ ડોન્ટ સે ધેટ…મેં’મ..ઇટ્સ વેરી ઈમ્પોર્ટન્ટ ફોર મી…”
સુશાંતે ખૂબ વિનંતી કરી… એણે તો ડબલ ભાડું ચૂકવવાની પણ તૈયારી બતાવી અને ત્યાર પછી બહુ જ રકઝકને અંતે રીસેપ્શનીસ્ટે કહ્યું: “લેટ મી ટોક ટુ માય મૅનેજર…યુ પ્લીઝ બી સીટેડ …”
“થેન્ક્સ મિસ..પ્લીઝ”
વેઇટિંગ લાઉન્જમાં આવીને સુશાંતે સિગરેટ સળગાવી અને ચારે બાજુ જોવા માંડ્યો…હોટેલની કલર પૅટર્ન અને મોડર્ન ઇન્ટીરિયર બદલાઈ ગયું હતું અને અત્યંત પ્રભાવક હતું. કેટલોક સ્ટાફ પણ બદલાઈ ગયો છે…આ હોટેલ સાથે એનો કેટલાં બધાં વર્ષોથી સંબંધ છે. દર વર્ષે આ સમયગાળામાં તે અહીં આવે…એકાદ અઠવાડિયું અહીં આજ રૂમ 269માં રોકાય. આ રૂમ 269 સાથે એના જીવનની કેટલીક ખાસ સ્મૃતિઓ જોડાએલી છે. અહીં આવતાંજ જાણે જીવનમાંથી કપાઈ ગયેલું કશુંક ફરીથી એની સાથે જોડાતું, એનું અનુસંધાન થતું અને આત્મસંતોષ થતો. અહીંના રોકાણ દરમ્યાન એના જીવનનો એક હિસ્સો એવી એક છોકરી એની સાથે જ રહેતી હોય એવી એને અનુભૂતિ થતી…એકાદ અઠવાડિયું અહીં રોકાતો અને જ્યારે પાછો જતો ત્યારે એની સાથે એ પણ જતી રહેતી…!! સુશાંતને ખબર હતી કે એ પોતાની જાત સાથે છળ કરે છે… જાણતો હતો એ કે આ બધું વ્યર્થ છે તેમ છતાં દર વર્ષે એ આમ જ કરતો અને પછીનું આખું વર્ષ એ વીતેલા દિવસોની સ્મૃતિમાં કાઢી નાંખતો. ઘણાં વર્ષોથી એનો આ જ ઉપક્રમ રહ્યો છે. રૂમ 269 સાથે માત્ર યાદો જ નહીં પણ લાગણીનો તંતુ જોડાએલો હતો. ક્યાંય સુધી એ ત્યાં બેઠો રહ્યો અને એનાજ વિચારોમાં રમમાણ રહ્યો..ઘડીકમાં એ જાણે દોડતી દોડતી એની પાસે આવી જતી… સહેજ બેસતી અને પાછી દોડવા માંડતી.. અતિશય ચંચળ એ છોકરી જાણે એની સાથે સંતાકૂકડીની રમત રમતી.
સુશાંત વિચારોમાં લીન હતો…સળગાવેલી સિગરેટ બે આંગળીઓ વચ્ચે દબાયેલી હતી અને એશ છેક બટ સુધી આવી ગઈ હતી..
“એક્સક્યુઝ મી. સર…!” રીસેપ્શનીસ્ટે બુમ પાડી…
“__________”
“એક્સક્યુઝ મી…” ફરી બુમ પાડી.
“યેસ પ્લીઝ…” જાણે ઝબકારો થયો.
રીસેપ્શનીસ્ટ કોઈની સાથે ફોન પર વાત કરતી હતી અને એણે પૂછ્યું “સર મે આઈ નો યોર નેમ પ્લીઝ…?.
“યેસ…યેસ…આઈ એમ સુશાંત સેજપાલ..”
” ___________ ”
કોઈ કંઈજ બોલતું નથી..સુશાંતને બધું વિચિત્ર લાગતું હતું…પણ એ તરફ બહુ લક્ષ્ય આપ્યું નહિ..
“હીઝ નેમ ઈઝ સુશાંત સેજપાલ …” ફોન પર કહ્યું. ત્યારબાદ રીસેપ્સનીસ્ટ બે-ત્રણ મિનિટ સુધી વાત કરતી રહી.. સુશાંત કાઉન્ટર પર સ્થિતપ્રજ્ઞ અવસ્થામાં ઊભો રહ્યો…એના કાને સંવાદનો અર્ધો હિસ્સો અથડાતો હતો..
“………………….”
“યેસ યેસ..”
“…………………..”
“ઓકે….ઓકે…આઈ વિલ ડુ ધેટ..”
“……………………”
“સ્યોર મેમ…”
ફોન ડીસ્ક્નેકટ થયો…અને રીસેપ્સનીસ્ટે કહ્યું…” વાવ… ગ્રેટ મિસ્ટર સુશાંત…. યુ ગાટ ઇટ. આપ લકી હૈ સર.”
એના ચહેરા પર પણ રોનક આવી ગઈ…ચાવી મળી ગઈ….બેલ બોય આવી ગયો…એનો લગેજ અને એ રૂમ 269માં આવી ગયા…ડોર ક્લોઝ કરીને આખા રૂમમાં ફરી વળ્યો….અને એનાથી બોલાઈ ગયું…” વા..વ….અમેઝીંગ..સુપર્બ…”
રૂમની તો રોનક જ બદલાઈ ગઈ છે.. રીવોલ્વીંગ ચેર પર બેસીને સિગરેટ સળગાવી…એક ઊંડો કશ ખેંચ્યો…અને ધુમાડાનો એક ગોટો હવામાં ઉપર તરફ બહાર ફેંક્યો અને એ સાથેજ જાણે એક અવાજ આવ્યો..
“આવી ગયો સુશાંત …?? હું તારીજ રાહ જોતી હતી..”
સુશાંતે ચારે બાજુ નજર ફેરવી…ક્યાં હતું કોઈ…???
ફક્ત ભ્રમણા…..અને સુશાંતથી એક નિશ્વાસ નખાઈ ગયો..
“તેં તો મને પાગલ કરી મૂક્યો છે…બેબી..!!!!!”
સામે કશું જ ન હતું અવકાશ સિવાય..છતાંય જાણે એ છોકરી એની ચોપાસ ઘૂમ્યા કરે છે…આટલાં બધાં વર્ષો વીતી ગયાં છે છતાંય એ જીવનના ખાલીપામાંથીય વળીવળીને એક આકાર બનીને એની સમક્ષ થઈ જાય છે…..અત્યારે પણ એમજ થયું….સુશાંતતો એનામય બની ગયો ભ્રમણામાં જ બંને હથેળીઓમાં એનો ચહેરો લઈ લીધો….ધીમેધીમે ગાલ પરથી હાથ એના વાળ તરફ લઈ ગયો અને ક્યાંય સુધી એમજ રહ્યો…અને બોલી ઊઠ્યો …” બેબી..જો જો હું આવી ગયો …તું મારી જ રાહ જોતી હતી ને ..?”
રીતસર બુમ પાડી ઊઠ્યો પણ દીવાલો સાથે અથડાઈને એરકંડીશનરની ઠંડકમાં એનો આ ચિત્કાર ઠરી ગયો..આંખો ભીની થઈ ગઈ અને એમાંથી વર્ષો પહેલાં બનેલી એ ઘટના એ જ સ્વરૂપે એની સામે આકાર લેવા માંડી..
**** ***** ***** ****
ફોનની રીંગ વાગી..સુશાંતે ફોન રીસીવ કર્યો…
“હેલ્લો સુશાંત..”
“બોલ, બેબી શું થયું…..??”
“તું કાલે સવારે જ મુંબઈ આવીજા…કાલે બપોરે મારી સર્જરી છે….હું બાર વાગે હોસ્પિટલ જઈશ. મેં ઘરે કોઈને કહ્યું નથી. એકલા જીજાજી જાણે છે અને એ મારી સાથે આવશે…. દીદીને પણ ખબર નથી…ખાલીખાલી બધાં ચિંતા કર્યા કરશે…”
“પ….પણ…”
“પણ પણ શું કરે છે સુશાંત ?? તું આવીજા બસ… સર્જરી વખતે આઈ વોન્ટ યુ ટુ બી વિથ મી ”
મોર્નિંગ ફ્લાઈટમાં સુશાંત મુંબઈ આવી ગયો અને સીધો હોસ્પિટલ પહોંચી ગયો..
“હાશ, તું આવી ગયો એટલે બસ સુશાંત..હવે મને કોઈની જરૂર નથી ”
એની એક માઇનોર સર્જરી હતી. વોકલ કોર્ડ અને લેરીન્ક્સ પર ટીસ્યુઝ થઈ ગયા હતા એને સ્ક્રેપ કરવાનાં હતાં. સુશાંત સતત એની સાથે રહ્યો..ઘરે કોઈને જાણ ન હતી અને કરવાની પણ ન હતી એટલે એને હોસ્પિટલથી સીધા હોટેલ હેરીટેજના રૂમ નંબર 269 પર લઈ આવ્યા.. એના જીજાજી થોડીવાર પછી ઘરે ગયા..સુશાંત એના બેડમાં એની પડખે બેઠો..એનાથી બોલાતું ન હતું..સુશાંત તરફ પડખું ફરીને એની કમરને ફરતે હાથ વીંટાળી દીધો..અને સુશાંત એના બરડે અને માથા પર હાથ ફેરવતો રહ્યો.સુશાંતના સહવાસથી એને બહુ સારું લાગતું હતું.
***** ***** ***** *****
સુશાંત ચેર પરથી ઊભો થયો..સિગરેટ સળગાવી.. વોશરૂમમાં ગયો.. ફ્રૅશ થઈને આવ્યો અને બેડ પર એ જ જગાએ બેસી ગયો જ્યાં બેસીને સર્જરી પછી એના બરડે અને માથે હાથ ફેરવતો હતો. અત્યારે પણ એના જહેનમાં એજ ઘટના તાદ્રશ્ય થઈ આવી અને બેડ પર હાથ ફેરવીને એને અનુભવવાનો પ્રયાસ કરતો હતો.. આંખો નમ થઈ ગઈ એને યાદ કરતાં કરતાં..
વર્ષોથી એને સંવેદી છે…બંનેએ જાણે એકબીજામાં પોતાનું અસ્તિત્વ ઓગાળી નાખ્યું હતું.. સુશાંતના જીવનના કેન્દ્રમાં ફક્ત એ જ હતી..
***** ***** ****** *****
સુશાંતે ઊંઘમાં જ ફોન રીસીવ કર્યો…
“હેલ્લો …કોણ..?
“સુશાંત હું છું…શું ઊંઘ ઊંઘ કરે છે…ઊઠ જલદી, મારે તને એક ન્યૂઝ આપવા છે ..”
“શું છે બેબી..?? કહે ને યાર…મને બહુ ઊંઘ આવે છે..”
“અચ્છા…તો મારે હવે તારી ઊંઘ ઉડાડવી જ પડશે..જો સાંભળ…હેલ્લો… સાભળેછે ને સુશાંત?”
“હા, પ્લીઝ યાર…કહેને તારે જે કહેવું હોય તે…”
“સહેજ અવાજ ઢીલો પડી ગયો..સુશાંત, મને મુંબઈમાં એક મલ્ટીનેશનલ કમ્પનીમાં જૉબ મળી ગઈ..”
એકદમ બેડમાં સફારો બેઠો થઈ ગયો..”.શું..શું…શું…?”

****** ****** ****** *****
બંને માટે એકબીજાથી દૂર થવું સહેલું ન હતું….સુશાંત તો સાવ હેબતાઈ ગયો.. સુનમુન થઈ ગયો… એના અસ્તિત્વનો એક ટુકડો જાણે એનાથી છૂટો પડી ગયો..બેચેન હતો..લાચાર હતો….કાંઈજ ના કરી શક્યો..એ ચાલી ગઈ મુંબઈ….વિખૂટી પડી ગઈ. સપનું ભાંગી તૂટીને ભુક્કો થઈ ગયું…જીવવાના અરમાન અધૂરાં રહી ગયાં કારણ એ સમજતો હતો એકબીજા વચ્ચે શારીરિક અંતર વધવું એટલે શું..? એ સમજતો હતો એનો અહીંથી દૂર થવાનો મતલબ..
****** ***** ***** ******
સુશાંત, બેડ પર બેઠો હતો અને ઓશીકા પર હાથ ફેરવતો હતો જેમ એ ઓપરેશન પછી બેસીને એના બરડે હાથ ફેરવતો હતો. આજે આટલાં વર્ષો પછી પણ એની અનુભૂતિની તીવ્રતા એટલી જ હતી. સમયના આવરણથી કપાઈ ગયો છે સુશાંત..!!! સહેજ ઊભો થઈને વિંડો પાસે આવ્યો.. સિગરેટ સળગાવી..અને એનો રૂમ નોક થયો..સુશાંતની પીઠ દરવાજા તરફ હતી..એણે પાછા ફર્યા વગર જ બુમ પાડી….” ડોર ઈઝ ઓપન…કમ ઈન પ્લીઝ ..!!”
દરવાજો ખૂલ્યો..સુશાંતે એ તરફ જોયા વગર જ બારીની બહાર જોતાંજોતાં જ કહ્યું “અરે ભૈયા થોડા ચીલ્ડ પાની લે આઓગે પ્લીઝ…!”
“મંગવાતી હૂં સર .!!”
સુશાંત સ્ત્રીનો અવાજ સાંભળીને ચોંકી ગયો અને એક ઝાટકા સાથે પાછળ ફર્યો…આશ્ચર્યનો પાર ના રહ્યો….હાથમાંથી સિગરેટ નીચે પડી ગઈ.. એક ક્ષણ માટે તો જાણે સ્વપ્ન જોતો હોય એમ હેબતાઈ ગયો…આભો બની ગયો.. માંડ પાંચ-સાત ફૂટનું અંતર કાપવા પણ એના પગ ઊપડતા ન હતા.. નીચેથી સિગરેટ ઉપાડીને હથેળીમાં ચાંપી અને એક સિસકારો નીકળી ગયો…ત્યારે જ એને વાસ્તવિકતા સમજાઈ…સામે એ ઉભીઉભી તોફાની હસતી હતી …
“સં…સં .. સંપદા…!! તું….!!! અહીં ..???
“……………….”
” સંપદા..આ શું છે…??? સ્વપ્ન….??”
“સુશાંત, આ વાસ્તવિકતા છે…હું તારી સામે જ ઊભી છું…આવ મારી પાસે આવીજા, આ સ્વપ્ન નથી સુશાંત”
સુશાંત એની પાસે ગયો. હજુ એની આંખો અને મન આ સત્ય સ્વીકારવા તૈયાર નથી..એનો હાથ પકડીને સોફા પાસે લઈ આવી..” બેસ સુશાંત..” સંપદા ત્યાં જ બાજુમાં એની અડોઅડ બેસી ગઈ
“આમ જ બેસ સુશાંત, મારે આવી જ રીતે તારી સાથે બેસવું છે..” સુશાંતની હથેળી એના હાથમાં જકડી રાખી
“ક્યાં જતી રહી હતી તું.. મારી પાસેથી..??”
“શું કહું સુશાંત..”
“પ..પ..પણ તું અહીં ક્યાંથી…તને કેવી રીતે ખબર પડી કે હું અહીં છું ?”
“બહુ સવાલો ઊઠે છે ને સુશાંત તારા મનમાં…??? તારી આંખોમાં ઊગેલા આશ્ચર્યો હું વાંચી શકું છું ”
“…………”
“સુશાંત… આ હોટેલ મારી છે …હું એની માલિક છું..”
“આર યુ કિડિંગ મી..??? ડોન્ટ…..ડોન્ટ ટેલ મી…!!! ઓહ માય ગોડ..આ બધું શું થઈ રહ્યું છે..?.”
આશ્ચર્યો ટોળા બનીને સુશાંત તરફ ધસી રહ્યાં છે.
“હા, એ સાચું છે સુશાંત ”
“પણ એવું કઈ રીતે બની શકે ..? ઇટ્સ અનબિલીવેબલ..”
“સાંભળ સુશાંત..”
સુશાંત સોફા પરથી નીચે બેસી ગયો અને સંપદાના ઢીંચણ પર એની કોણીઓ મૂકીને એની સામે એકીટશે જોઈ રહ્યો.. સંપદા બોલતી રહી…
“મારું લગ્ન મુંબઈના એક ખૂબ મોટા ઉદ્યોગપતિ સાથે થયું.. બેસુમાર સંપતી છે..મારે જૉબ છોડી દેવી પડી..મને બહુ ગમતું નહિ..ત્રણ ચાર વર્ષતો એમ પસાર થઈ ગયાં..પણ પછી બહુ કંટાળો આવવા માંડ્યો..મારા હસબંડના બિઝનેસમાં મને બહુ ઇન્ટરેસ્ટ નહતો પડતો.. હું વિકલ્પ વિચારતી હતી.. શું કરી શકાય..?? થોડા વખત પછી મને પહેલા જેવુંજ થ્રોટ કોમ્પ્લીકેશન ફરી થયું. હું ફરી ડૉક્ટર માનસેતાને મળી..જો કે દવાઓથી સારું તો થઈ ગયું પણ એ પછી તારી સાથેનો સમય મારી સામે આવીને ઉભી ગયો.. …”
“પણ તું…તા..”
“સુશાંત તને એક રીક્વેસ્ટ કરું..?? પ્લીઝ તું મને મારા જીવન બાબત કોઈ જ પ્રશ્નો ના પૂછીશ કારણ કે ક્યાં તો હું તારા પ્રશ્નોના જવાબ નહીં આપી શકું અથવા હું ખોટું બોલીશ અને મને ખબર છે કે તને ખોટું બિલકુલ ગમતું નથી. મને પણ એ બાબત કનડશે અને તને દુઃખ થશે..”
બંને જણા થોડો સમય મૌન થઈ ગયાં…સુશાંતથી એક નિશ્વાસ નખાઈ ગયો.. સંપદાએ એની આંગળીઓ સુશાંતના વાળમાં પરોવી દીધી.
“સુશાંત… આઈ’મ સોરી ….બટ…”
“ઇટ્સ ઓકે બેબી…મને ઘણી બધી બાબતોની હવે આદત પડી ગઈ છે..”
“ઘણીવાર આપણને સમય સાથ આપી જાય છે. મારી સાથે પણ એમ જ થયું. હું સતત મનમાં તારા શ્વાસને માણતી. તારી સાથે વિતાવેલો એ સમય અને એ બધાંજ સ્થળોએ મારું મન મને ઢસડી જતું…એક દિવસ મને મન થયું આ હોટેલ અને આ રૂમ જોવાનું, અને અહીં એક દિવસ રહેવાનું.. હું તો આવી ગઈ અહીં અને આજ રૂમમાં એક દિવસ રોકાઈ. ભરપૂર સાંત્વન સાથે રાત્રે પાછી ગઈ..અને મારા મનમાં એક સ્પાર્ક થયો. મેં આ હોટલ વિષે તપાસ કરી..તો જાણ્યું કે આ હોટેલ વેચાવા મૂકી છે..”
સુશાંતનાં ચહેરાના ભાવો બદલી ગયા… એક મોજું આવ્યું લાગણીનું અને સુશાંતે સંપદાના ઢીંચણ પર માથું ટેકવી દીધું.. સંપદાએ પાણી આપ્યું
“મેં મારા હસબંડને વાત કરી. વાત શું જીદ્દ્જ કરી. પૈસાનો તો પ્રશ્ન હતો જ નહીં અને મારા માટે એ કશું પણ કરવા તૈયાર હતા. આખરે ડીલ સેટલ થઈ અને આ હોટેલ મારા નામે ખરીદાઈ. હું એની માલકિન બની ગઈ. મેં એનું નામ બદલી ને મારું જ નામ આપ્યું એજ લાલચે કે તારા ધ્યાનમાં એ આવે અને તું મને અહીં જ મળે. હજુ તો થોડો સમય જ થયો છે મારે આ હોટેલનાં માલિક બને..
“…………………”
“પણ સુશાંત તું અહીં અચાનક કેવી રીતે આવ્યો.. ??”
“સંપદા, તેં હમણાંજ તો કહ્યું ને કે કેટલીકવાર સમય આપણને સાથ આપી જાય છે.આજે કયો દિવસ છે એ તને ખબર છે? આજે એ જ દિવસ છે જ્યારે તારી સર્જરી થયેલી અને અહીંજ આજ રૂમમાં આપણે રોકાયાં હતાં યાદ છે તને..???”
“હા…બધું યાદ છે મને…કેવી રીતે હું ભૂલી શકું ??”
“દર વર્ષે આ દિવસે હું અહીં આવું છું અને સાચું કહું હજુ પણ હું તને એજ સ્વરૂપે અહીં પામી શકું છું. મારી એ ભ્રાંતિ હશે કે પછી આત્મછલના પણ બે-ચાર દિવસ રોકાઈને એક ઠાલા સંતોષ સાથે પાછો ચાલ્યો જાઉં છું… ખરેખર તો હું મારી જાત સાથે છળ કરતો પણ મને કોણ જાણે કેમ પણ એક વિશ્વાસ હતો કે તું મને ક્યારેક તો મળીશ જ…જરૂર મળીશ ”
“સુશાંત…” અવાજમાં ભીનાશ આવી ગઈ. તું.. તું કેમ મને આટલો બધો પ્રેમ કરે છે..હેં ??
” …………………”
“સુશાંત તને ખબર છે આજના દિવસ માટે આ રૂમ કોઈને પણ નહીં આપવાની મારી જ સૂચના હતી..”
“કેમ..??? ”
“આજે હું આ જ રૂમમાં આખો દિવસ રોકાવવાની હતી..અહીં જ આરામ કરવાનું મેં નક્કી કર્યું હતું. હું પણ તારી જેમ જ કદાચ એ સમયને છળસ્વરૂપે જીવવા માંગતી હતી.”
“તો ???”
“સવારે રીસેપ્શનીસ્ટે મને ફોન પર કહ્યું કે કોઈ આજ રૂમ માટે આગ્રહ કરે છે ત્યારે અનાયાસ મારાથી નામ પુછાઈ ગયું. મેં નામ સાંભળ્યું ત્યારે તો હું પણ છળી ગઈ અને કશું પણ વિચાર્યા વગર મેં રૂમ આપવાની હા પાડી દીધી..”
“સંપદા…. સાચું કહું..! તું ગઈ અને આજે આટલાં વર્ષે મળી એ વચ્ચેનાં સમયે, એ મારી એકલતાના સમયે મને સતત અસંખ્ય સર્પદંશની વેદના આપી છે. તારો અભાવ…તારા વિનાનો જીવનનો ખાલીપો સતત મારા મન પર તરતો રહ્યો છે અને હું જાણે મારા જીવનનો બોજ લાશની જેમ ઊંચકીને ફરતો રહ્યો છું…ઢસડાઈ રહ્યો છું.. ”
“સુશાંત પ્લીઝ એવું નહીં બોલ મારાથી સહન નથી થતું.. ”
“સંપદા..”
“સુશાંત..”
રૂમ નંબર 269 ભીના શ્વાસોથી ભરાઈ ગયો..

XXXXXXX

વિજય ઠક્કર
શબ્દો: 2279

કંકુથાપા

ઘર આખું હેલે ચડ્યું હતું…..મહેમાનો આવી ગયાં છે…
આખું ઘર ભર્યુંભર્યું લાગે છે. સુંદર સજાવ્યું છે ઘરને..રોશનીનો ઝળહળાટ અને ઘરની આગળની જગામાં નાનો મંડપ બાંધ્યો છે…. આસોપાલવનાં તોરણ તથા પીળાં અને સફેદ ફૂલની સેરો ઠેરઠેર લગાવી છે.
ઘરમાં છેલ્લો પ્રસંગ છે …હવે નજીકના ભવિષ્યમાં કોઈ અવસર આવવાનો નથી..
સૌથી લાડકી, સૌની વહાલી અને સૌથી નાની શ્રેયાનું લગ્ન છે..
ખળખળ વહેતા ઝરણા જેવી ઊછળકૂદ કરતી. ચકલીની જેમ ફડફડાટ કરતી શ્રેયા બે-ત્રણ દિવસમાં આ માળો કાયમ માટે છોડી દેશે અને બીજી ડાળે જઈને બેસી જશે. આ ઘરમાંથી એના જવાની કલ્પનામાત્રથી આખું ઘર બેચેન બની ગયું છે. જ્યાં સુધી એ ઘરમાં હોય ત્યાં સુધી જ ઘરમાં ચહલપહલ હોય, ઘર ગુંજતું હોય-ગાજતું હોય પણ હવે એના જવા પછી ઘરમાં આવનારા સુનકારની કોઈ કલ્પના સુદ્ધાં નથી કરી શકતું. બહોળો પરિવાર છે. નાનાંનાનાં ટાબરિયાથી માંડીને પપ્પાજી સુધી બધાંમાં શ્રેયા વિશિષ્ટ પ્રકૃતિની છે. મમ્મીતો કાયમ કહે કે એના પગમાં ફુદરડી છે, એ જંપીને બેસે જ નહીંને… એક ક્ષણ માટેય જો શાંતિથી બેસે તો શ્રેયા એનું નામ
નહીં….!!!
શ્રેયા હવે બદલાઈ જશે. શ્રેયાનું સ્વરૂપ-નામ-સરનામું સઘળું બદલાઈ જશે. શ્રેયા દલાલ મટી જશે અને બની જશે શ્રેયા દિવાન. લગ્નના નામ માત્રથી ભડકતી આ છોકરી લગ્નના બંધનમાં જકડાઈ જશે.. છેલ્લા ઘણા વખતથી એણે સૂચક મૌન ધારણ કરી લીધું હતું. લગ્ન માટે આનાકાની કરવાનું કે લગ્નનો ઇન્કાર કરવાનું એણે છોડી દીધું. હવે તો પપ્પા-મમ્મીને જે વાતથી સુખ મળે એમ કરવાનો એણે નિર્ધાર કરી લીધો.
એનું લગ્ન કરવાનો નિર્ણય ઘરનાં સૌનો સામૂહિક હતો. આ લગ્નથી જોકે ઘરનાં બેજ સભ્યો નાખુશ હતા એક તો શ્રેયા અને બીજા એના પપ્પાજી.
બેય વચ્ચેનો સ્નેહ દુનિયાના તમામ સ્નેહસંબંધને ઝાંખા પાડી દે એવો છે.
પપ્પા લગભગ ૭૦ વટાવી ચૂક્યા છે. સાત સંતાનોના આ બાપનો કડપ આ ઉમરેય હજી એવોને એવો જ છે. એમની સામે આંખ મિલાવીને કે જરા જેટલો પણ ઉંચો અવાજ કરીને વાત કરવાની હિમ્મત ના તો ઘરમાં કોઈની છે કે નાતો ગામમાં અને એજ તો કારણ છે કે ૨૦-૨૨ જણાનો આ પરિવાર આજેય અખંડિત રહી શક્યો છે. આખા પંથકમાં એમની ધાક હતી.. પોલીસ અમલદાર તરીકે નિવૃત્ત થયા પછી પણ એમના મોભાની લોકો કદર કરતા અને એટલો જ આદર પણ કરતા અને એટલું જ નહી એમના રુઆબથી લોકો કાંપતા.
આખા પંથકમાં પી.ડી.ફોજદારનું નામ આવે એટલે અચ્છાઅચ્છા ધ્રુજવા માંડે. એમની સરકારી ખખડધજ જીપનો ધડધડાટ ગામની ભાગોળે થાય અને આખું ગામ આઘુંપાછું થઈ જાય..ફળિયામાં પગ મૂકે અને ફળિયામાં સન્નાટો વ્યાપી જાય.. અને ઘરમાં પ્રવેશ કરે અને આખું ઘર શાંત થઈ જાય. બધાં પોતપોતાના કામે વળગી જાય…જોકે ઘરમાં ક્યારેય એમણે કોઈની સાથે ઊંચા સાદે વાત નથી કરી કે નાતો કોઈના પર ગુસ્સો કર્યો છે…પણ તોયે ઘરમાં એમની આંખ ફરે ને બધું અને બધાં સાબદાં થઈ જાય પણ આખા ઘરમાં જો કોઈ માથાફરેલું હોય તો તે શ્રેયા… એને ક્યારેય પપ્પાજીનો ડર લાગ્યો નથી….ઊલટા પપ્પાજી એની પાસે એકદમ નરમ થઈ જતા…..શ્રેયા બહુ ડાહી છે. શ્રેયા, ઘરમાં બધાંની બહુ વહાલી અને લાડકી છે. ઘરમાં કોઈને પણ પપ્પાજીનું કશું કામ હોય તો એણે શ્રેયાને માધ્યમ બનાવવી પડે..અને એટલે જ તો શ્રેયા બધાંની ખૂબ લાડકી છે.
ક્યારેક કોઈ ગૂંચ હોય કે સમસ્યા, બધાનો હલ અને સમાધાન આ ઠાવકી છોકરી પાસેથી મળે. ક્યારેક તો પપ્પા-મમ્મી પણ એની સલાહને અનુસરે. ખૂબ તોફાની અને એટલીજ ચબરાક પણ.. ચોવીસ વર્ષની ઉમરેય ગજબનું ડહાપણ હતું. જેવી ધારદાર બુદ્ધિપ્રતિભા એવું જ ચમકદાર એનું વ્યક્તિત્વ. અત્યંત તેજસ્વી અને આકર્ષક ચહેરો, ધારદાર નાક-નકશી, સહેજ શ્યામલી અને ખળખળ વહેતા ઝરણા જેવી નિર્દોષ. પતંગિયાની જેમ આખો દિવસ ઉડાઉડ કરતી આ છોકરીની બધાં ચિંતા કરે… મમ્મીતો કાયમ એમ જ કહે કે “આ મુઈ ને કોણ સંઘરશે…..પારકા ઘેર જઈને શું કરશે આ?” ત્યારે પપ્પાજીનો એક જ જવાબ હોય…”તું હવે નકામી ચિંતા કરવાનું છોડ અને જોજે તો ખરી આ છોકરી તારું અને મારું નામ ઉજાળશે… ”
આમ તો મા દીકરી વચ્ચે હેતનો અને મિત્રતાનો સંબંધ હતો..વ્યવહારેય એકદમ નિકટની સખીઓ જેવો. કંઈપણ સમસ્યા-મૂંઝવણ કે વ્યવહારિક બાબત હોય તો એ બંને વચ્ચે નિખાલસ ચર્ચા થાય જ. શ્રેયાના જીવનની તમામ ગતિવિધીઓથી મમ્મી વાકેફ હોય પણ માનો જીવ છે તો ચિંતા તો રહેજ ને..?

****** ****** ******

શ્રેયા થોડી બદલાયેલી લાગે છે.. એનું વર્તન-વ્યવહાર બદલાયાં છે..થોડીક ગંભીર થઈ છે… બોલવાનું ઓછું થયું છે….બધાંની વચ્ચે ઓછી અને એકલી વધારે રહેવા લાગી છે… ઊંડા વિચારોમાં ખોવાયેલી રહે છે..ક્યારેક ક્યારેક એકલીએકલી હસે છે…શરમાય છે… તો ક્યારેક વળી ઉદાસ થઈ જાય છે. એનું આવું બદલાયેલું વર્તન મમ્મીના ધ્યાનમાં આવ્યું હતું પણ એ તરફ બહુ લક્ષ્ય નહિ આપેલું…. ચોવીસ વરસની આ છોકરી નાના બાળકની જેમ મમ્મી-પપ્પાના રૂમમાં એમની સાથે જ સૂઈ જતી…
તે દિવસે રાત્રે ગજબની ઘટના બની ગઈ.. પપ્પા બહારગામ હતા અને તે રાત્રે મમ્મી અને શ્રેયા એકલાં સુતા હતા..ઘરના બધાં પોતપોતાના માળામાં ભરાઈ ગયાં હતાં..શ્રેયા પણ ઘસઘસાટ ઊંઘતી હતી..પણ કોણ જાણે કેમ મમ્મીને ઊંઘ નહોતી આવતી. શ્રેયાના વિચારોમાં ક્યાંક અટવાઈ પડ્યાં હતાં.
શું હશે..? કોઈ ની સાથે કશું હશે તો નહીંને..? કોણ હશે..? પાછા પોતાની જાતે જ પોતાને આશ્વાસન પણ આપતા. ના… ના, કાંઈ હોય તો મારી દીકરી મને કહ્યા વગર રહે જ નહિ ને..આ ઘરમાં વળી ક્યાં કોઈએ કોઈ વાતે પડદો રાખ્યો છે ? વિચારોની ઘટમાળમાં ગૂંચવાઈ ગયા હતાં.
જુવાનજોધ છોકરી જ્યારે બોલવાનું ઓછું કરે ત્યારે એના મનમાં કશુંક હોય. આ સત્ય એ જાણતાં હતાં. સાત સંતાનો અને તેમાંય પાંચ છોકરીઓની માને તો છોકરું સહેજ પડખું ફરે તોય ફેરફારનો અણસાર આવી જાય. શ્રેયાના વર્તનમાં આવેલા ફેરફારો એમને કનડતા હતાં. બેચેન બની ગયા હતાં અને વળી પાછું તે દિવસ શ્રેયા પાછી પથારીમાં આડીઅવળી થયા કરતી હતી. કોણ જાણે કેમ ઊંઘમાંય બેચેની સતાવતી હશે..? આમતો ઘસઘસાટ ઊંઘતી હતી…મમ્મી ઊઠીને એની પાસે ગયાં. શ્રેયાની સામે જોઈ ને બેસી રહ્યા. માથે હાથ ફેરવ્યો..શ્વાસની ગતિ એકદમ તેજ હતી… એકદમ ચિંતામાં પડી ગયા.. પ્રાર્થના કરવા માંડ્યા “હે ભગવાન શું થયું મારી આ છોડીને…? “ઉભા થઈ ને લાઈટ કરી, અજવાળામાં શ્રેયાના ચહેરા પરની તંગ રેખાઓ અને કાંઈક ગણગણાટથી મમ્મી ગભરાયાં….શું થયું હશે આ છોકરીને…?
થોડીવાર શાંત થઈ ગઈ અને પછી પાછી કશુંક ગણગણવા માંડી.. ચોખ્ખું કશું સંભળાતું ન હતું પણ કોઈકનું નામ બોલતી હતી……અને પાછી અંગ્રેજીમાં બબડાટ કરવા માંડી…અને એ સાથે જ ચીસ પાડીને પથારીમાં બેઠી થઈ ગઈ..સાવ બહાવરી બની ગઈ, શરીર પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયું હતું…આંખો ફાડીને જોઈ રહી…પણ એને કંઈ જ ખબર પડતી નહતી કે શું બની ગયું…
મમ્મીએ પૂછ્યું ” શું થયું બેટા ?”
“કાંઈ નહિ.” એકાક્ષરી જવાબ આપીને પાછી સૂઈ ગઈ…
ક્યાંય સુધી મમ્મી એના માથે અને શરીર પર હાથ ફેરવતા રહ્યા…શરીર પરથી પરસેવો લૂછી કાઢ્યો…પાણી લઈ આવ્યા અને બેઠી કરીને પાણી પિવડાવ્યું. શ્રેયા તો શાંત થઈ ગઈ પણ એમની ઊંઘ ઊડી ગઈ. અશાંત મન હવે વિચારોના વમળમાં અટવાયું. “હવે તો વહેલામાં વહેલી તકે આ છોકરીનું….પણ એના બાપ ક્યાં માને છે? એમને તો હજુ નાની કીકલી જ લાગે છે…..જ્યારે કહીએ ત્યારે કહેશે કેમ તને આટલી બધી ઉતાવળ છે મારી આ દીકરીને…!!!!
વિચારોથી મન અને આંસુઓથી આંખો છલોછલ હતાં.
સવારેતો બધાં પોતપોતાના કામે વળગી ગયાં.દોડધામ હતી બધાંને… શ્રેયા હજુ સૂતી હતી..મમ્મીએ એને સુવા દીધી. રૂમને બહારથી સ્ટોપર મારી દીધી. .વિચારતા હતા કે “આખી રાતના અજંપા પછી બિચારી ઊંઘી છે તો છો ઊંઘતી.” મોડીમોડી શ્રેયા જાગી…અંદરથી બારણું ખખડાવ્યું….મમ્મીએ બારણું ખોલ્યું અને એને બાથમાં લઈ લીધી…માથે બરડે હાથ ફેરવતા રહ્યા. આંખો ભરાઈ આવી. એક બાજુ ગુસ્સો છે અને બીજી બાજુ મમતા છે…વહાલ છે.
મમ્મીના આવા વર્તાવથી એને અકળામણ થતી હતી પરંતુ મમ્મીના લાગણીશીલ અને અધિરીયા સ્વભાવની પણ તો એને ખબર જ હતી ને ! એમનું વર્તન કૈક આશ્ચર્ય જન્માવે તેવું હતું…એને મમ્મીના ચહેરા પર ભયની રેખાઓ દેખાઈ પણ એ તો અમસ્તું કંઈક થયું હશે એમ માનીને એ નિત્યક્રમમાં પલોટાઈ. થોડીવારે છાપું લઈને હિંચકે આવીને બેઠી….. મમ્મી પણ એની બાજુમાં બેસી ગયા.. શ્રેયા એ એ તરફ બહુ લક્ષ્ય ના આપ્યું … એમણે બોલાવી..” શ્રેયા…!!”
“હંઅઅ”
“રાતે શું થયું હતું તને..?” શ્રેયાએ છાપું એકબાજુ મૂકી દીધું”
“ક્યારે…?”
“તને ખબર છે રાતે તું ઝબકી ગઈ હતી..?”
“ના… તેં મને પાણી આપ્યું હતું એ ખબર છે.”
“હા મેં તને પાણી પિવડાવેલું….શું થયું હતું તને..સપનું આયેલું?”
“ખબર નથી..”
“સાચું કે’ છે ?”
“હા.. મમ્મી”
“કોનું નામ બોલતી’તી..?”
“નામ..?”
“હા નામ..”
“મને કાંઈ ખબર નથી…મને કશું યાદ નથી…”
“સાચું..?”
“હા… મા…?” ક્યારેક લાડમાં તે મમ્મીને મા કહેતી..
“એકદમ ચીસ પાડેલી અને કો’કનું નામ બોલી અને પાછી ઇંગ્લીશમાં કશુંક બોલતી’તી.”” મને કાંઈ યાદ નથી મા. “શ્રેયાએ વાત બદલવાનો પ્રયત્ન કરવા માંડ્યો અને ઊભી થઈને જવા માંડી એટલે મમ્મી એ એને રોકી લીધી અને ગુસ્સે થઈને કહ્યું…” બેસ અહીં… ક્યાંય જવાનું નથી..”આજે પહેલી વાર શ્રેયા ડરી ગઈ અને બેસી ગઈ..થોડી વાર કોઈ કશું બોલ્યું નહિ.. શ્રેયાએ ગુસ્સામાં જોરથી હીંચકો ઝૂલાવવા માંડ્યો…અને મમ્મીએ ફરીથી ગુસ્સે થઈ ને કહ્યું…”રોક હીંચકો અને મને કહે કે એ કોણ છે.. ”
“……….”
“શ્રેયા મને કહે બેટા એ કોણ છે..”સહેજ નરમ થઈ ગયા.
અત્યાર સુધી શ્રેયાની કોઈ જ વાતથી તે અજાણ ન હતા અને આજે પહેલીવાર શ્રેયાએ કશુંક છુપાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ભૂતકાળમાં બનેલી આવી જ ઘટનાઓ વિષે એણે સામેથી જ મમ્મીને કહેલું.. અનેક પ્રલોભનો એણે ઠુકરાવી દીધેલાં અને મમ્મી એ બધાથી વાકેફ હતા અને આજે…!!!
“હું આજે આખી રાત ઊંઘી નથી બેટા…બહુ ચિંતા થાય છે મને.” અવાજ સહેજ ગળગળો થઈ ગયો.” એવું કશું ના કરીશ બેટા કે અમારે નીચાજોણું થાય..”
“…………..”
” કોણ છે એ તો કહે…”
” મારા સાહેબ છે…”
” શું નામ છે …?
” યશસ્વી ….હું…હું એને બહુ પ્રેમ કરું છું..”
“………….” શું બોલવું એજ ના સમજાયું.. મૌન રહ્યા… બસ એ દિવસે આનાથી વધારે કશી જ વાત ના થઈ…પપ્પા પણ એ દિવસે સાંજે બહારગામથી આવી ગયા…. રાત્રે મોડા મમ્મીએ બધી વાત કરી.. પંદરેક દિવસ એમ જ સામાન્ય રીતે કોઈ પણ ઘટનાઓ ઘટ્યા વગર પસાર થઈ ગયા. આ દિવસોમાં બધાં જાણે શ્રેયાથી અળગાં થઈ ગયા…. એક દિવસ અચાનક પપ્પાએ રાત્રે શ્રેયાને બોલાવી અને પાસે બેસાડી..બાથમાં લઈને કપાળે ચૂમી લીધી…એના ચહેરાને તેમની હથેળીઓમાં લઈ તેની આંખમાં આંખ પરોવવાનો પ્રયત્ન કર્યો….પણ શ્રેયાએ આંખો ભીંસી દીધી…
“મારી સામે જો ”
શ્રેયાએ આંખ ના ખોલી…પણ અંદરથી ટપટપ કરતા આંસુ ધસી આવ્યા…
“બેટા …”
“હંમ”
“આવતી અગિયાર તારીખે તારું લગન છે..”
“………..”
મૌન થઈ ગઈ એ છોકરી …આજે પહેલીવાર એણે પપ્પાની સામે એક હરફ ના ઉચ્ચાર્યો…આજે પહેલીવાર એને પપ્પાની બીક લાગી. આંખો છલકાઈ ગઈ… ઘરના બધાં લગ્નની તૈયારીમાં પડી ગયાં..બધાંને ખૂબ ઉત્સાહ હતો….નિરુત્સાહ હતી ફક્ત શ્રેયા…. બધાં જેમ કહે તેમ કર્યા કરે.. જીવનનો ઉમંગ અદ્રશ્ય થઈ ગયો..
ફોજદાર સાહેબની શાખ પ્રમાણે ધામધૂમથી લગ્ન થયાં.. શ્રેયા વિદાય થઈ અને ઘરમાંથી કિલકિલાટ અદ્રશ્ય થઈ ગયો..ઓરડા સાવ સૂના થઈ ગયાં, બધાં દુઃખી હતાં…મમ્મીની આંખો સુકાવાનું નામ લેતી નથી..
જોકે સૌથી વધારે દુઃખી છે ફોજદાર સાહેબ.. વિદાયવેળાએ શ્રેયા પપ્પાને વળગીને ખૂબ રડેલી…અને ત્યારે પહેલીવાર આ પોલીસ અમલદારને ઢીલા પડેલા સૌએ જોયા..
આખી રાત આંટા માર્યા કર્યા..જ્યાં જ્યાં શ્રેયા સાથે મસ્તી કરતા એ જગ્યાએ જઈને ઉભા રહીને મનોમન જાણે શ્રેયાની હાજરીને અનુભવવાનો પ્રયત્ન કરતા હતા.
સવારે મમ્મી એમની પાસે આવ્યા …”ઊંઘ્યા નહીંને આખી રાત…?”
“ના ”
મમ્મીના હાથ તેમના હાથમાં લઈ લીધા અને આંખો છલકાઈ ગઈ..” આપણે આવું કેમ કર્યું…”?
“શું…”
“છોકરીને એની મરજી એ પૂછી નહિ..નિષ્ઠુર થઈ ગયા આપણે…??? છોકરીને પૂછ્યાગાછ્યા વગર જ વિદાય કરી દીધી આપણે આપણી જીદ પૂરી કરવા..??”
મમ્મીનો હાથ પકડીને જ્યાં શ્રેયાએ કંકુના થાપા માર્યા હતાં ત્યાં લઈ ગયા અને એના પર હાથ ફેરવવા માંડ્યા….હાથ ફરતો રહ્યો..આંખો છલકાઈ ગઈ…જીભ થોથવાઈ ગઈ…અને જોરથી એક ડૂસકું નીકળી ગયું…”જો.. જો…મારી આ ઢીંગલીના નાનાનાના હાથની નિશાની…જો મારા હાથમાં મારી દીકરીનાં હાથ છે..”
મમ્મીને બીક લાગી કે શું થઈ ગયું આમને…? આજે પહેલીવાર પપ્પાએ બધાંની હાજરીમાં મમ્મીના ખભે માથું મૂકી દીધું અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યા અને એ સાથે વીસ-બાવીસ માણસોની આંખોનાં બંધ પણ તૂટી ગયા…
શ્રેયાના કંકુથાપા યાદ બનીને રહી ગયા….

********* *********

વિજય ઠક્કર
શબ્દો: 1803
લખ્યા તારીખ: April 18,2015 @ 11.35 PM

નખ્ખોદિયો……

ટો સ્ટેશને આવીને થોભી.. ધીમેથી ઉતર્યા …એક હાથમાં કપડાંની સૂટકેસ અને બીજા હાથમાં મંદારને પકડેલો.. ઓટોનું ભાડું ચૂકવીને પાછળ છૂટી ગયેલા રસ્તા પર એક નજર કરી.. સ્ટેશનમાં પ્રવેશ ટીકીટ ખરીદીને પ્લેટફોર્મ પર આવી ગઈ..હજૂતો ટ્રેન આવવાની થોડીવાર હતી.. દૂર એક બાંકડો ખાલી હતો.. માના ત્યાં જઈને બેસી ગઈ..એકબાજૂ સૂટકેસ મૂકી અને બીજી બાજુ મંદારને બેસાડ્યો..ખબર નહીં આ નાનકડો છોકરો મંદાર પણ આજે એકદમ ચૂપ થઇ ગયો છે…!! કશું જ બોલતો નથી..ફક્ત મમ્મીની પાછળ દોરવાયો જાય છે.
સ્ટેશન પર મુસાફરોની ચહલપહલ, ફેરિયાનો ઘોંઘાટ, કુલીઓની આવન-જવન, રેનબસેરા જેવા આ પ્લેટફોર્મ પર સ્થાઈ નિવાસ કરતાં સમાજનાં તમામ અવલંબનને પાછળ મૂકીને આવેલાંમાંથી કેટલાંક લોકો અહીં-તહીં સૂતાં છે..અને આ બધી ભીડ વચ્ચે માના દૂરના છેડે આવેલા બાંકડે બેઠીબેઠી પોતાના મન સાથે તુમૂલ યુદ્ધ લડી રહી હતી.. ગંતવ્ય વિષે હજુ મનમાં દ્વિધા છે..પણ મનમાં એટલોતો ચોક્કસ નિર્ધાર કરી લીધો છે કે જે છોડ્યું છે ત્યાંથી તો  મન હવે સદાને માટે વાળી લેવું.. છેલ્લા ત્રણ-ચાર વર્ષના સંઘર્ષ પછી માનાએ જાણે મેદાન છોડી દીધું….
સલીલ…હા ! સલીલ એનો પતિ… એની સાથેના સંઘર્ષનો અંત આવી ગયો.. એ સંબંધ પર પૂર્ણવિરામ મુકાઈ ગયું.. પતિ-પત્ની નામનું લેબલ તોડી નાખ્યું..
ગઈ રાત્રે બંને વચ્ચે ખૂબ ઝગડો થયો.. વૈચારિક મતભેદો, નાનકડાં મન અને કશું જતું નહીં કરવાની વૃત્તિ..પુરુષનો અહમ અને પુરુષ મનમાં ધીમેધીમે ઉછરીને મોટા થયેલા સંશયના કીડાના સળવળાટે આ ગૃહસ્થીને ઊધઈની જેમ કોરી ખાધી…અને અંતે અવિશ્વાસના પાયા પર ઉભી રહેલી એ ઇમારત ધરાશાયી થઇ ગઈ..
બસ છૂટી ગયું બધું પાછળ…!
માનાના મનની ઉદાસી ચહેરા પર સ્થાઈ થઇ ગઈ છે… મંદાર નો કલબલાટ પણ સાવ શમી ગયો છે..કારણ આખી રાત એણે પપ્પા-મમ્મીને લડતાં જોયાં હતા.. સુનમુન થઇ ગયેલા બાળમન પર થયેલા આઘાતોએ ન જાણે શું શું અંકિત કરી દીધું હશે..! અત્યારેતો એની શી ખબર પડે..? એ બધું ક્યારે અને કેવા સ્વરૂપે બહાર આવશે એનીયે અત્યારે કેવી રીતે ખબર પડે..!!!  આખી રાત સામસામા રાડારાડ અને ચીસાચીસ અને વાક્પ્રહારો ચાલતા રહેલા ત્યારે એ એના પપ્પાને આજીજી કરતો હતો અને એની કાલીકાલી ભાષામાં  બોલતો હતો : “પપ્પા..મારી મમ્મા સાથે ઝગડો ના કરો ને..મારી મમ્મા રડે છે..” અને એ પણ રડતો..
ટ્રેન આવવાની તૈયારી થઇ. મુસાફરોની ચહલપહલ વધી ગઈ..પ્લેટફોર્મ પરનો શોરબકોર અને ભાગંભાગ છતાંય માના તો હજુયે એમજ બાંકડે બેસી રહી હતી..એનું મન-તન જાણે નિશ્ચેતન થઇ ગયાં હતાં.
ટ્રેન આવી થોભી અને જતી પણ રહી તોયે માનાતો એમજ બાંકડે સૂનમૂન બેસી રહેલી…ઘણી વારે મંદારે જ્યારે એને હલબલાવી નાંખી ત્યારે એનામાં સ્વસ્થતા આવી.. અને હાંફળીફાંફળી આજુબાજુ જોવા માંડી..પ્લેટફોર્મ પરનો શોરબકોર શમી ગયો હતો ખુબ ઓછા લોકોની અવરજવર હતી…એને ધ્રાસકો પડ્યો.. “  શું ટ્રેન જતી રહી..??  ઓહ માય ગોડ…શું કરું હવે..?? “
કડવા વિચારોની હારમાળા તૂટી ગઈ..આખરે ફરી પાછી મંદાર ને લઈને સ્ટેશનની બહાર આવી..ઉભી રહી ગઈ..એક દિશામાં હમણાં છોડીને આવી એ બધું, બીજી દિશામાં વર્ષો પહેલાં કાયમને માટે જેને અલવિદા કરેલી એ મા-બાપનું ઘર અને ત્રીજી દિશામાં એને મૂકીને જતી રહેલી ટ્રેનનું પ્લેટફોર્મ…. ત્રિભેટે આવીને ઉભી થઇ ગઈ…ક્યાં જવું …કેવી રીતે જવું…શું થશે..? અનેક ભાવો…અનેક પ્રશ્નાર્થ મનમાં ઉભા થયાં.

XX XX XX XX

“ ઈન્દ્રા ઊંઘ નથી આવતી તને..?”
“ ના કોણ જાણે આજે જીવ બહુ બળ્યા કરે છે..”
“ભગવાનનું નામ લે અને ઊંઘવાનો પ્રયત્ન કર એટલે ઊંઘ એની મેળે આવી જશે.. હજુતો રાતના
ત્રણ વાગ્યા છે..”
“કૌછુ..! મને તો જાણે કૈક ખોટું થવાનું હોય એવું લાગ્યા કરે છે..”
“ ઈન્દ્રા તું નકામી ચિંતા કરે છે… કશુંય અશુભ નથી થવાનું.. અને જે કાંઈ થાય કે બને ..બધું ઈશ્વરની ભેટ માનીને સ્વીકારી લેવાનું તો બહુ દુઃખ ના થાય સમજી…?”
“બધું સમજુ છું પણ મારું મન આજે કશુંક અમંગળ થવાનું હોય એમ બેચેન છે..”

“ જો ઈન્દ્રા વિધાતાએ દરેકની હથેળીમાં ચિતરામણ કર્યું હોય છે..આપણને એની નાતો સમજ પડે કે ના એમાં ખબર પડે..અને એ અજ્ઞાનમાં જ સુખ છે..સુઈ જા જે થશે તે  બધું સારું થશે..”
થોડીવાર બેમાંથી કોઈ ના બોલ્યું..
“ કૌછુ..સાંભળો છો..? આ મીની તો મઝામાં હશે ને ? મને એ છોકરીની બહુ ચિંતા થાય છે..
“એની ચિંતા કરવા જેવી નથી ઈન્દ્રા….! હવે સુઈ જા અને બધું ભગવાનને સોંપી દે…આપણી મીની બહુ સમજદાર છોકરી છે..”
આ બંને ઘટનાઓ એજ રાત્રે સમાંતર બનેલી..એક બાજુ માનાનો એના પતિ સાથે સંબંધવિચ્છેદ અને બીજી બાજુ માનાના મમ્મીનો સંતાપ-વિલાપ અને ચિંતા….એમનું દુઃસ્વપ્ન ખરેખર એ દિવસે કડવું સત્ય બનીને સામે આવ્યું..
હજુતો સવાર જ પડી હતી, ઘરનાં બધાં સભ્યો નીત્યક્રીયાઓ પતાવીને પોતપોતાનાં કામે વળગવાની પળોજણમાં હતાં અને એજ વખતે માનાનો ઘરમાં પ્રવેશ થયો અને સૌથી પહેલી નજર એના પર મમ્મીની જ પડી..”
અરે મીની..! તું આમ અચાનક આટલી વહેલી સવારે..??“
“હા મમ્મી… હું થોડા દિવસ રહેવા આવી છું..”
“પણ આટલી વહેલી સવારે અને એય પાછી આટલી મોટી બેગ લઈને..?”
“હા મમ્મી આજે વહેલી સવારે નક્કી કર્યું અને નીકળી પડી…પણ કેમ મમ્મી હું અહીં રહેવા ના આવી શકું..?”
“આવવાની તો ક્યાં ના છે
બેટા…પણ આતો થોડું જુદું લાગ્યું એટલે કહ્યું…”
“અરે ઈન્દ્રા!તું આમ કેમ કહે છે..? શું થયું છે તને હેં..?”
“મને ક્યાં કશું થયું છે..?આ તો ગામમાંને ગામમાં છોકરી રહેતી હોય અને સવારના પહોરમાં આમ આવડી મોટી બેગ લઈને ઘેર આવે તો ચિંતા તો થાય જ ને..? પણ એ તમને નહીં સમજાય…એના માટે તો માં થવું પડે…”
હવે પપ્પાનો વારો હતો..
“બેટા બધું સારું તો છે ને..?”
“હા પપ્પા બધું ઠીક છે..અને એ તો ઠીક કે સારું ના પણ હોય તો ક્યાં કશું આપણા હાથમાં હોય છે..?”
“બેટા…!કેમ આવું બધું નિરાશાજનક બોલે છે ?”
“કશું જ નથી પપ્પા..આ તો બસ..”
“તું સાચું તો બોલે છે ને બેટા…?”
માનાએ હિમ્મતપૂર્વક રોકી રાખેલો પોતા પરનો સંયમ ખૂટી પડ્યો..ચોધાર આંસુએ રડી પડી..મમ્મીને ફાળ પડી…કશુંક  અશુભ થવાના એંધાણ મળેલા એ સાચા પૂરવાર થયા…પપ્પાના ખોળામાં માથું મૂકીને ક્યાંય સુધી રડતી રહી..મમ્મી-પપ્પા બંને એને સાંત્વન આપતા રહ્યાં…બહુ વારે શાંત થઈ…સહેજ સ્વસ્થ થઇ..એ આખો દિવસ કોઈએ કશું પૂછ્યું નહીં..અને માનાએ પણ કશુંય કહ્યું નહીં…આખો દિવસ માના ગુમસૂમ બેસી રહી.રાત્રે પપ્પા-મમ્મી હિંચકે બેઠાં હતાં અને માના એ રૂમમાં પ્રવેશ કર્યો..એના હાથમાં એક કાગળ હતો અને એ કાગળ એણે પપ્પાના હાથમાં મૂક્યો..મમ્મીતો આ જોઇને બઘવાઈજ ગઈ અને લગભગ બુમ પાડી ઊઠ્યા
“શેનો છે એ કાગળ…મીની..?
“કશું નથી..ઈન્દ્રા તું શાંતિ રાખીશ..? મને પહેલા વાંચવા તો દે…”
“હે ભગવાન શું થવા બેઠું છે આ..?” વલોપાત કરવા માંડ્યા..
“કશું જ નથી થવા બેઠું..મને પહેલા કાગળ વાંચવા દઈશ..??” પપ્પા સહેજ ગુસ્સે થઈ ગયા.
પપ્પાએ કાગળ વાંચવા માંડ્યો..:

“આપણે દસ વર્ષ સાથે રહ્યા છતાં આપણું માનસિક સંયોજન ના થઇ શક્યું અને એટલે હવે આપણે છુટા પડીએ એજ શ્રેષ્ઠ વિકલ્પ છે,જે આપણા અને મંદારના હિતમાં છે અને એ વિકલ્પ આપણને બંનેને મંજુર છે કારણ કે આપણે બંને સમાયોજન સાધીને સાથે રહી શકીએ એ સામર્થ્ય ગુમાવી ચૂક્યા છીએ.આ લખાણ આપણે બંનેએ રાજીખુશીથી અને સમજણપૂર્વક પૂરા હોશોહવાસમાં લખ્યું છે અને જરૂર જણાય તો એનું આપણા બંનેમાંથી કોઈ પણ કોર્ટ રજિસ્ટ્રેશન કરાવી શકે છે..”
કાગળમાં નીચે બંનેની સહીં હતી. કાગળની એક કોપી માના પાસે અને એક કોપી એની પાસે હતી..
પપ્પા કાગળ વાંચતા જ અવાક્ થઈ ગયા..કપાળ પર પરસેવો વળી ગયો..ચશ્મામાં ઝાંય વળવા માંડી..શ્વાસની ગતિ બેવડાઈ ગઈ.. આંખો ભીની થઈ આવી.. મમ્મી પણ રડવા લાગ્યાં… કોઈ કોઈને સાંત્વન આપી શકે એ પરિસ્થિતિમાં હતું જ નહીં.. માના પણ રડતી હતી..એકલો મંદાર સ્વસ્થ હતો એ પણ આ દ્ગશ્ય જોઇને બઘવાઈ ગયો.. માના પાસે જઈને એને વળગી પડ્યો.. અને એના આંસુ લૂછવા માંડ્યો..” મમ્મા તું રડીશ નહીં ને.. આપણે પપ્પાની કિટ્ટા કરી દઈશું…”
બધાં શાંત થઈ ગયાં…સુનમુન…કોઈ કશું બોલતું નથી.. બધાં પોતપોતાના મન સાથે સંવાદ કરતા હતા કે પોતપોતાની રીતે પરિસ્થિતિનો તાગ મેળવવાનો પ્રયત્ન કરતા હતાં. ખાસ્સી વાર પછી પપ્પાએ પૂછ્યું :“ કેમ બેટા …કેમ આવું થયું ?”
“ય…શ…!”
“યશના કારણે…???”
“હા પપ્પા“
“તારો સંબંધ છે હજી…??”
“ના,ઘણાં વર્ષોથી સંપર્ક તૂટી ગયો છે એની સાથે…પણ મારી ભૂલ એ થઈ કે લગ્ન પછી મેં એને યશ સાથેના મારા સંબંધની રજેરજ વાત કરી….”
“એ તો તારી પ્રામાણિકતા હતી બેટા…”
“પ્રામાણિકતાનું હંમેશાં સારું જ પરિણામ મળે છે એવું નથી એ પૂરવાર થઈ ગયું ને પપ્પા..?”
“મને તો ખબર જ હતી કે એ નખ્ખોદિયો મારી છોકરીનો ભવ બગાડશે…” ઈન્દ્રાબહેન એકદમ તાડૂક્યા…
“મમ…મમ્મી…પ્લીઝ…!!“  
માનાએ પહેલા રોષમાં અને પછી વિનંતીથી પ્રતિકાર કર્યો..
“ઈન્દ્રા..! યશ માટે એવું ના બોલ એ સારો માણસ છે..એણે તો મીનીને બહુ સાચવી છે..બહુ પ્રેમ કર્યો છે..એ તો વિધાતાની નિષ્ઠુરતા કે મીનીને એ પામી ના શક્યો…”
ઈન્દ્રાબહેન હવે સાવ ચૂપ થઇ ગયાં..
“આવું કેમ થયું બેટા?”
“પપ્પા અમારી વચ્ચે પ્રેમનું ઝરણું તો ક્યારનું સુકાઈ ગયું હતું….રહ્યો હતો માત્ર નફરતનો કીચડ…અમારા જીવનમાં એકદમ પલટો આવી ગયો..શરૂઆતના શાંત સુખી જીવનના કમાડની તિરાડમાંથી તોફાની વાયરો સુસવાટા મારતો ધસી આવ્યો..બધું વેરણ છેરણ થઈ ગયું…બધું લૂંટાઈ ગયું..” ખૂબ ગમગીન અવાજે માના બોલી.
“જવાબદાર કોણ બેટા…??
તું કે એ ..???”
“સમય…,પપ્પા, સમય અને બીજો સંશય “
“યશ જવાબદાર ખરો..?”
“ના પપ્પા ના..બિલકુલ નહીં, એણે તો કશું કર્યું નથી..એ તો આજે પણ દૂર ઊભોઊભો મને પ્રેમ કરતો હશે…પણ પપ્પા સત્ય તો એ છે કે એના પ્રત્યેના દ્વેશભાવે જ અમારું બધું લૂંટાઈ ગયું..”
“બસ એ દિવસ પછી ઘરમાં કોઈએ પણ એ વાતનો ઉલ્લેખ ના કર્યો.. પંદરેક દિવસ વીતી ગયાં”
એક દિવસ વહેલી સવારે માના જાગી ગઈ..પપ્પાને ધીરેથી ઉઠાડ્યા અને બહાર વરંડામાં લઈ આવી..બંને જણ હીંચકે બેઠાં..થોડીવાર બંને સૂનમૂન બેસી રહ્યાં..હીંચકાનાં હિલ્લોળની સાથે મન પણ ઝૂલતું હતું..
“પપ્પા…હું શું કરું..?”
“કશું નહીં બેટા.બસ તું તારે અહીં રહે શાંતિથી..અને ભગવાન પર ભરોસો રાખ..”
“પપ્પા મારાથી અહીં નહીં રહેવાય…”
“કેમ બેટા..? કેમ આવો રુક્ષ જવાબ..? તને કાંઈ અમારા ભાવમાં ખોટ વર્તાઈ..??”
“ના પપ્પા..પ્લીઝ એવું કશું નથી પણ હું બધા ઉપર બોજ બનીશ..”
“એવું કેમ વિચારે છે મીની….?”
“પપ્પા.., હું યશ પાસે ચાલી જાઉ છું…”
“એ તો કેવી રીતે શક્ય છે બેટા…??”
“પપ્પા મને યશ પર પૂરો ભરોસો છે…અને હવે હું યશ માટે છેક અંત સુધી લડી લઈશ, હવે હું જરાય નમતું પણ નહીં જોખું અને હાર પણ નહીં માનું..”
“બે…ટા…”
“મને ચોક્કસ ખબર છે કે યશ મારી રાહ જોતો હશે પપ્પા…. યશને બધાએ અન્યાય કર્યો છે..મેં પણ,હા, મેં પણ એને અન્યાય કર્યો છે.”
“તો તું શું કરવા માંગે છે..?”
“બસ હું યશ સાથે રહીશ કોઈ પણ રીતે. યશ મારો સ્વીકાર કરશે જ,મારો આત્મા કહે છે કે મીની, જા….જા તારું ખરું ઠેકાણું યશ પાસે જ છે..”
“મારું મન નથી માનતું…બેટા…”
“પપ્પા એને હું એકવાર મળું ..? તમે આવશો મારી સાથે..?”
“હા…હા,હું ચોક્કસ આવીશ.. બેટા તારી સાથે..”
બીજા દિવસ માના અને પપ્પા યશના શહેરમાં ગયા..યશને ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે સવારનો સમય હતો. દરવાજો નોક કર્યો….થોડીવારે દરવાજો ખૂલ્યો..સામે એક રૂપાળી-જાજરમાન સ્ત્રી ઊભી હતી, આ લોકોને જોઇને એકદમ આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ..
“કોણ…તમે…??? માના..!!!”
“હા..! હું માના “
પપ્પા સહેજ પાછળ દૂર ઊભા હતા..માનાએ એમના તરફ ઇશારો કરીને કહ્યું “ મારા પપ્પા છે..”
“નમસ્તે..”
“નમસ્તે…”
“યશ છે..?” માનાએ પૂછ્યું…
“હા…હા, છે જ, અને તમારી રાહ જૂએ છે…”
“મારી રાહ જૂએ છે..???પ..પ..પણ એને તો ખબર જ નથી કે હું આવવાની છું..”
“હા પણ તોય એ તમારી રાહ જુએ છે…”
“પણ કેમ?”
“કાયમ મને કહે છે…નીલેશ્વરી મારી માના પાછી આવશે જ મારી પાસે…. તારે એને તારી પાસે રાખવી પડશે હોં કે!”
પપ્પાતો આ બધું સાંભળીને સાવ ઢીલા જ થઈ ગયા..આંખોમાં આંસુ ધસી આવ્યાં..પાછું નીલેશ્વરીએ બોલવાનું શરુ કર્યું..” જો માના, ઉપર અગાશીમાં એ ઊભો હશે અને અપલક રસ્તાને જોતો હશે.. રોજ એ આમજ ઊભો રહે છે અને હતાશ થઈ જાય છે અને પછી આવીને મને કહેશે…”નીલેશ્વરી આજે પણ માના ના આવી..” ચાલો આપણે ઉપર અગાશીમાં જઈએ…પણ હા…ખૂબ ધીમેથી એને સહેજ પણ ખલેલ ના પડે એ રીતે..” યશ અગાશીમાં એમજ ઊભો છે.નીલેશ્વરીએ જેવું વર્ણન કર્યું હતું એમજ.સફેદ કુર્તા પાયજામા ઉપર બ્રાઉન સ્વેટર પહેરેલું છે.. અસ્તવ્યસ્ત વાળ અને બે-ત્રણ દિવસની વધેલી દાઢી છે. અગાશીની પેરાપેટ પાસે ઊભો રહીને બરાબર એના ત્રિભેટે આવેલા ઘર સામેથી પસાર થતા અને દુરદુર સુધી જઈ ક્ષિતિજમાં ઓગળી જતા એક લાંબા રસ્તાને એકી નજરે તાકી રહ્યો છે. નીલેશ્વરી સૌથી આગળ દાદર ચડતી હતી અને માના અને પપ્પા થોડાં પગથિયાં પાછળ હતા. અગાશીના દરવાજે પહોચતાં સુધીમાં નીલેશ્વરીએ એને બૂમ પાડી.. “યશ..!”
એણે કોઈ પ્રત્યુત્તર ના વાળ્યો એટલે નીલેશ્વરીએ ફરી બુમ પાડી.. “ યશ..!!!!”
“શું છે ની..લ…. ??”અને એ ધીમેથી નિરાશ ચહેરે પાછળ ફર્યો અને એમજ રોજની જેમ એક નિસાસા સાથે  બોલી પડ્યો…“ “ની..લ આજે પણ..મા..ના.. ના આવી.!”
નીલેશ્વરી અને યશ વચ્ચેના આ સંવાદ દરમ્યાન માના અને પપ્પા દાદરમાં જ થોભી ગયાં હતાં. બંનેના હૃદયમાં વ્યગ્રતા મનમાં ઉચાટ અને પગમાં થડકાટ હતો…વજન હતું. માનાને જોશથી ડૂસકું આવી ગયું.. પણ એણે દુપટ્ટામાં મોઢું છુપાવી દીધું….જોરથી રડી પડી પણ સહેજે અવાજ ના થાય એટલી તો એ સભાન હતી જ એટલે એનો અવાજ ઉપર સુધી ના પહોંચ્યો.
“યશ તું આંખો મીંચી દે તો…!! જો તો હું તારા માટે શું લાવી છું…!!!!!”
“મને કાંઈ નથી જોઈતું નીલ…“
“યશ સાચ્ચેજ નથી જોઈતું તને કાંઈ..પછી પસ્તાઈશ હોં કે યશ..!
“ની…લ…..પ્લીઝ યાર…! તને ખબર તો છે કે મને નથી ગમતું કશું” નિરાશ અવાજમાં યશ બોલતો હતો..
નીલેશ્વરી, એના મન અને હૃદયના ભાવ અને પીડા બહુ સભાનતાથી છુપાવતી હતી અને એટલે એ વધારે બોલકી બની ગઈ હતી. માના અને પપ્પા પણ થડકતા હૃદયે અને વજનદાર પગલે દાદરનું એકએક પગથિયું ચડતા હતા… અને…! નીલેશ્વરીનો યશ સાથેનો સંવાદ સાંભળીને બન્ને જણ ત્યાં દાદરમાં વચ્ચે જ ખોડાઈ ગયાં.
માના માટે આ ક્ષણ આનંદાશ્ચર્ય લઈને આવી છે તો પપ્પા માટે હળવાશ અને ભય બંને લઈને આવી છે…લાગે છે તો એવું કે તેમના જીવનમાં અનાયાસ ધસી આવેલાં અનિશ્ચિતતાનાં કાળાં ઘનઘોર વાદળા હવે હટી જશે અને ફરી પાછો વ્યાપશે ઉજાસ.. પણ….?? પપ્પાનું હૃદય નિયમિત કરતા ઘણી વધારે ઝડપથી ધબકારા લે છે..પગમાં પણ ધ્રુજારી થાય છે.જે બની રહ્યું છે એ ખરેખર વાસ્તવિકતા છે કે પછી આભાસ.!!આવું શું ખરેખર બની શકે?? કોઈ એક સ્ત્રી એટલી ઉદાર, એટલી પરગજુ હોઈ શકે કે પોતાના સંસારને પોતાના જ હાથે  વિભાજિત કરે..??  આ બધા પ્રશ્નોની ભૂતાવળ પપ્પાના મનમાં ઉઠી છે પણ અત્યારે  પરિસ્થિતિ એવી પણ નથી કે જે બની રહ્યું છે તે બાબત કોઈ સંશય ઊભો કરે. કોઈ સ્ત્રી શું એટલી ઉદાર હોઈ શકે કે પોતાની ગૃહસ્થીમાં અન્ય સ્ત્રીનો પ્રવેશ આટલી સહજતાથી સ્વીકારે…! માની ના શકાય એવી આ વાત પપ્પા માટે સંશયનું મોટું કારણ છે…વળીવળી ને એક વિચાર આવે છે કે શું આ છળ તો નહીં હોયને..??? જવ્વલ્લેજ બનતી આ ઘટના પોતાની દીકરીનાં જીવનમાં બનવા જઈ રહી હતી. જોકે અત્યારે તો એને વિધાતાની એક ઓર કમાલ કે પછી અવળચંડાઈ એમ જ માનવામાં શાણપણ હોવાનો અહેસાસ પણ એમના અનુભવી જહનને છે જ.
“યશ…સારું તારે આંખો બંધ ના કરવી હોય તો કાન ખુલ્લા કર અને ધ્યાનથી સાંભળ હું જે કહું તે… ઓ..કે…યશ…! હું ફરી નહીં બોલું હોં…” નીલ એની સાથે નાના બાળકની જેમ વ્યવહાર કરતી હતી.
“એક ખાનગી વાત કહું યશ…? તું કોઈને કહીશ તો નહીં ને..?”

“ના“ એકાક્ષરી જવાબ આપ્યો
“યશ…! આજે તો બોલ માના આવી છે..” એકદમ સહજતાથી કહી દીધું.
“તું કાયમ મારી પાસે જુઠ્ઠું બોલે છે નીલ“
“પણ આજે તો હું સાચું બોલું છું યશ..” એટલું બોલતા બોલતા એણે દાદર તરફ ફરી ને જોરથી તાળી પાડી… માના એનો ઇશારો સમજી ગઈ અને દાદરમાંથી અગાશીમાં જઈ પહોચી.. બંને ની નજર એક થઈ…યશ ને હજુ વિશ્વાસ નથી બેસતો કે માના એની સામે સદેહે ઉભી છે.. યશનું માથું ભમવા માંડ્યું…આ શું જોઈ રહ્યો છે એ..? માનાની આંખો ભરાઈ આવી દોડતી ગઈ અને યશને વળગી પડી..યશ પણ સમજી નહતો શકતો કે એણે શું પ્રતિક્રિયા આપવી પણ ધીમેથી એના હાથ પણ માનાને ફરતે વીંટળાઈ ગયા. માનાનાં આંસુ રોકાતા નથી અને યશની છાતીમાં મોઢું નાખીને રડે જાય છે.. નીલેશ્વરીની આંખો પણ ભરાઈ આવી અને એ આ દ્રશ્ય જોઈ ના શકી એટલે નીચે જવા માંડી અને સામે પપ્પા ઊભા હતા. એમને તો એજ સમજાતું નહતું કે આ બધું શું થઈ રહ્યું છે ..? એ મુંઝવણ અનુભવતા હતા પણ નીલેશ્વરીને નીચે જતી જોઇને એ પણ એની પાછળ ગયા. નીલેશ્વરીની આંખોના બંધ તૂટી ગયા હતા. પપ્પા એની પાસે ગયા અને એના માથે હાથ ફેરવવા લાગ્યા…અને પાસે જ પડેલી પાણીની બોટલ એની સામે ધરીને પાણી પીવા કહ્યું.
નીલેશ્વરી શાંત થઈ.. પપ્પા એની સામે બેસી ગયા અને એની સામે હાથ જોડવા લાગ્યા. એમની આંખો પણ ભરાઈ આવી હતી… છોકરીના એક વૃદ્ધ બાપની લાચારી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી એમના ચહેરા પર…એમના વર્તનમાં. નીલેશ્વરીએ એમને હાથ જોડતા અટકાવ્યા અને એમને પણ પાણી આપી શાંત કર્યા.
યશ અને માના હજુ ઉપર જ હતા અગાશીમાં.. ખૂબ ધીમો અવાજ સંભળાતો હતો પણ કશું સ્પષ્ટ થતું ન હતું.
“બેટા..તું તો અમારા માટે ભગવાન થઈને આવી..? આ ઘરડા માં-બાપ પાછી ફરેલી પરણેતરને કેમના વેંઢારત..? હું તો માનીજ નથી શકતો કે એક સ્ત્રી આટલો મોટો ભોગ કેવી રીતે આપી શકે..? મને હજુ આ સપનું લાગે છે દીકરા…તારા તો કેટલા પાડ માનું હું…!!” આટલું બોલતામાંતો એકદમ ભાંગી પડ્યા. નીલેશ્વરીએ એમને શાંત કર્યા પણ એ વૃદ્ધ પુરુષ એની સામે લાચારીથી જોઈ જ રહ્યા હતા..
નીલેશ્વરી એ કહ્યું: ” આપ ચિંતા ના કરશો ભગવાન સૌ સારું જ કરશે..”
“પણ દીકરા હું તો હજુ માનીજ નથી શકતો જે બની રહ્યું છે.”
“જે બન્યું છે એ સત્ય છે પણ આજે જ્યારે મારા માથા પર હાથ મુકીને મને દીકરા કહીને તમે બોલાવી છે ત્યારે આજે જીંદગીમાં પહેલીવાર બાપનો હાથ કેવો હોય એનો મને એહસાસ થયો છે.”  પપ્પા એની સામે પ્રશ્નાર્થ નજરે જોઈ રહ્યા હતા. થોડી વાર સુધી કોઈ કશું બોલ્યું નહીં.બધું મૌનના ઓથાર હેઠળ દબાયેલું છે. નીલેશ્વરીએ એક નજર દાદર તરફ કરી અને એની સાથે પપ્પાની નજર પણ એ બાજુ ગઈ. થોડીવારે હિંમત કરીને બોલ્યા..” બેટા તું કેમ એવું બોલી કે પહેલી વાર બાપના હાથ નો અહેસાસ થયો..?”
એક નિસાસો નાખીને નીલેશ્વરીએ કહ્યું“ હું તો અનાથ આશ્રમમાં ઉછરેલી…માં-બાપનો ચહેરો તો શું
માં-બાપ કેવા હોય એનીયે મને તો ખબર નથી.”
સમય તો સડસડાટ વહ્યે જતો હતો સવારથી એક પછી એક બનેલી ઘટનાઓ એટલી ઝડપથી ચાલી કે કોઈને સમયનું ભાન જ નથી રહ્યું કે નથી કોઈએ કશું ખાધું.પપ્પાને હવે નીલેશ્વરી વિષે વધારે જાણવાનું કુતૂહલ થયું પણ એતો ફક્ત એના ચહેરાને તાકી રહ્યા હતા. નીલેશ્વરીએ બોલવાનું ચાલુ રાખ્યું: “મને તો એય ખબર નથી કે હું ક્યાં અને ક્યારે જન્મી હતી,કોની કુખે જન્મી હતી અને મારી જાત કઈ છે પણ જ્યારે સમજણી થઇ ત્યારે ખબર પડી કે મારું ઘર એટલે એને અનાથાશ્રમ કહેવાય અને જેને માં-બાપ ના હોય એ લોકો ત્યાં રહે… હું ત્યાં રહી ને ભણી…ખુબ ભણી. બધા એવું કહેતા કે હું બહુ હોશિયાર છું એટલે મને ભણાવવા માટે લોકો બહુ દાન આપતા. ગ્રેડ્યુએટ થઈ અને તરતજ બૅન્કમાં ઑફિસરની નોકરી મળી.
હવે પપ્પાની ઉત્સુકતા વધવા માંડી એટલે પૂછી બેઠા:“તો તમારું લગ્ન?“
“એક દિવસ હું બૅન્કમાંથી મારા રૂમ પર પાછી આવી ત્યારે મને અમારા રેકટરે બોલાવી અને યશસ્વી સાથે ઓળખાણ કરાવી. રેક્ટરના સંબંધમાં એ હતો અને એને બિલકુલ સાદી-સીધી સામાન્ય પણ ભણેલી છોકરી સાથે લગ્ન કરવા હતા એટલે ત્યાં આવેલો… અમારો પરિચય વિસ્તર્યો અને પ્રણય થયો અને પ્રણય પરિણમ્યો પરિણયમાં…હું તો આવી ગઈ દમામભેર ઢગલાબંધ સપનાઓ લઈને એના આ ઘરમાં, એના સંસારમાં એના જીવનમાં. સરસ મજાનો સંસાર ચાલતો હતો.
પપ્પાએ એને વચ્ચે અટકાવી અને પૂછ્યું “તો માના ???”
માના વિષે તો એણે મને અમારી ઓળખાણના પ્રારંભમાં જ કહ્યું હતું.. એતો કહેતો “ માના મારું સર્વસ્વ છે…મારા જીવનનો સૌથી સુખદ હિસ્સો છે..મારી…,અરે  મારી જ કેમ, અમારી કમનસીબી હતી કે અમારા માટે સહજીવન શક્ય ના બન્યું પણ એ વખતે પણ એ કહેતો કે જીવનના કોઇપણ તબક્કે મારી માના મારી પાસે આવે તો હું તારી સાથે એને પણ રાખીશ… તું માનાને તારી સાથે રાખીશ ને ? મેં એ વખતે અનાયાસ જ હા કહી હતી પણ….મને ક્યાં ખબર હતી કે ?????”
ચુપ થઈ ગઈ નીલેશ્વરી. આંખ આંસુ થી ભરાઈ ગઈ…..થોડી ક્ષણની ચુપકીદી બાદ એણે ફરી બોલવાનું શરુ કર્યું…
“મને ક્યાં ખબર હતી કે એ અનાયાસ બોલાયેલા શબ્દો સાચા પડશે!!!! “
“બેટા તને સહેજ પણ ખચકાટ હોય તો હું માનાને પાછી લઈ જાઉ…? અને બેટા હું પણ સમજુ છું કે માનાનો કોઈ જ અધિકાર નથી તારી આ ઘરગૃહસ્થી પર. હું એને લઈને અહીં આવ્યો ત્યારે હું ફક્ત લાગણીમાં અંધ બનેલો બાપ હતો..પણ હવે હું જીવનની વાસ્તવિકતા જોઈ શકતો એક તટસ્થ માણસ છું”
“ના…ના…પ્લીઝ એવો તો હવે તમે વિચાર પણ ના કરતા..”
“કેમ?”
“મને મારો યશ સંપૂર્ણપણે ત્યારે જ પાછો મળશે જ્યારે એને એની માના પાછી મળશે….. અમારા લગ્ન પછી પણ માના ને ભૂલી શકતો નહતો. દિવસ રાત એના નામનું જ રટણ ચાલુ રહેતું..એ હું એની પત્ની કેવી રીતે સહન કરતી.? સંઘર્ષ થતો..પણ કોઈ અર્થ ન હતો, એતો બસ માનામય હતો..એકના એક રટણને લઈને એ કોઈક મનોરોગનો શિકાર બની ગયો નોકરી પણ છૂટી ગઈ.. અને બસ આખો દિવસ માના આવશે…મારી માના જરૂર પાછી આવશે એવી આશાએ પહેલાતો અહીં બારણા પાસે જ રાહ જોતો ઊભો રહે..પણ પછી હવે અગાશીમાં જઈને ઉભવા માંડ્યો..આ બધામાં હું તો મારાપણું જ ખોઈ બેઠી..ના હું ઘર પામી…ના વરને પામી કે ના તો સંતાન…હું કરતી તો શું કરતી..??? જતી તો ક્યાં જતી…???પાછી આશ્રમમાં ???”
થોડી વાર કશું ના બોલી… ઘડી ઘડીમાં એની નજર અગાશી તરફ જતી.અને પાછું બોલવાનું શરુ કર્યું. “ડોક્ટરે પણ એજ સલાહ આપી કે એને આ ભ્રમણામાંથી બહાર લાવવાનો એકજ ઉપાય છે અને એ કે એને નાના બાળકની જેમ સંભાળવો અને એને ગમતી વાત જ કરવી અને એની સાચીખોટી જીદને સમર્થન આપવું…”
એક જોરથી નિસાસો નાંખ્યો…
થોડી ક્ષણો શાંત રહી અને પાછી બોલવા માંડી….
“પણ મને ગાંડીને ક્યાં ખબર હતી કે માના નામની ભ્રમણા એક દિવસ સત્ય બનીને મારી સામે ઊભી થઈ જશે..?” બસ પછી એકપણ શબ્દ એ ના બોલી..પપ્પા પણ એની સામે જોતા બેસી રહ્યા…થોડીવારે  દાદરમાંથી પગથિયાં ઉતરવાનો અવાજ સંભળાયો…બેયની નજર એ તરફ ગઈ. માના યશનો હાથ પકડીને એને ધીરે ધીરે નીચે લઈ આવી. યશ ખુશખુશ દેખાતો હતો..
“નીલ…તું ક્યાં જતી રહી હતી..? હું અને માના તો ઉપર બહુ વાતો કરતા હતા…નીલ કેટલું બધું મોડું થઈ ગયું છે નહીં ? માનાને પછી એના ઘેર જવાનું મોડું થશે..”
નીલેશ્વરી અને પપ્પાતો એકબીજાની સામે આશ્ચર્યથી તાકી રહ્યા..
“નીલ મને બહુ ઊંઘ આવે છે…હું સુઈ જાઉં ? મને ઓઢાડી દેને…નીલ.
માના આવજે…..!!!

XXXXXXXXX

વિજય ઠક્કર
શબ્દો: 3547
તારીખ:December24,2019 @1.55AM                                                     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

છીન લે મુઝસે હાફીઝા મેરા…..

વારની ઠંડકમાં પ્રબીરભાઈ કંપાઉંડમાં આવેલા લોન પ્લૉટમાં બેઠાબેઠા ચા પીતા હતા. સામે પડેલી ટીપોઈ પર પડેલી સર્વિસ ટ્રેમાંથી કપમાં ચા બનાવતા જાય અને આરામથી ધીમે ધીમે એકએક ચૂસકી લેતા જાય, સાથે ન્યૂઝપેપર વાંચતા હોય… બસ આજ એમનો નિત્યક્રમ…!

દરરોજ સવારે આજ જગાએ અચૂક તેઓ મળેગાર્ડન ખાસ્સો મોટો હતો… સવારનો મંદમંદ પવન વાતો હોય, એકબાજુ માળી ગાર્ડનીંગનું કામ કરતો હોય… નાનકડા ટાવર પર બનાવેલા બર્ડ ફીડર પર જાતજાતનાં બર્ડ્સ આવીને આ ભીનીભીની સવારમાં દાણા ચણતાં હોય…પક્ષીઓનો કલબલાટ, લોન પરની ઝાકળની ભીનાશ અને એમાંથી આવતી હલકી હલકી ભીની ખુશ્બુ…. આખા ગાર્ડનને ઓડિયો સિસ્ટમથી કનેક્ટ કરેલો છે તેથી એકદમ મંદધ્વનિમાં સુંદર ભજનો વાગતાં હોય.

બંગલાનાં ટેરેસ ગાર્ડનમાં એક રેઈઝ પ્લેટફોર્મ પર બેસીને રીયાઝ કરતી દીકરી નાંદીનાં ગાયન અને સિતારનો લય અને એ બેમાંથી નીપજતો મિશ્રિત ધ્વનિ આ બંગલાના વાતાવરણમાં અદ્ભુત દિવ્યતાનો અહેસાસ કરાવે છે !

રસ્તા પરથી પસાર થતા રાહદારીને પણ ત્યાં ઘડીક રોકાઈ જવાનું મન થઈ જાય એવો માહોલ રોજ સર્જાતો.. કૃતિનો પણ રોજ વહેલી પરોઢે ટેરેસ ગાર્ડનમાં સિતાર પર રીયાઝ કરવાનો નિત્યક્રમ….

તાજેતરમાં ગઝલ ગાયનના એક રિયાલિટી  શો નો ગ્રાન્ડ ફીનાલે યોજાઈ ગયો. દેશભરમાંથી આવેલા અવ્વલ દરજ્જાના ગઝલ ગાયકો વચ્ચેની સ્પર્ધામાં નાંદીને પ્રથમ ઇનામ મળ્યું અને એનું નામ સંગીતની દુનિયામાં ગુંજતું થઈ ગયું..  શહેરના એક વિશાળ સ્ટૅડિયમમાં ભપકાદાર ઇનામ વિતરણ સમારંભમાં દેશના મ્યુઝિક ઇન્ડસ્ટ્રીના ખૂબ નામી લોકો ઉપસ્થિત હતા.. એમાંથી જ કોઈકે તો નાંદીને નવી ફિલ્મમાં પ્લે-બેક સિંગિંગ માટે ઑફર પણ આપી…કોઈ એકે વળી તેને વિદેશમાં થનાર ગઝલના શોઝ માં સાથે આવવાનું આમંત્રણ પણ આપ્યું….

હા…એ નાંદીની વર્ષોની મહેનતનું પરિણામ હતું…!

પ્રબીરભાઈએ એને તમામ સવલતો અને સતત પ્રોત્સાહન આપ્યું.., માં-બાપ બંનેનો પ્રેમ આપ્યો અને આ બધાનું પરિણામ એ આવ્યું કે નાંદીનું નામ એક અવ્વલ દરજ્જાની ગાયક તરીકે આખા દેશમાં પ્રચલિત થઈ ગયું…જીવનમાં અચાનક બધું બદલાઈ ગયું. સ્ટેટસ બદલાઈ ગયું…એ પેજ-થ્રી સેલીબ્રીટી બની ગઈ..

પ્રબીર ખૂબ ખુશ હતા…અને એટલે જ તો એમણે પોતાની એકની એક લાડકી દીકરીનો સોલો કાર્યક્રમ યોજવાનું નક્કી કર્યું.. એક અગ્રણી ઇવેન્ટ મૅનેજમેન્ટ કમ્પનીને આ આખા ઇવેન્ટની જવાબદારી સોંપીને પ્રબીરભાઈ ફક્ત એક માર્ગદર્શક બની રહ્યા.. એમના સામાજિક સ્ટેટસને અનુરૂપ અને નાંદીના સેલીબ્રીટી સ્ટેટસને અનુરૂપ આ પ્રોગ્રામની ડીઝાઈન નક્કી થઈ..શહેરમાં નવો જ બંધાયેલો ભવ્ય હોલ બૂક થયો.. નિમંત્રણ કાર્ડથી લઈને નાંદીના પર્ફૉર્મન્સ માટેની નાની મોટી તમામ બાબતોનું પ્લાનિંગ અને એક્ઝીક્યુશન ઇવેન્ટ એક્ષ્પર્ટસ એકદમ મેટીક્યુલસલી કરી રહ્યા હતા. જ્યાં જ્યાં જરૂર લાગે ત્યાં નાંદી અને પ્રબીરભાઈ સૂચન કરતા. પ્રબીરભાઈને ખૂબ ઉત્સાહ હતો અને નાંદી પણ અત્યંત ખુશ.. આ કાર્યક્રમ એ પ્રબીરભાઈનું સ્વપ્ન છે અને એ હવે પૂરું થવામાં છે…લગભગ તમામ તૈયારીઓ થઈ ગઈ…બંને જણા આ કાર્યક્રમની થઈ રહેલી તૈયારીઓ જોઇને અત્યંત રોમાંચિત થઈ ઊઠતા હતા..

પ્રબીરભાઈના બિઝનેસ સર્કલ અને નાનામોટાં સામાજિક સંગઠનની નાંદીને શુભેચ્છા વ્યક્ત કરતી જાહેરાતો ન્યૂઝપેપર્સમાં આવવાની શરૂઆત થઈ ગઈ.. પ્રબીરભાઈ રોજની જેમ ગાર્ડનમાં બેસીને ચા પીતાપીતા છાપામાં આવેલી આ બધી જાહેરાતો પર નજર નાખતા હતા અને તેમની નજર એક જાહેરાત પર પડી…નારી શણગારના સર્વશ્રેષ્ઠ પ્રીત્સ ફૅશન આઉટલેટનું પણ ઉદ્ઘાટન થવાનું હતું…આખા સમાચાર તે ખૂબ ધ્યાનથી વાંચી ગયા… આમ તો  નાંદીને પ્રોગ્રામના દિવસે શું પહેરવું અને કોણ એનો કૉસ્ચ્યુમ તૈયાર કરશે એ બધી ઇવેન્ટ પ્લાનરની ચિંતા હતી પણ કોણ જાણે કેમ પ્રબીરભાઈને શું સૂજયું તો તે એકદમ બેઠા હતા ત્યાંથી ઉભા થઈ ગયા અને છાપું લઈને નાંદીના નામની બૂમો પાડતા પાડતા ટૅરેસ તરફ દોડી ગયા.

નાંદી…ઓ નાંદી બેટા.

નાંદી એના રિયાઝમાં મગ્ન હતી..અને પપ્પાની બૂમો સાંભળીને એકદમ ગુસ્સે થઈ ગઈ..

શું છે પપ્પાશું કામ બૂમો પાડો છો અને મને ડીસ્ટર્બ કરો છો કેટલી વખત કહ્યું છે કે રીયાઝ કરતી હોઉં ત્યારે મને નહીં બોલાવવાની..?”

કે ડાર્લિંગસોરીબસ?? પણ તું

નો પાપાપ્લીઝતમે નીચે જતા રહો.”

સારું બેટા હું જાઉં છું પણ તું રીયાઝ પતાવીને ઝડપથી નીચે આવીજા મારે એક ખૂબ અગત્યનું કામ છે.”

એકાદ કલાક પછી નાંદી નીચે આવી…..પ્રબીર લીવીંગ રૂમમાં બેઠાબેઠા કાંઈક કામ કરતા હતા.. નાંદી પાછળથી આવીને એમના ગળામાં હાથ પરોવી દીધા અને લાડ કરવા માંડી….બાવીસ વર્ષની છોકરી નાનકડી આઠ વર્ષની ઢીંગલી હોય એમ લાડ કરવા માંડી…!

 “આવી ગઈ બેટા ?”

યસ પાપાપાપા આઈ સોરી

સોરી ??  સોરી ફોર વ્હોટ ?”

પાપા મેં તમારી પર ગુસ્સો કર્યોને?”

ઓહ તેં ગુસ્સો કર્યો? મારી ઉપર? ક્યારે..?

ઓહ પાપા

ઓકેઓકે બેટા, ચાલ એવું બધું નહીં વિચારવાનું.. મનેતો કશું યાદ નથી..

આવું ઘણીવાર બનતું બાપ-દીકરી વચ્ચે ક્યારેક વાદવિવાદ થાય, ક્યારેક એકબીજા પર ગુસ્સે થાય પણ થોડીવારમાં સમાધાન પણ થઈ જાય. કોઈક વખત નાંદીનો ગુસ્સો લાંબો ચાલે, એકાદ દિવસ અબોલા રહે પણ ત્યારે મનાવવાનું તો પ્રબીરભાઈને પક્ષેજ આવે. મો ફુલાવીને બેઠેલી નાંદી સામે જઈને એ કાન પકડે અને માફ કરવાનું કહે ત્યારે નાંદી એકદમ રડી પડતી અને પાપા ને વળગી પડતી.. પ્રબીરભાઈ એ એને કદીય માની ખોટ પડવા દીધી નથી.. બસ આમ એકદમ વહાલી દીકરીના કાર્યક્રમ માટે તેમને ખૂબ ઉત્સાહ હતો..

શું હતું પાપા..? કેમ મને બોલાવતા હતા..?”

જો બેટા આજના ન્યૂઝ પેપરમાં એક બહુ સરસ ન્યૂઝ છેયુ નો પ્રીત…!! રાઇટ?”

ના પાપાહુ ઈઝ પ્રીત..?”

વેલનોન ફૅશન ડીઝાઈનર, બેટાડોન્ચ યુ નો હીમ..? “ઓહયા યા યાપ્રીત વેલનોન ફૅશન ડીઝાઈનર રાઇટ??    

યા પાપા, પણ એના આઉટલેટનું તો ઓપનિંગ હતું ને !!!                                યસધેટ્સ રાઇટઆપણે પ્રોગ્રામ માટેનો તારો ડ્રેસ એની પાસે કરાવીએ???”

બટ પાપા….યુ નો વ્હોટ..? હીઝ પ્રોડક્ટ મસ્ટ બી વેરી એક્સ્પેન્સીવ…..અને મારો ડ્રેસ તો ઇવેન્ટ મૅનેજમેન્ટ કમ્પની કરશેને ?”

નો નો નો.. બેટા.. એ લોકો તો કરશે પણ એ કોની પાસે કરાવશે એ તો ખબર નથી રાઈટ? પ્રીત ઈઝ ધ બેસ્ટ ડ્રેસ ડીઝાઈનર ઑફ કન્ટ્રી… આખા દેશમાં અને ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં પણ એનું કેટલું મોટું નામ છે..!!  એનો ડીઝાઈન કરેલો ડ્રેસ તું ફંકશનના દિવસે પહેરીશ તો ચાર ચાંદ લાગી જશે..થોડી આનાકાની થોડી જીભાજોડી થોડી સમજાવટ અને છેવટે પ્રીત પાસે એનો ડ્રેસ ડીઝાઈન કરાવવાનું નક્કી થયું.. ઈવેન્ટ્ મૅનેજર સાથે વાત કરી લીધી અને તાત્કાલિક એણે પ્રીતની અપોઈન્ટમેન્ટ ફિક્સ કરી. ઇવેન્ટ ડિઝાઈનર અને નાંદી અને પ્રબીરભાઈ એના સ્ટુડિયો પર બપોરેતો પહોંચી ગયા.. નાંદીના શો વિષે તો ફોન પર જ વાત થયેલી એટલે પોઝીટીવલી એજ દિવસે અપોઇન્ટમેન્ટ મળી ગઈ.. અત્યંત ભવ્ય અને સ્ટુડિયોની અંદર પેસતાં જ કોઈક અલગ દુનિયામાં આવ્યા હોય તેવું લાગ્યું… જુદાજુદા કોર્નર્સમાં ફૅશન આર્ટીકલ્સ મૂકેલાં છે તો  ક્યાંક ક્યાંક  હાઈ-લો પ્લેટફોર્મ્સ બનાવીને ઉપર ડ્રેસ ફોર્મ્સ પર મૂકીને એને સ્પેસિમેન ગારમેન્ટ્સ પહેરાવેલા છે… ક્લે મોડેલ્સ અને એક્રીલીક્સ ફોર્મ્સનો પણ કપડાં રેપ કરવામાં ગજબ ઉપયોગ કર્યો છે..લાઈટીંગ અને દીવાલો પરની કલર સ્કીમથી અલગજ એમ્બીયન્સ સર્જાયો છે….. એકદમ ધીમા અવાજમાં રેલાતું વેસ્ટર્ન ક્લાસિકલ અને ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ  મ્યુઝિક આખા માહોલને ભવ્યતા બક્ષે છે…

સ્ટુડિયોમાં એન્ટર થતાં જ સામેથી સેલ્સ ગર્લ આવી અને એમને બેસવા કહ્યું.. અને કહ્યું: “પ્રીત વિલ બી વિથ યુ વેરી સૂન..” રાઇટ સાઇડમાં એક ગ્લાસ ચેમ્બર છે અને એમાં રાઉન્ડ કોફી ટેબલ અને ત્રણ ચાર ચેર્સ મૂકી છે.. એક ખૂણામાં નાનકડું વર્કિંગ ટેબલ છે જેના પર એક યુવાન કાંઈક સ્કેચ જેવું કરી રહ્યો છે. સેલ્સ ગર્લ ઇન્ટરકોમ પર કહે છે પ્રીત, સમબડી ઈઝ હિયર ફોર યુ

યસ યસ…આટલું બોલીને એની નજર આ બધા પર પડી અને એણે હાથ હલાવીને અભિવાદન કર્યું અને ઇશારાથી કહ્યું આવું છું…ત્યાં સુધી આ બધાં તેનું કલેક્શન જોવામાં પરોવાઈ ગયાં.. બધાંના હાવભાવ જુદાજુદા હતા.. નાંદીથી બોલાઈ ગયું વાવ “!! 

પ્રીત ગ્લાસ ડોર માંથી બહાર આવ્યો…એકદમ ફેર લુકિંગ, હૅન્ડસમ અને સ્ટાઉટ બોડીઉંચો પહોળો..લાંબા અને વિખેરાયેલા વાળ અને કૈક જુદીજ હેર સ્ટાઇલ… એણે સ્કીન ટાઈટ બ્લુ જિન્સ અને ટી શર્ટ પહેરેલા છે અને ડેન્સકો શૂઝ અને છટાદાર ચાલે ચાલતો એ આ તરફ આવ્યો..નાંદી તરફ હાથ લંબાવીને કહ્યું: “હેલ્લો નાંદી… કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ ફોર વિનીંગ ધ કોમ્પીટીશન… એન્ડ ઑફ કોર્સ વિશ યુ ગૂડ લક ફોર યોર અપકમિંગ ઇવેન્ટ નાંદી….પ્રીતે એના હાથમાં વન સ્ટેમ રોઝ આપ્યું. એક હાથ એના ખભે મૂકીને કહ્યું.. એન્ડ યસ ડાર્લિંગ વી આર વેરી એક્સાઈટેડ ટુ ડિઝાઇન એક્સટ્રીમલી એલીગન્ટ ડ્રેસ ફોર યુ…આઈમ સ્યોર યુ વિલ લૂક ગોર્જીયસ એન્ડ એમેઝિંગલી ગ્રેસફુલ સ્વીટી“  એનો હાથ પકડી રાખ્યો અને એ પ્રબીરભાઈ તરફ વળ્યો હેલો પ્રબીરભાઈ…ડોન્ટ વરી નાઉ… યુ આર એટ ધ રાઇટ પ્લેસ એટ ધ રાઇટ ટાઈમ એન્ડ આઈમ સ્યોર યુ વિલ બી હેપી”…. પછી તે ત્રીજા શખ્સની બાજુ વળ્યો અને કહ્યું એન્ડ હા..! આઈ હેડ અ વર્ડ વિથ મી.સુબ્રતો ધીસ મોર્નિંગ..એન્ડ યસ, યુ આર…રોનિત ઇફ આઈ એમ નોટ મિસ્ટેકન..

સુબ્રતોએ ઇવેન્ટ કંપનીનો ઓનર છે અને રોનિત એ આ ઇવેન્ટનો મૅનેજર છે..

બસ એ દિવસે ખાસ્સી ચર્ચા થઈ… મેઝરમેન્ટસ લેવાઈ ગયાં, થોડા ઇન્સ્ટન્ટ સ્કેચીઝ કરીને પ્રીતે બતાવ્યા અને વધારે ડિટેઇલ માટે બીજા દિવસે મળવાનું નક્કી થયું.. ટ્રાયલ અને ડીલીવરીની ડેટ્સ ફિક્સ થઈ ગઈ..

બીજા દિવસે એકલી નાંદી સ્ટુડિયો પર આવી. એક લાંબું સેશન ચાલ્યું. પ્રીતની ગ્લાસ ચેમ્બરમાં બેઠાં અને કોફી પીતાપીતા પ્રીતે એની પસંદનાપસંદએનો સ્વભાવ, એનું ફેમિલી બૅકગ્રાઉન્ડ બધાં વિષે પ્રીત એને પ્રશ્નો પૂછતો ગયો…. અને નાંદી જવાબ આપતી ગઈ..ખૂબ વાતો કરી એમાંની કેટલીક કામની હતી અને કેટલીક બસ કહેવાતી ગઈ અને સંભળાતી ગઈનાંદી ત્યાંથી વિદાય થઈ અને જતાં જતાં પ્રીતને ઇન્વિટેશન કાર્ડ આપ્યું અને કહ્યું તમારે ચોક્કસ આવવું પડશે પ્રોગ્રામમાંએન્ડ યસ ધીસ ઇન્વિટેશન ઈઝ ફોર ટુ પીપલ

ઓહ યા યા..સ્યોર એન્ડ યસ હું ચોક્કસ આવીશ

નાંદી ત્યાંથી નીકળી ગઈ

બેત્રણ મુલાકાતમાં નિકટતા આવી ગઈ.. બન્ને જિનિયસ છે અને પોતપોતાના ક્ષેત્રમાં તેમણે મહારથ હાંસલ કરેલો છે, પોતાનું એક સ્થાન નિશ્ચિત કર્યું છે, એક મુકામ બનાવ્યો છે.

ટ્રાયલના દિવસે પ્રીતને એક મલ્ટીસ્ટારર ફિલ્મના કૉસ્ચ્યુમ ડીઝાઈન માટેની પ્રીલીમીનરી મીટિંગમાં અચાનક દિલ્હી જવાનું થયું.. પણ એના આસિસ્ટન્ટે ટ્રાયલ લીધી અને ફીનીશ્ડ ડ્રેસ પ્રોગ્રામના આગળના દિવસે આપવાનું નક્કી થયું

ડ્રેસ ડીલીવર થઈ ગયો… અને એક-દોઢ કલાક માં જ  નાંદીનો ફોન બુટીક પર આવ્યો.. અને એ તો ફોન પર બુમાબુમ કરવા માંડી..પ્રીત લાઈન પર આવ્યો તો એની સાથે પણ ખૂબજ બેહુદુ વર્તન કર્યું…યુ ફૂલ…યુ ઈર્રીસ્પોન્સીબલ પર્સન.. યુ ડોન્ટ નો ધ ઈમ્પોર્ટન્સ ઑફ ધ ક્લાયન્ટ્સ…”

પ્રીત બે મિનિટ સાંભળતો રહ્યો અને પછી ફોન ડિસ્કનેકટ કરી નાખ્યો.. એણે ક્યારેય કોઈની પાસેથી ભાષા સાંભળી હતી એટલે કન્ફયુઝ થઈ ગયો કે શું થયું અને શું જવાબ આપવો.. ફરી રીંગ વાગી અને વખતે પ્રબીરભાઈ લાઈન પર હતા અને પણ અપસેટ હતાએમણે કહ્યું કે ડ્રેસની પૅટર્ન આખી બદલાઈ ગઈ છે પ્રીત અને ફીટીંગ પણ બહુ વિચિત્ર છે .. નાંદી ખૂબ રડે છે, મને ખબર નથી પડતી કે હું શું કરું

ડોન્ટ વરી સર…! એને શાંત કરો અને આઈ રીચીંગ ટુ યોર પ્લેસ ઇન એન અવરતમે નાંદીને કહો જરા પણ ફિકર નહીં કરે, એને હું ડ્રેસ પહેરાવીશ જે એણે પસંદ કર્યો છે.

પ્રીત એના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે નાંદી મોં લટકાવીને બેઠી હતી અને રડવાને કારણે આંખો લાલઘૂમ થઈ ગઈ હતી. બંને વચ્ચે થોડી બોલાચાલી થઈઅને પ્રીતે ડ્રેસ જોયો અને કહ્યુંયસ બરોબર નથી.. ઓકે તું ડ્રેસ અહીં રાખહું તારા માટે મારી જાતે ડ્રેસ તૈયાર કરું છું..

નાંદી ખૂબજ ટેન્શનમાં હતી.. પણ પ્રોગ્રામના દિવસે બપોર થતાં સુધીમાં પ્રીત જાતે ડ્રેસ લઈને પહોંચી ગયો અને સાથે સરસ મજાનો ફ્લાવર બુકે અને કેન્ડી બાસ્કેટ લઈને ગયેલો.. નાંદી ખુશ થઈ ગઈપ્રીતે બધું એના હાથમાં મૂક્યું અને કહ્યું “  નાંદી.. ! તું મને ડ્રેસ પહેરીને બતાવીશ પ્લીઝ ?”

નાંદી થોડીવારમાં ડ્રેસ પહેરીને બહાર આવી અને દોડીને સીધી પ્રીતને ભેટી પડી, ”થેંક યુ પ્રીત, આઈ સો સોરી ફોર વ્હોટ આઈ સ્પોક ઓન ફોન યસ્ટર ડે..

બહુ ખુશ થઈ ગઈ નાંદીપ્રીતે કહ્યું ઓકે  ધેન હું જાઉં છુંઅને આપણે સાંજે મળીશુંજતાંજતાં પ્રીતે નાંદીની નજીક આવીને કહ્યું.. યુ આર ચાર્મિંગ….આટલું કહીને પ્રીતે વિદાય લીધી..

પાછળથી નાંદીએ બુમ પાડીને કહ્યું સાંજે હું તારી રાહ જોઈશ પ્રીત

અવાજના પડઘા પ્રીતના કાન સુધી પહોંચી ગયા

કાર્યક્રમ શરુ થવાની વાર હતી.. નાંદી પાછળ ગ્રીનરૂમમાં હતી..એનો મેકઅપ ચાલતો હતો.. આખું થિયેટર ખૂબ ભવ્ય રીતે શણગાર્યું છે. સ્ટેજની તો વાત જ ન્યારી છે. એક વિશિષ્ટ પ્રકારની ભીની ખુશ્બુ આવતી હતી.. એક બાજુ ઓડિયો બેલેન્સીન્ગ થઈ રહ્યું છે.. નાંદી વિષે, એની સંગીતની શિક્ષા, એના અચિવમેન્ટસ, એના ગુરુજીઓ.. એના દોસ્તો.. એનો પરિવાર અને એમાં બનેલી નાનીમોટી ઘટનાઓને સાંકળતી એક નાનકડી કલરફૂલ પિકટોરીયલ બુકલેટ જર્ની ટોવર્ડસ ટુડે આ કાર્યક્રમ માટે ખાસ પ્રકાશિત કરવામાં આવી હતી અને  થિયેટરના એન્ટ્રન્સ પર જ તેનું આમંત્રિત મહેમાનોને વિતરણ કરવામાં આવી રહ્યું છે. આખા દેશમાંથી પેજ થ્રી પર્સનાલિટીઝ આ કાર્યક્રમમાં આવવાની છે કારણ પ્રબીરભાઈનું  પબ્લિક રિલેશન્સ બહુજ મજબુત છે, ખાસતો ગઝલનાં શોખીનો આવવાના છે. ધીમેધીમે ઓડીયન્સની આવવાની શરૂઆત થઈ ગઈ છે…. થિયેટરના ફોયરમાં લોકો એકબીજા સાથે મુલાકાત કરે છે… એન્ટ્રન્સ પર પ્રબીરભાઈ અને તેમના અંગત એક-બે  સ્નેહીઓ મહેમાનોને આવકારતા હતા.. થોડીવારમાં પ્રીત અને તેનાં મમ્મી થિયેટર પર આવી પહોંચ્યા… ગેટ પર આવતાં પ્રબીરભાઈ એ તેને આવકારતા કહ્યું…વેલકમ પ્રીત…

થેન્ક્સ પ્રબીરભાઈ.. મારાએટલું બોલીને પ્રીતે પાછળ જોયું તો કોઈ હતું..પ્રીત થોડો ખચકાયો.. થોડો મૂંઝાયો અને વિચારવા લાગ્યોમમ્મી ક્યાં ગઈ હશે?”         

એક્સક્યુઝ મી”  કહીને ત્યાંથી સરકી ગયોશોધવા માંડ્યો મમ્મીને…..

પ્રીત….પાછળથી અવાજ આવ્યો

અરે મમ્મી, તું ક્યાં જતી રહી હતી.. હું તને નાંદીના પપ્પાની ઓળખાણ કરાવું એટલામાંતો તું ગાયબ થઈ ગઈ??”

નાંદીના પપ્પા છે ?”

હા મમ્મી ..પણ તું કેમ????”

અરે મારે રેસ્ટરૂમમાં જવું હતું એટલે હું ગઈ. તને કહું એ પહેલાં તો તું આગળ નીકળી ગયો… બંને થિયેટરમાં એન્ટર થયાં. થિયેટરમાં થોડો કલબલાટ ચાલુ જ હતો…અને બેકસ્ટેજમાંથી ઉદ્ઘોષણા થઈ. તમામ આમંત્રિતોને સ્થાન ગ્રહણ કરવા માટે કહેવાયું. કાર્યક્રમનો પ્રારંભ થવાની ઘોષણા કરવામાં આવી.. થોડી ક્ષણમાંજ પડદો ખૂલ્યો. ખૂબજ ભવ્ય રીતે સ્ટેજને ડેકોરેટ કરવામાં આવ્યું હતું. પ્રબીરભાઈ સ્ટેજ પર આવ્યા અને કાર્યક્રમના પ્રારંભે બધાંનો શબ્દોથી આવકાર કર્યો..

સ્વજનો,

આજે મારું એક સ્વપ્ન સાકાર થાય છે.. નાંદીને મળેલું સન્માન અને એનું રેકગ્નીશન સમાજમાં થાય ખાસ કરીને એના ફિલ્ડમાં થાય અને એ ઘટના માત્ર અમારા પારિવારિક આનંદ અને ગર્વનો વિષય ના બની રહે એવું હું અને નાંદી બંને દ્રઢપણે માનીએ છીએ. એટલે જ આજે અમારા આનંદમાં સહભાગી થવા આપ સૌને અમે બોલાવ્યા અને આપ સૌ આવ્યાં. સર્વની ઉમળકાભેર ઉપસ્થિતિનો અમને વિશેષ આનંદ છે. સાચું કહું..આપનાં આગમનથી અમે ખૂબ હરખાયાં છીએ.”.

આટલું બોલતાં પ્રબીરભાઈનો અવાજ સહેજ ભીનો થઈ ગયો…આંખ જરા નમ થઈ            ગઈ…..ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો.. પોડિયમ પરની વોટર બોટલમાંથી એક ઘૂંટો પાણી પીધું અને સહેજ સ્વસ્થ થયા…લાગણીસભર અવાજમાં બોલાયેલા શબ્દો હતાં એમના…..!

સ્વાગત પ્રવચનના અંતે એમણે કહ્યું.. એક વાત કહું.. ? આપણી ખુશીનાં પ્રસંગમાં આપણા સ્વજનની ગેરહાજરી જેટલી સતાવે ને એનાથી પણ વિશેષ જ્યારે એજ સ્વજન આનંદના અવસરે આપણી સમક્ષ હોય, ત્યારે થતી ખુશી કેમ કરીને વ્યક્ત કરવી..??? એ ખુશીનો સમય માણવાનો હોય છે એની અનુભૂતિ કરવાની હોય છે..આજે હું એનું વર્ણન નથી કરી શકતો..

હોલમાં ઉપસ્થિત લોકો આ અસંબદ્ધ વિધાન સમજી ના શક્યા પણ તોય એટલુંતો સમજી જ શક્યા કે આ હોલમાં કોઈક એવું છે જેનાં વિષે પ્રબીરભાઈ આ બધું કહી રહ્યા છે.

મિત્રો… મનમાં અતિશય ઉમળકો હોય અને જ્યારે ઘણું બધું કહેવું હોય ત્યારે સમયની સીમાનું ભાન નથી રહેતું..જો અત્યારે કાંઈક એવું થયું હોય તો આપ ક્ષમ્ય ગણશો..તમામ લોકોએ તાળીઓથી વધાવી લીધા પ્રબીરભાઈને.

કર્ટન ઓપન હતો અને સ્ટેજ અદ્ભુત રીતે સજાવ્યું હતુંગઝલના આ કાર્યક્રમને અનુરૂપ તેનું સુશોભન કરવામાં આવ્યું હતું. નાંદીની સ્ટેજ પર એન્ટ્રી થઇ.. હોલમાં ઉપસ્થિત સૌએ ઉભા થઈ એને ખૂબ તાળીઓથી વધાવી લીધી..બહુ સુંદર દેખાતી હતી નાંદી…લોકો આફરીન પોકારી ગયા…એનો ગેટઅપ, એનો ડ્રેસ, એના ઓર્નામેન્ટ્સ બધું એકદમ અલ્ટીમેટ હતું. લોકો એનો ડ્રેસ જોઇને તો વાહવાહ કરવા લાગ્યા..પ્રીતે કોઈ કસર છોડી ન હતી ડ્રેસ બનાવવામાં…!

કાર્યક્રમ શરુ થયો.. નાંદી દ્વારા એક પછી એક ગઝલો રજૂ થઈ..ગઝલના શબ્દો…અને એનું સંગીત નિયોજન બેમિસાલ હતાં…કોઈક અઘરા શબ્દો કે ક્યારેક ગઝલનો ભાવ વચ્ચે વચ્ચે નાંદી સમજાવતી હતી વળી એના એકદમ શુદ્ધ ઉર્દૂ ઉચ્ચારો સાંભળીને ત્યાં ઉપસ્થિત ઉર્દૂ સમજવાવાળા શ્રોતાઓતો ખૂબ રાજી થઈ ગયા.. કાર્યક્રમ ખાસ્સો  લાંબો ચાલ્યો અને તેના અંતે પ્રબીરભાઈ ફરી એક વાર આભાર પ્રદર્શિત કરવા માટે સ્ટેજ પર આવ્યા:

 “મિત્રોહું આપ સૌનો બહુજ આભારી છું….પણ એક વિનંતી કરુંચાલો આપણે એક ગઝલ વધારે સાંભળીયેહું એક એવા અવાજને આપની સમક્ષ આવવા માટે આમંત્રણ આપું છુંકે જે અવાજ આજે જો પ્લેબેક સંગીતની દુનિયામાં હોત તો કદાચ અવ્વલ નંબરે હોતટોચ પર હોતપણ ક્યારેક કોઈક મૂરઝાઈ જાય છેપણ દોસ્તો મને ચોક્કસ વિશ્વાસ છે કે આજે પણ કંઠમાં એજ ભીનાશ હશે..

હોલમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ

હું ગઝાલાને સ્ટેજ પર આવવા વિનંતી કરું છું..

પ્રીતતો મમ્મીનું નામ સાંભળીને ચોંકી ગયો..!! ગઝાલા પણ મૂંઝાઈ ગઈ..

પ્રીત દોસ્ત હું તને વિનંતી કરું છું કે ગઝાલાને સ્ટેજ પર લઈ આવ પ્લીઝ

ગઝાલાએ હાથના ઇશારાથી ઇન્કાર કર્યો પરંતુ પ્રબીરભાઈએ ફરી એકવાર વિનંતી કરી.. બહુ વિનંતી પછી ગઝાલા ખૂબ સંકોચ સાથે સ્ટેજ પર આવીએણે શરૂઆતમાં આનાકાની કરી પણ આટલા બધા લોકોની વચ્ચે વધારે જીદ કરવાનું મુનાસિબ ના લાગ્યું.. એક ગઝલ ગાવાની શરૂઆત કરી

 

યાદેં માઝી અજાબ હૈ  યા  રબ,

છીન  લે  મુઝસે  હાફીઝા  મેરા

 

બસ હજુતો શરુઆત હતી ને લોકો સન્ન થઈ ગયા.. વાહ અને આહ ને ક્યા બાત હૈ જેવા ઉદગારો હોલમાંથી આવવા માંડ્યા..ગઝાલાએ એક ગઝલ ગાઈને પૂરું કર્યું અને ઊભા થઈને  નમસ્કારની મુદ્રામાં ત્યાં ઊભી રહી..આખા હોલમાં લોકોએ સ્ટેન્ડિંગ ઓવેશન આપ્યું.. પ્રીત સ્ટેજ પર આવીને એને લઈ ગયો.. હોલમાંથી બધા ધીમેધીમે વીખરાવા માંડ્યાપ્રીત, નાંદીને મળવા ગ્રીનરુમમાં ગયો.. નાંદી ડ્રેસ ચેઇન્જ કરતી હતી એટલે એણે થોડીવાર ત્યાં થોભવું પડ્યુંલગભગ હોલ ખાલી થઈ ગયો, ગઝાલા પણ હોલમાંથી ફોયરમાં આવીને પ્રીતની રાહ જોતી એકલી ઊભી હતી.. પ્રબીરભાઈએ ગઝાલાને એકલી ઊભેલી જોઈ અને તે મહેમાનોને વિદાય કરીને તેની પાસે આવ્યા

ગઝાલા આમ અનાયાસ ….!!!” 

અવાજમાં ભીનાશ આવી ગઈ. આંખોમાં નમી આવી ગઈ

 “……………..!!!!!!”

 “વીતેલાં દિવસોની ગમગીની અસહ્ય હોય છે ગઝાલા

 “પ્રબીર….પ્લીઝ..!!!

નાંદી અને પ્રીત દૂરથી દ્ગશ્ય જોઈ રહ્યા

                                                      

                                    *****************   

વિજય ઠક્કર

શબ્દો: 2714

લખ્યા તારીખ: November 22, 2019 @ 12.57 AM

 

 

 

   

 

 

મત્સ્યવેધ…

ગરથી બહુ દૂર નહિ છતાંય નગરની બહાર એક વૃદ્ધાશ્રમ.

ખૂબ રમણીય જગા છે. લગભગ ત્રણેક એકર જગામાં એક આશ્રમ છે. ચારે બાજુ વનરાજીની વચ્ચે વૃદ્ધાશ્રમ છે. અહીં બધું   છે સિવાય કે પોતાનાં લોહીના જણ્યા. કેટલાંય અશક્ત, હારેલાં, થાકેલાં જીવનનો બોજ પણ વેંઢારી નહીં શકતા વૃદ્ધોનું આશ્રય સ્થાન છે. કેટલાંય લોકોના ચહેરા ઉપરની રેખાઓ તેમના સંતાપની ચાડી ખાય છે. ફરિયાદ દેખાય છે સંસાર માટે. જીવન ગણિતના સરવાળાબાદબાકી કરતાં જે શેષ વધ્યું એને અહીં બસર કરી રહ્યા છે. જિંદગીના તાપથી અહીં શાતા પામે છે. જીવનના આભાસોનું ધુમ્મસ ઓઢીને વર્ષો તો વિતાવી દીધાં પણ ધુમ્મસેય ઓગળી ગયું. પોતીકાથી છેહ દેવાયેલા વૃધ્ધોનાં શરીર જીંદગીના ઢસરડા કરીકરીને સુખદુઃખનાં ચાસથી ખરડાઈ ગયાં છે. અંતરમાં બેસુમાર આઘાત છે છતાંય પોતાના સ્વજનોના કલ્યાણની કામના કરતાંકરતાં બાપડા આયખાંના દાડા કાપી રહ્યાં છે. કોઈ સુખી નથી. કોઈક શરીરથી ત્રસ્ત છે તો કોઈક મનથી ભાંગી પડેલાં. કોઈક સ્વેચ્છાએ આવ્યાં છે તો કોઈક તરછોડાયેલા. બધાં બધું યથાવત્ પૂર્વજીવનમાં છોડીને અહીં આવી ગયાં છે.

બધામાં એક માણસ કંઈક જુદી પ્રકૃતિનો છે. અહીં બધા એકબીજાનાં સહારે પોતાની અવસ્થા પસાર કરી રહ્યાં છે ત્યારે માણસ એકાંત શોધે છે. પુરુષ સાવ નોખી માટીનો છેઅનોખી અદાનો છે. તદ્દન નિર્ભીક, સ્થિતપ્રજ્ઞ અને સંસારની અધુરપોને પચાવી બેઠેલો. સંસારથી સાવ પર, માત્ર જ્ઞાન અને ભક્તિના માર્ગે આયખાંને ઊજવી રહ્યો છે. સાવ એકાકી, શાંત અને સૌમ્ય એવા વૃધ્ધે વાણીને તદ્દન વિરામ આપી દીધો છે. મૌન ધારણ કરી લીધું છે. આશ્રમમાં સૌના આદરનું તેઓ એક પાત્ર છે. જીવનનો પોણો સૈકો પસાર કર્યા પછી અહીં એકલવાયી જિંદગી જીવવાનો જાણે આનંદ આવે છે. કોઈ ફરિયાદ નહિ કે કોઈની ટીકાટિપ્પણ નહિસર્વનો આદર. આશ્રમના નિયમોમાં રહીને પણ એમણે પોતાની આગવી સ્વતંત્રતા ટકાવી રાખી છે. આશ્રમે દરેક વૃદ્ધને આગવી એક નાની મઢૂલી આપી છે અને એમાં જરૂરી તમામ સુવિધાઓ છે. બહાર ખૂલ્લી જગા છે. બહાર એક નાનકડી ઓસરી છે જેમાં એક નાનકડો હીંચકો છે જેના પર હંમેશા વૃદ્ધ પુરુષ બેઠેલા દેખાય કે પછી બહાર એમણે નાનો સુંદર  બગીચો બનાવ્યો છે એમાં કશુંક ને કશુંક કરતા હોય. પોતાની મસ્તીમાં મસ્ત. ચહેરા પર ગજબની શાંતિ દેખાય છે.

નામ છે એમનું વિશ્વજિતભાઈ.

કોઈને અહીં કોઈ મળવા આવતું નથી. પૂર્વજીવનનાં તમામ સંબંધો જાણે કપાઈ ગયાં છે. આશ્રમના કાર્યકર્તાઓના આશરે જીવનનો બાકીનો હિસ્સો પૂરો કરવાનો.

થોડા દિવસ પહેલાં અચાનક એક બપોરે આશ્રમના દરવાજે એક ઓટોરીક્ષા આવી ઊભી. સાઠેક વર્ષનાં એક સન્નારી એમાંથી ઊતર્યાં. રીક્ષાવાળાને ભાડું ચૂકવી સિક્યુરિટી ગાર્ડ પાસે આવ્યાં

બોલો બહેન કોનું કામ છે..?”

ભાઈ મારે સંચાલક સાહેબને મળવું છે.

ગાર્ડ એમને અંદર લઈ આવ્યા અને સંચાલકની ઓફીસની બહાર બે લાકડાની ખુરશી પર બેસવા કહ્યું.

સંચાલક સાહેબ આશ્રમમાં રાઉન્ડમાં ગયા છે. થોડીવારમાં આવશે ત્યાં સુધી આપ અહીં બેસો.એમ કહી એણે ચાલવા માંડ્યુંપણ હજુ દસબાર ડગલા ચાલ્યા હશે અને પાછા આવ્યા.

બહેન તમે બહુ નસીબદાર છો…. જુઓ સામેથી સંચાલક સાહેબ આવે છે. સહેજ દૂર દેખાતા સંચાલક તરફ એણે આંગળીથી ઇશારો કર્યો.

હા ભાઈ, તો આજે મારા નસીબનાં પારખાં થઈ જશે.

સંચાલક ઓફીસ પાસે આવી પહોંચ્યા.

બોલો બહેન... કેમ આવવું થયું? આપને અહીં દાખલ થવું છે..? આવો ઑફિસમાં બેસીને વાત કરીએ.

ઑફિસમાં પહોંચીને એક ફોર્મ એમની સામે મૂક્યું અહીં દાખલ થવા માટેનું ફોર્મ છે….અને હા, કેટલા વર્ષ થયા હશે આપને..? અમે અહીં સાઈઠ વર્ષથી ઉપરના વૃધ્દ્ધોને દાખલ કરીએ છીએ.

મારે દાખલ નથી થવું સાહેબ પણ હું તો કોઈક ને શોધવા આવી છું.

સંચાલક એક ક્ષણ એમની સામે જોઈ રહ્યા….

કોને શોધવા આવ્યા છો..? શું નામ છે એમનું ? પુરુષ છે કે સ્ત્રી..??”  સંચાલકે પ્રશ્નોની ઝડી વરસાવી દીધી.

સાહેબ, વિશ્વજિત ઠાકર છે એમનું નામ

ઓહ, વિશ્વજિત ઠાકર..!!!!  એક વિશ્વજિતભાઈ છે તો ખરા અહીં.

શુંઉંઉંઉં?? છે અહીં વિશ્વજિતભા???”

હાછે પણ તમે શોધો છો એજ વિશ્વજિતભાઈ છે કે કેમ તે જોવું પડે..

જી સાહેબઆપ મને બતાવી શકો..?”

આગંતુક સ્ત્રી ની ઉત્તેજના વધી રહી હતીઅહીં હોવાની વાત સાંભળતા તો બાવરી બની ગઈ.

મને એવી ભાળ મળેલી કે કોઈક વૃધ્ધાશ્રમમાં છે એટલે ઠેરઠેર આશ્રમોમાં એમને શોધી વળી છું અને આજ સવારથી શહેરમાં આવી છું. હે ભગવાન મારી ઇચ્છા પૂરી કર….જો એજ હશે તો ખૂબ ઉપકાર માનીશ પ્રભુ તારો.

પણ, હું આપનો પરિચય પૂછવાનું તો ભૂલી ગયો

સાહેબ હું શુભા છું, શુભા રાવ.

આપનો વિશ્વજિતભાઈ સાથેનો સંબંધ..?”

સંબંધ ને..હા..હા.. મારા આઈ મીન હું એટલેકે સંબંધને..? એક માણસનો બીજા માણસ સાથે હોય સંબંધ બીજું શું કહું સાહેબ

સંચાલક એમની અવઢવ અને અસ્પષ્ટતા જોઇને સમજી તો ગયા એટલે વધારે સંકોચમાં ના મૂકતાં કહ્યું: એક કામ કરીએ વૃદ્ધ વ્યક્તિને અહીં બોલાવિયે એના કરતાં ચાલો આપણે એમની પાસે જઈએ. જો વિશ્વજિતભાઈ એજ હોય તો આપ એમને ત્યાંજ મળજો.

જી, સાહેબઆપનો ખૂબ આભાર.. મને ઝડપથી એમની પાસે લઈ જાવ સાહેબ આપનો મારા ઉપર એક મોટો ઉપકાર થશે. વર્ષોથી હું રઝળુ છું એમની શોધમાં હવે તો હતાશ થઈ ગઈ છું રઝળપાટ કરીને

હા..ચાલો..અને ચિંતા ના કરો સૌ સારાં વાંનાં થશે

બંને વિશ્વજિતભાઈની મઢૂલી તરફ જવા નીકળ્યાંએક સરસ મજાનો વોક વેબનાવેલો હતો. ચાલતાં ચાલતાં સંચાલકે આશ્રમની માહિતી આપી. ચારે બાજુ એકદમ હરિયાળી અને સુંદર મજાનું લેન્ડસ્કેપીંગ કરેલું છે.. યુનિફોર્મ પૅટર્નનાં નાનાં હટટાઈપ લગભગ ૨૦૦ જેટલાં યુનિટ છે  અને બધાં એકબીજાથી વીસપચીસ ફૂટના અંતરે…. તમામ સુવિધાઓથી સજ્જ અને એમાં તાત્કાલિક સારવારની તમામ સુવિધાઓ મોજૂદ છે. નૈસર્ગિક વાતાવરણવાળો અત્યંત આધુનિક વૃધ્ધાશ્રમ છે અને હાલમાં અહીં ૧૨૫ જેટલા વૃધ્ધો એમની પાછલી અવસ્થા નિરાંતે અને નિશ્ચિંતપણે વિતાવી રહ્યાં છે. બસ અમારો પરિવાર છે.

સાહેબ, હું તો ખૂબ પ્રભાવિત થઈ ગઈ આપનો આશ્રમ જોઈ ને.

વિશ્વજિતભાઈ ગજબ વ્યક્તિત્વ છે હોં. જો એજ વિશ્વજિતભાઈ હશે કે જેમને આપ શોધો છો તો મારે તમને અને કદાચ ના પણ હોય તો એમનું વ્યક્તિત્વ કોમ્પ્લીમેન્ટ્સ આપવા લાયક છે….

કેમ.. ??”

તદ્દન શાંત અને સૌમ્ય અને પોતાના આનંદમાં મસ્ત વાંચન, લેખન, ઈશ્વરસ્મરણ અને એમનો નાનકડો બગીચો બસ એમનો નિત્યક્રમ. કોઈની સાથે વાતચીત નહિ કે કોઈ માગણી નહિજે મળે તેમાં સંતોષદસેક વર્ષથી અહીં રહે છે પણ આટલા સમયમાં વધુમાં વધુ સો વાક્યો બોલ્યા હશે. જરૂરથી વધારે એક શબ્દ પણ બોલતા નથી.

પાંચસો એક ફૂટ દૂર પહોંચ્યા હશે અને સંચાલકની નજર એમની મઢૂલી તરફ પડી અને સમયે વિશ્વજિતભાઈ અંદરથી બહાર ઓશરીમાં આવ્યા.

અરે જુઓ સામે પેલા વૃદ્ધ પુરુષ લેંઘો અને સદરો પહેરેલા દેખાય છે ને વિશ્વજીતભાઈ છે.

શુભાએ સહેજ ધારીને જોયું અને તરત ચિત્કારી ઊઠી ..અરે સાહેબ તો છે વિશ્વજિત….ભા

એક ક્ષણ તો ત્યાં ખોડાઈ ગઈ. બંને થોભી ગયાંએકસાથે કેટકેટલાં વિચારો આવી ગયાંપુર ઊમટી આવ્યું આંખોમાં…. કંપ પ્રસરી ગયો આખા બદનમાં…..હલબલી ગઈ શુભા.

ચાલો આપણે એમની પાસે જઈએ થોડી ક્ષણો પછી સંચાલકે કહ્યું.

સાહેબ, જો આપને વાંધો ના હોય તો હું એકલી જાઉં એમને મળવા માટે મારે એમને સરપ્રાઇઝ આપવું છે.

એક ક્ષણ વિચાર કરીને સંચાલકે મંજૂરી આપીશુભા મઢૂલી તરફ આગળ વધી.

ઓફીસ તરફ જતા સંચાલક મનમાં ને મનમાં હસતા હતા અને વિચારતા હતા કે જુવાન છોકરા છોકરીઓને તો પ્રેમ કરતાં બહુ જોયા પણ તો  ડોસાડોસી…!!!

શુભા એકી નજરે એમના તરફ જોઈ રહી હતી અને થોડુંક થોભતી, પાછી ડગ માંડતી.. એનું મન અને હૃદય બમણા વેગથી ચાલતાં હતાં પણ પગ ત્યાં ખોડાઈ ગયાં છે…. વિચારોનું ઝુંડ ફરી વળ્યું મનમાં. વિશ્વજિત તમારી જિંદગીમાં ફરી એકવાર હું આશ્ચર્ય બનીને આવી છું…. હજુ આજે એવોને એવો આકર્ષક લાગે છે પુરુષઉમરને લીધે વાળ સફેદ થઈ ગયા છે.. ઉભા રહેવાની પણ સ્ટાઇલ, એકદમ ટટ્ટારપણ એણે સફેદ કપડાં કેમ પહેર્યા હશે…!! એતો હંમેશા ડાર્ક કલર્સ પહેરતો. એજ પહોળો સીનોઅને એના પહોળા સીનામાં સમાઈ જવા તો હું કેટલી બેતાબ હતી..? એની લાગણીના ઘોડાપૂરમાં હું તો એવી તણાઈ કે એને સંગ જીવવાનાં કંઈકેટલાં ઓરતા મનમાં ને મનમાં ઘડી કાઢ્યા હતાંપણ નિયતિને ક્યાં મંજૂર હતું ..? હું તો ફંટાઈ ગઈ ઘોડાપૂરમાંથી. શરીર ઊતરી ગયું છે એનુંકોણ જાણે એની જિંદગીમાં પણ મારી જેમ કેવાકેવા ઉતાર ચડાવ આવ્યા હશે? સમયનો ખારોપાટ તો ભલભલાની જિંદગી બંજર બનાવી દે છે. મારો વિશ્વજિત તો ટોળાનો માણસ અને આજે આમ સાવ એકાકી…!! આજે મને ઓળખશે….?? અરે…! મને, એની શુભને, એના જીવનના એક હિસ્સાને ના ઓળખે..?? પણ હું જે સંકલ્પ કરીને આવી છું પૂરો થશે..?? અરે ગાંડી કેમ તું મનમાં વિકલ્પ ઉભા કરે છે?” એમ પોતાના મન સાથે સંવાદ કરતી અને સંઘર્ષ કરતી છેક નજીક જઈ પહોંચી

ઓશરીમાં હીંચકા ઉપર બેઠેલા વિશ્વજિતની પૂંઠ પાછળ ઊભી રહી અને ટહુકો કર્યો..વિશ્વજિત…. વિશ્વજિત

અરે કોણ બોલાવે છે મને ? કેમ ભણકારા વાગે છે મને..?? અવાજ તો બહુ જાણીતો…!! તો મારી શુભાનો અવાજ…! શુભા..?”

સામે આવી ને ઊભી ગઈ એમની બરોબર સામે….હા વિશ્વજિત હું શુભા છુંતમારી શુભઓળખી ગયા મને..??”

અરે ગાંડી, મારા હ્રદયના ટુકડાને હું ના ઓળખું..?? પણ શુભ તું અહીં ક્યાંથી..? આમ અચાનક ? મારી શુભમારે તને જોવી છેઅરે ક્યાં ગયા મારા ચશ્મા..? શુભ, આવ અંદર આવ

હાથ પકડીને એને અંદર લઈ ગયાઅને ચશ્મા શોધ્યાસદરાની કોરથી ચશ્માના કાચ સાફ કર્યા….અને પહેરી લીધા.. એના ગાલ પર હાથ ફેરવતા એક ડૂસકું નીકળી ગયુંશુભ, તારો ચહેરો અને તારી આંખોશુભ, તું તો એવીને એવી   છોતું તો જતી રહી, પાછું વાળીને જોયું પણ નહિ….? હું તો તારી રાહ જોતો આવી ઊભી ગયો એકલતાના વિરાન ટાપુ પર તારી તરસ લઈનેચારેકોર નજર નાંખી પણ બધે મૃગજળ….

વિશ્વ, કેમ છો તમે..?

સારો છુંહવે શું સારું ને  શું ખરાબ ઉંમરે….તારા આગમનની રાહ જોવામાં વર્ષો કાઢી નાખ્યાંપણ મારી શ્રદ્ધા પૂર્ણ થઈ“ 

૩૫ વર્ષે હું તમારા જીવનમાં પાછી આવી છું વિશ્વ ! તમારી ગુનેગાર છું હું, મારે દોષમાંથી મુક્ત થવું છે એનું પ્રાયશ્ચિત કરવું છે….મારે તમને પામવા છે વિશ્વ….થાકી ગઈ છું એકાકીપણાના ભારથીજીવનનો ખાલીપો મારે ભરી દેવો છે વિશ્વજિત….હું મૃગજળ નથી વિશ્વજિતહું પણ ભટકી છુંવિશ્વજિત હું તો ખારા પાણીની પ્યાસી મીન. હું તમને લેવા આવી છું, ચાલો મારી સાથે. આપણે હવે બાકીનું જીવન સાથે પૂરું કરીએ

અરે પગલી, તું મને ક્યાં લઈ જશે હેં..? હું તારા માથે બોજ બનીશ ઉંમરે  હવે….અને તારા ઘરનાં બધાં??

તમારો બોજ ઊંચકવા જેટલા મારા ખભા સક્ષમ છે વિશ્વજિત. બધાં   છે અને બધું છે પણ હું હવે ત્યાં નથી….મને બાબત કશું ના પૂછશો પ્લીઝ, લાશ માત્ર સ્મશાન કે કબ્રસ્તાનમાં હોય એવું નથી. હું તો જીવતી લાશો સાથે જીવી છું

બહુ દુઃખી થઈ તું શુભ..?”

મેં તો તમને કહ્યું હતું કે હું તમારા સિવાય ક્યાંય સુખી નહિ રહી શકું પણ તમે તો જીદ લઈને બેઠાં હતાઅને મને પરણવા મજબૂર કરી સાચું કે તમે પણ બંધાયેલા હતા પણ…..આપણી નિયતિ બીજું શું..?”

થોડી નિઃશબ્દ ક્ષણો પછી શુભાએ કહ્યું: વિશ્વ, તમે તૈયારી કરો..હું સંચાલક પાસે જઈને બધી ફોર્માલીટી પતાવી આવું છું આપણે આજે અહીંથી નીકળી જઈએ.શુભા સંચાલક પાસે જવા નીકળી.

ખૂબ ખુશ થયા વિશ્વજિત અને સ્વગત બોલતા હતા: શુભ, મારી શુભ…!! હું તો જાણતો હતો કે તું આવીશતારે આવવું પડશે, પણ બહુ રાહ જોવડાવી તેં મારી વહાલી.થોડી ક્ષણો મૌન રહ્યા અને પલંગ પર બેસી ગયાવિચારવા લાગ્યા:

શું કરું હું? મને તો કશું સમજાતું નથી.. મારી શુભ મને ક્યાં લઈ જશે..? એની જીદ છે તો મારે જવું તો પડશે નહિ તો મારી શુભ દુઃખી થશે..પણ મને કેમ આમ બધું ફરતું દેખાય છે..? શુભાનું આગમન તો અવસર હોય ને પણ આજે મને કેમ બધું શુષ્ક લાગે છે ? ક્યાં ગયો રોમાંચનો સમુદ્ર..? સુકાઈને રણ થઈ ગયો..? શુભા તું તો મારો પ્રેમ છે..મારા અંતરના થીજેલા દરિયામાં માછલી બનીને સૂઈ ગઈ છુંઆજે મત્સ્યવેધની ક્ષણે શું દરિયો સુકાઈ ગયો..? હે ભગવાન મારી શુભાને શાંતિ આપ જે….પણ કેમ અચાનક મને આમ થાક લાગવા માંડ્યો?? પરસેવો કેમ વળે છે..? લાવ પાછી આવે ત્યાં સુધી આડો પડું.

ખાસો એકાદ કલાક વીતી ગયો. બધી ફોર્માલીટી પતાવી દીધી અને દોડતા પગે પાછી આવી ગઈદીવાલ તરફ પડખું ફરીને સૂતેલા વિશ્વજિતને જોઇને બોલી: કેમ સૂઈ ગયા વિશ્વજિત ? તમને આનંદ નથી થતો..? મને તો એમ કે તમે તૈયારી કરતા હશો.. થાક લાગ્યો છે? સારું આરામ કરી લો થોડીવાર ત્યાં સુધી હું મને સમજાય તે આટોપવા માડું આપણને સાંજ સુધીમાં અહીંથી છુટ્ટી મળી જશે.કામ કરતાં કરતાંય તો બોલ્યા કરતી હતી. એની ખુશીનો પાર હતો. સંચાલકે તો મને મૂંઝવી નાખી વિશ્વજિત..મને કહે શું થાય તમારા વિશ્વજિત..? મને તો થયું કે કહી દઉં કે મારું સર્વસ્વ છે મારા વિશ્વજિત પણ જીભ અટકાવી દીધી. મેં એમને બૉન્ડ લખી આપ્યું છે કે હવે પછીના વિશ્વજિતના જીવનની તમામ જવાબદારી મારી છે. એક કામ કરો તમે બાજુ ફરી જાવ અને ત્યાંથી સૂતાસૂતા મને બધું બતાવો અને હું બધું પેક કરવા માડું….. કેમ તમે કશું બોલ્યા નહીંવિશ્વજિતવિશ્વવિશ્વજિતએમ કરતાં એમને ઢંઢોળ્યા અને સાથે નિશ્ચેતન શરીર ઢળી પડ્યું….. માત્ર રહી ગયો એક હવાનો ગુબ્બાર…..ચિત્કાર નીકળી ગયો શુભાથીવિશ્વજિતવિશ્વ..જીત શું થયું તમને..? ના વિશ્વજિત ના

ચોધાર આંસુએ રોવા માંડી….અફાટ રુદન સાથે બોલતી રહી…. આજે પણ તમે મને એકલી મૂકી દીધી.. મને હાથતાળી આપીનેવિશ્વ કે.. કેમ વિશ્વજિત કેમ ???? કેમ મારી સાથે તમે આમ સંતાકૂકડીની રમત માંડી છે વિશ્વ..?? શું વાંક છે મારો વિશ્વજિત શું વાંક છે..? મારે તો પારિજાતનો સુગંધભર્યો દરિયો થઈને તમને વીંટળાવું હતુંમારે તો મેઘધનુષ્ય થઈને તમારા ઘરને સજાવવું હતુંમારે તો સતત ટહુકીને મધુર ધ્વનિથી તમારા જીવનને સતત ભરી દેવું હતું..ડૂસકાં રોકાવવાનું નામ નથી લેતાં. પાગલ જેવી થઈ ગયેલી શુભા બોલ્યે જતી હતી. કેમ મારી સાથેજ આવું કેમ..કેમ..?? વિશ્વજિત આપણો પ્રેમ થીજેલાં જળમાં મીન બનીને સૂઈ ગયો..? ના થયો મત્સ્યવેધ…..ના થયો..મત્સ્ય……વેધ… 

 

  

                                          *************

વિજય ઠક્કર

શબ્દો: 2150

લખ્યા તારીખ: September 15,2019 @ 05.20 PM

 

 

 

 

વિદ્રોહ

રૂપા આ વખતે તો ખાસ્સા પાંચ વર્ષ પછી અમેરિકાથી અમદાવાદ આવી.

દીકરીનું લગ્ન લીધું છે… કેટકેટલી તૈયારીઓ કરવાની… મણિનગરનો એનો બંગલો પણ લગ્ન માટે તૈયાર કરવાનો છે. રીપેરીંગ અને રંગરોગાન અને સુશોભન અને સાથોસાથ લગ્નની ખરીદી અને બીજી તમામ તૈયારી કરવાની. એ બધું કરવામાં ઓછામાં ઓછા બે મહિના નીકળી જવાના એટલે જ રૂપા ત્રણ મહિના વહેલી આવી ગઈ. સુદીપ, હા, એના પતિ એકાદ મહિના પછી આવશે. બંને દીકરીઓ અને દીકરો છેલ્લા મહિનામાં આવશે. રૂપાને થોડા સામાજિક અને ધાર્મિક કામો પતાવવા હતા. રૂપા અત્યંત ધર્મભીરુ અને ઈશ્વર પ્રતિ અપ્રતિમ આસ્થા ધરાવતી પણ આમ તો એ અંધશ્રદ્ધાળુ પણ ખરી. પાંચ વર્ષે દેશ આવતી હતી એટલે દેવના દેવાય કેટલાં બધાં ચડી ગયાં હતાં. કેટકેટલી બાધા-આખડીઓ પૂરી કરવાની હતી. બે-ત્રણ દિવસ ભડકદ પણ રહેવા જવું હતું. ભડકદ એ રૂપાનું પિયરનું ગામ. મોટાભઈ અને એની જસી ગામમાં જ રહેતા હતાં. પપ્પાને એ મોટાભઈ કહેતી અને મમ્મીને જસી. સંયુક્ત પરિવારમાં ઘરના બધા નાનેરાઓ પપ્પાને મોટાભઈ કહેતા એટલે રૂપા પણ મોટાભઈ કહેતી. મમ્મીનું નામ આમ તો જસુ પણ બધાં એમને જસી કહેતા એટલે એ રૂપા પણ જસી કહેતી. રૂપાનો મોટોભઈ અમદાવાદ રહે એટલે એરપોર્ટ પર રૂપાને રીસીવ કરવા એ જ ગયેલો.

શરૂઆતમાં એકાદ અઠવાડિયું એ ભાઈના ઘરે રહેવાની હતી. વ્યવસ્થાપનની પાકી રૂપા અમેરિકાથી નીકળી એ પહેલાથી જ એણે ત્રણેય મહિનાનું તારીખ પ્રમાણે પ્લાનિંગ કરી રાખેલું અને એમાંય વળી કેટલાંક પ્લાન એણે મનોમન નક્કી કરી રાખ્યા હતા જે એણે કોઈની સાથે શેર નહોતા કર્યા.

અમદાવાદથી લગભગ ૮૦-૮૫ કિલોમીટર દૂર એનું ગામ. બે ત્રણ દિવસ જેટલેગ ઉતારીને એણે ભાઈને કહ્યું કે “કાલે એ ભડકદ જશે પણ પ્લીઝ તમે કોઈ મોટાભઈને કે જસીને કહેતા નહીં કે હું ત્યાં જાઉં છું. મારે એમને સરપ્રાઇઝ આપવું છે.”

ટેક્સીવાળા અર્જુનસિંગ એમના પરિવારના જાણીતા એટલે એને એકલી જવામાં કોઈ વાંધો ન હતો. સવારે વહેલી નવેક વાગે ભડકદ જવા નીકળી. દોઢેક કલાકનો રસ્તો હતો. ગામ જવાનો મનમાં અનેરો ઉત્સાહ હતો. ગાડીમાં પાછલી સીટમાં આરામથી બેસી ગઈ… અમદાવાદ છોડીને ગાડી નેશનલ હાઈવે આઠ પર સડસડાટ દોડવા માંડી. મન પણ એટલી જ તીવ્ર ગતિએ ગામ ભણી જઈ રહ્યું હતું. વિચારોમાં અટવાયેલા મનમાં અનેક ઘટનાઓનું સ્મરણ થઈ આવ્યું તો એ સાથે જ ગામ લોકોના ચહેરા પણ એક પછી એક આંખ સામે આવતાં ગયાં. જ્યાં જ્યાં એ રમી હતી એ બધી જગાઓ સાથે જોડાયેલી યાદોનું ઘોડાપૂર ઊમટ્યું. જેમાં એ ભણી હતી એ ગામની નિશાળ અને બાજુમાં આવેલી ગામની લાઇબ્રેરી. આથમણી ભાગોળે આવેલું ભાથી ખત્રીનું દેરું જ્યાં રામલીલા અને ભવાઈ અને રામાપીરના વેશ નીકળતા. મોડીરાત સુધી બેસીને આ ખેલ જોવા જતાં. છોકરીને એકલી ના મોકલાય એટલે એની જોડે જસીએ જતી અને મોડી રાત સુધી જાગતી. પંચાયતની સામે આવેલો ચબૂતરો જ્યાં મોટાભઈની જોડે ચકલાંને ચણ નાખવા રોજ જતી. રામજી મંદિર અને સ્વામીનારાયણ મંદિર અને તળાવ કાંઠે આવેલું મહાદેવનું જુનું મંદિર જ્યાં એ અને એની બહેનપણી મધુ નિયમિત સાંજે આરતી કરવા જતાં. રોજ સવારે ઊઠી નાહીધોઈ લે એટલે તાંબાની ટબુલીમાં જસી દૂધ ભરી આપે અને હાથમાં મુઠ્ઠી ચોખા આપે એ લઈને ખડકીની સામે આવેલા નવા મહાદેવનાં મંદિર જવાનું.

મહાદેવને દૂધ-ચોખા ચડાવવાના અને લોટો પાણી ચડાવવાનું. આ અફર નિયમ. હા, મધુય એ જ સમયે મહાદેવ આવે. રૂપાના ઘરની સામે આવેલી બામણની ખડકીમાં જ એનું ઘર એટલે જ્યાં જાય ત્યાં એ બેય સાથે જ હોય. એ બેય ખાસંખાસ બહેનપણીઓ એટલે ગામમાં રૂપલી-મધલીની જોડી કહેવાતી. ખડકીની ઉપર ટેકરાવાળા ભાગે મહીજી કાકાનો વાડો હતો અને એમાં એમના બાપા ગાંડા દેહઈની મેલડી માતાનું મંદિર. વારેતહેવારે ત્યાંથી ધૂણવાના અને ડાકલાનાં ડરામણા અવાજો આવે. એ વાડામાંથી બહાર નીકળતાં સામે જ ઓઝાનો ઈંટો પાડવાનો ભઠ્ઠો હતો અને એનાથી સહેજ જ આગળ ઉકરડો હતો. ગામની ઓતરાદી ભાગોળે આવેલો હરિજનોનો કૂવો અને એનાથી સહેજ આગળ મોટી ચોક જેવી ખૂલ્લી જગામાં સો એક વર્ષ જુનું મોટું વડનું ઝાડ હતું જેને બધા રામો ડુઓ કહેતા. આ જગા બહુ ડરામણી હતી.

રૂપાની આંખ સામે આખું બાળપણ આવી ગયું અને એટલી જ  તીવ્રતાથી એનું માનસિક અનુસંધાન મધુ સાથે પણ થઈ ગયું. અમેરિકાથી નીકળી ત્યારે જ એ નિશ્ચય કરીને આવી હતી કે કોઈ પણ રીતે મધુને મળવું જ છે. મધુ અને રૂપાનું બાળપણ અને એમનો યૌવન પ્રવેશ એ બધું સાથેસાથે થયેલું. એમના ઘરમાં કે જીવનમાં બનતું કશું પણ એકબીજાથી છાનું ના હોય. અત્યંત નિકટ આ બંને સખીઓના જીવનમાં પણ અણગમતો એવો વિખૂટાં પડવાનો સમય આવ્યો. રૂપા કૉલેજ કરવા અમદાવાદ ગઈ એ દરમ્યાન જ એની સુદીપ સાથે સગાઈ થઈ અને ઝડપ-ઝડપમાં લગ્ન પણ થઈ ગયું. શરૂઆતમાં તો એ ભડકદ અવારનવાર ટૂંકી મુલાકાતે જતી પણ ધીમેધીમે એ પણ ઓછું થઈ ગયું. આ બધા સમય દરમ્યાન મધુને એકાદ બે વાર અલપઝલપ મળવાનું બનેલું બાકી તો નિરાંતે મળ્યાને તો વરસો વીતી ગયાં.

ગાડી સડસડાટ જઈ રહી હતી. આંખમાં અને શરીરમાં થાક અને જેટલેગ હતો એટલે એને એક મસ્તમજાનું ઝોકું આવી ગયું. ગામની નજીક પહોંચ્યા એટલે અર્જુનસિંગે રૂપાને જગાડી.

અર્જુનસિંગનો અવાજ સાંભળીને એ સડાક કરતી જાગી ગઈ. બારીમાંથી કેટલે પહોંચ્યાં એનો તાગ મેળવવા માંડી…. થોડું પરિચિત થોડું નવું એવા મિશ્ર ભાવોથી ચોક્કસ ક્યાં પહોંચ્યાનો અંદાજ ના મળ્યો પણ જેવું તળાવ આવ્યું અને સામે કિનારે મહાદેવનું જુનું મંદિર દેખાયું એટલે એના રોમાંચનો પાર ના રહ્યો. આ મહાદેવે તો એ અને મધુ નિયમિત સંધ્યા આરતી માટે આવતાં હતાં. એક ક્ષણ માટે એને મનમાં થયું પણ ખરું કે ચાલ મહાદેવ દર્શન કરીને જાઉં પણ પાછો એક વિચાર એવો ય આવ્યો કે જો મધુ અહીં ગામમાં હશે તો એની સાથે જ મંદિર આવીશ. ગાડી લગભગ ગામની ભાગોળે આવી પહોંચી. એમની આગળ જ એક એસ ટી બસ ગઈ હતી એટલે ભાગોળે ખાસ કોઈ વસ્તી ન હતી. ભાગોળથી જમણી બાજુ ગામ ભણી ગાડી વળી અને ગામમાંથી એક સ્ત્રી હાથમાં થેલી લઈને આ ભણી દોડતી આવતી દેખાઈ…. એણે હાથ લંબાવી ગાડી ઊભી રખાવી. અર્જુનસિંગે ગાડી થોભાવી અને કાચ ઉતાર્યો. “ભઈ, એસ ટી ગઈ… ??? ” અને એની નજર ગાડીમાં બેઠેલી રૂપા તરફ ગઈ…

“રૂપીઇઇઇ… !! ”

રૂપા પણ અવાજ પરથી એને ઓળખી ગઈ..

“મધુઉઉઉ… !! ”

રૂપા એકદમ ગાડીમાંથી નીચે ઊતરી અને એને ભેટી પડી… બેઉની આંખોમાંથી આંસુ નીકળી આવ્યાં.

“ હું તો તને ઓળખી જ ના શકી. કેવી થઈ ગઈ છે તું..?? હેં, શું થયું આ બધું..? તારું શરીર અને આ તારો ચહેરોતો સાવ બદલાઈ ગયો છે… તારી ચામડી એકદમ કાળી પડી ગઈ છે મધુ… અને આ માટી કેમ ચોંટી છે તારા વાળમાં હેં મધુ ?? શું..શું.. શું થઈ ગયું આ ? કેમ તું દોડતી આવતી હતી…તારે બસમાં ક્યાંય જવાનું હતું..?

“હા રૂપી…મારે આ બસમાં જવાનું હતું….પણ સહેજ માટે બસ ચૂકી ગઈ..”

“સારું થયુંને મધુ…આપણે મળવાનું લખ્યું હશે..નહી તો તું તો જતી રહેત અને આપણાથી ના મલાત…તું માનીશ હું આખા રસ્તે તારું રટણ કરતી કરતી આવી છું… ત્રણ ચાર દિવસ પહેલા જ હું આવી અમેરિકાથી. પણ આ વખતે તો હું નિશ્ચય કરીને જ આવી હતી કે કોઈ પણ સંજોગોમાં મારે તને મળવું જ.”

તારી બસ તો જતી રહી, હવે..??”

“ એ તો કલાક પછી બીજી આવશે. થોડી મોડી જઈશ બીજું શું…. પણ સારું થયું ને કે તું મળી ગઈ… હું ય તને બહુ યાદ કરતી હતી રૂપી..હેંડ ને થોડીવાર ક્યાંક બેસીયે. હેંડ મહાદેવની પાછળ ચોતરે બેસીએ..”

“એના કરતા ચાલને મારે ઘેર જ જઈએ… મોટાભઈ અને જસી ય તને મળશે..”

“ના… ઘેર નથી જવું…. અહીં જ બેસીએ…”

આમ પણ એણે ઘેર એના આવવાનાં સમાચાર મોકલ્યા ન હતા એટલે કોઈ રાહ જોવાનું કે ચિતા કરવાનું ન હતું એટલે એક ક્ષણ વિચાર કરીને બોલી ‘સારું ચલ તું ગાડીમાં બેસી જા… અર્જુનસિંગ ચલો આ મધુ કહે ત્યાં ગાડી લઈ લો”

અર્જુનસિંગે ગાડી પાછી વાળી અને મધુ જેમ બતાવતી ગઈ એમ એ ગાડી હંકારતા રહ્યા.

“બસ બસ બસ અહીં ઊભી રાખો…”

મધુ એક ઝાટકે ગાડીમાંથી ઊતરી ગઈ અને બીજી સાઈડેથી રૂપા પણ ઊતરી ગઈ. મધુએ આગળ ચાલવા માંડ્યું અને અર્જુનસિંગને ગાડીમાં આરામ કરવાનું કહી રૂપા એની પાછળ દોરવાતી રહી.

“ચાલને મધુ મહાદેવ દર્શન કરતાં જઈએ”

“  ના મારે નથી જવાનું ” એમ બોલીને એ તો આગળ ચાલવા માંડી. મહાદેવની પાછળના ભાગે ખાસ્સે દૂર એક ચોતરા જેવું દેખાયું. મધુ ત્યાં જઈને ઓટલા પર બેઠી…રૂપા એની લગોલગ જઈને બેસી ગઈ.

“  અરે મધુ છેક આટલે દૂર આવ્યા એના કરતાતો ક્યાંક નજીકમાં મહાદેવના ઓટલે બેઠા હોત તો સારું.”

“ના રૂપી ત્યાં જવાનું હવે મને નથી ગમતું.. ”

“અરે…! મહાદેવમાં મારા કરતાં તો તને વધારે શ્રધ્ધા હતી મધુ !!!”

“હા…પણ તોય મહાદેવે ક્યાં મારી સામે જોયું..?”

“કેમ..? શું થયું મધુ..?”

“ રૂપી, તને તો ખબર જ છે ને અરવિંદની ?? ”

“હા, પેલો અરવિંદ સુથારનો છોકરો… તને બહુ ગમતો હતો… અને તમે બેઉ છાનામાના ખૂબ મળતા’તા એજ ને..??? તમે બે એકબીજાને બહુ પ્રેમ કરતા હતા…એ તો બધી મને ખબર છે. કેમ એ વખતે તો હું અહીં જ હતી ને ? તું એને મળી ને આવે પછી તમારી પ્રેમગોષ્ઠિની બધી વાત તું મને કરતી હતી.”

“ હા, પણ પછી રૂપી તું તો શહેરમાં જતી રહી….”  એક નિશ્વાસ નાંખી ને મધુ બિલકુલ ચુપ થઈ ગઈ…રૂપા પણ એ કશુંક બોલે એની રાહ જોઈ રહી.

“પણ હું તો ક્યાં જવાની હતી..? અને આમેય હું તો અરવિંદ વગર ક્યાંય જઉં જ નહિ ને..”

“તો શું થયું પછી..? તું એની જોડે પરણી નહિ..?”

“ના કેવી રીતે પરણું…મારા ઘરવાળાએ બહુ વિરોધ કર્યો… અમે બ્રાહ્મણ અને એ સુથાર….. મારા ઘરમાં તો મારી એ વાત કોઈ સ્વીકારવા તો શું સાંભળવા પણ તૈયાર ન હતું. મેં જીદ કરી એટલે મારી ઉપર ભયંકર અત્યાચાર થયા… ઘરમાંજ મને નજરબંધ કરી દીધી. એક મહિના સુધી મેં સૂર્યનો પ્રકાશ જોયો ન હતો. અરવિંદની શું દશા થઈ હશે એ તો મને ખબર જ નથી.” એટલું બોલતાં તો મધુ થાકી ગઈ…બે ક્ષણ શાંત રહી એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. રૂપા તો એને એકી નજરે જોઈ જ રહી હતી…એનું હૈયું ભરાઈ આવ્યું પણ એણે આંસુ આવતાં ખાળ્યા.

મધુએ ફરી બોલવાનું શરુ કર્યું… “એક દિવસ સવારે મારી બા એ આવીને મને કહ્યું: મધલી ઊઠ હેંડ જલદી તૈયાર થઈ જા આજે તને છોકરાવાળા જોવા આવવાના છે.”

“એ મારા માટે સૌથી મોટો માનસિક આઘાત હતો…હું શું કરતી..? હું કશું બોલી નહીં. મારા માબાપ જ મારી લાગણીનો અનાદર કરતા હતા તો હું શું કરતી. એમણે કહ્યા પ્રમાણે હું તૈયાર તો થઈ ગઈ પણ મારું મન અને હૃદય બંને વિદ્રોહ કરતા હતાં….સતત એક અવાજ મારી અંદરથી મને સંભળાતો હતો….મારે કોઈને નથી જોવા ? હું મરી જઈશ પણ અરવિંદ સિવાય બીજા કોઈનું ઘર નહિ માડું.”

અને હું મોકો જોઈ ને ઘરમાંથી ભાગી નીકળી….આખો દિવસ ખાધાપીધા વગર ખેતરામાં સંતાતી રહી”

એટલામાં બસની ઘરઘરાટી સંભળાઈ…

“રૂપી જો મારી બસ આઈ ગઈ છે એટલે હું જાઉં છું…. લે હેંડ હું જાઉં. ડ્રાયવર મને ઓળખે છે એટલે રસ્તામાંથી જ મને બેસાડી દેશે. હું જાઉં..”  એટલું કહેતાં તો સડસડાટ દોડવા માંડી અને નજરથી ઓઝલ થઈ ગઈ. રૂપા ક્યાંય સુધી એ બાજુ તાકતી રહી. ધીમી ચાલે એ ગાડી પાસે આવી. અર્જુનસિંહ આરામ કરતા હતા એમને જગાડ્યા અને ગાડીમાં બેસી ગઈ…. મન ખૂબ વિક્ષુબ્ધ થઈ ગયું હતું…મધુને મળવાનો જે ઉત્સાહ હતો એ તો સાવ ઓસરી ગયો પણ મધુની કથની સાંભળીને પારાવાર વેદના થઈ આવી… એક ડૂસકું આવી ગયું… પણ ઘેર પહોંચતા પહેલાં ગાડી થોભાવી મ્હો ધોઈ લીધું, ફ્રૅશ થઈ ગઈ. ખડકી પાસે ગાડી થોભાવી અને એકદમ દોડતી ઘરમાં પહોંચી ગઈ….

જસી રસોડામાં કશુંક કરતા હતા એમને પાછળથી વળગી પડી. મોટાભઈએ એને જોઈ એટલી એ તો રૂપી રૂપી કરતા એની પાછળ દોડતા રસોડામાં આવ્યા. ઘરમાં કોઈ કશું સમજી જ શકતું નહતું કે રૂપી ક્યાંથી અચાનક આવી ચડી. રૂપાએ એના આવવાની માંડીને બધી વાત કરી. ચા-પાણી પીધાં…ફ્રૅશ થઈ ગઈ. જસી અને મોટાભઈ તો છોડીને આટલાં વર્ષે જોઈ ને ઘાંઘાં થઈ ગયા. રૂપી ખાસ કશું બોલતી નહતી એનાં ચહેરા પરની ઉદાસી જસી પારખી ગઈ.

“શું થયું છે  બેટા? બધું કુશળમંગળ તો છે ને..?”

“હા માં, બધું બરાબર છે પણ હું તો મધુની વાત સાંભળીને દુઃખી થઈ ગઈ…”

“હા.. બેટા, છોકરાં માબાપની આબરૂનો વિચાર ના કરે પછી શું થાય…? પણ તને કોણે કહ્યું ?”

“હું તો ક્યારનીય અહીં આઈ ગઈ હોત પણ મને રસ્તામાં મધુ મળી ગઈ…એ બસ ચૂકી ગઈ એટલે અમે તો જઈને બેઠાં મહાદેવની પાછળ પેલા ચોતરે…. ખાસુ કલાક જેવું બેઠાં હોઈશું.. પછી એની બસ આઈ એટલે એ ગઈ…”

“તું એને બસમાં બેસાડીને આઈ..?”

“ના…ના બસનો અવાજ સાંભળ્યો એટલે એ તો દોડી ગઈ. ડ્રાયવર એને ઓળખતો હતો એટલે રસ્તામાંથી બેસાડી દેશે એમ કહેતી હતી..?”

જસી અને મોટાભઈ એકબીજાની સામું જોતા રહ્યાં… કોઈ કશું બોલતું ન હતું..?

“કેમ માં શું થયું..?”

બેટા મધલીને મરી ગયે તો પાંચ વરસ થયાં… તળાવ પાસે કાદવમાં મોઢું ઘાલીને ગૂંગળઈને એણે આપઘાત કર્યો હતો…”

*******

( આ વાર્તાનું કથાવસ્તુ સત્યઘટના ઉપર આધારીત છે. સાચા પાત્રોની ઓળખ પ્રસ્થાપિત ના થાય એટલે સ્થળ કાળ અને નામો બદલ્યાં છે )

વિજય ઠક્કર

શબ્દો : 1975

લખ્યા તારીખ: August 15, 2019

 

મારે ફક્ત બે જ શબ્દો કહેવા છે……

ડસડાટ દોડતી ટ્રેનની ગતિમાં અચાનક વિક્ષેપ પડ્યો.

થોડીવાર મંદ ગતિ એ દોડ્યા પછી એક આંચકા સાથે ટ્રેન અધરસ્તે થોભી. મુસાફરો એ આંચકાથી હચમચી ગયાં. શ્રીવત્સ ઘસઘસાટ ઊંઘતો હતો પણ ટ્રેનના આંચકા સાથે એ ઊંઘમાંથી સફાળો જાગી ગયો. કેટલાંક મુસાફરો ટ્રેનમાંથી નીચે ઊતરી ટ્રેનના અચાનક થોભવાનું કારણ શોધવા લાગ્યા. તપાસ કરતા સમાચાર આવ્યા કે આગળ થોડે દૂર બીજી એક ટ્રેનનો અકસ્માત થયો હતો. જ્યાં સુધી ડાયવર્ઝન ના મળે ત્યાં સુધી ટ્રેનનું ત્યાં થોભવું નિશ્ચિત હતું. થોડો સમય તો મુસાફરોનો કોલાહલ ચાલ્યો.

શ્રીવત્સ પણ છેવટે કંટાળ્યો એટલે ટ્રેનમાંથી નીચે ઊતર્યો. તપાસ કરતા જાણ્યું કે દસપંદર મીનીટમાં જ વલસાડ સ્ટેશન આવવાનું હતું. બીજા દિવસે મુંબઈમાં એના નાટકનો શો છે. આગલા દિવસે એટલા માટે નીકળ્યો કે રાત્રે આરામ કરીને બીજા દિવસે સવારે મુંબઈનાં થોડા કામ પતાવી દે અને પછી રાત્રે શો પતાવી બીજા દિવસની વહેલી સવારની શતાબ્દી લઈ અમદાવાદ પરત આવી શકે…. પણ હવે આ અકસ્માતથી નડવાથી નિર્ધારિત કાર્યક્રમ બધો ખોરવાઈ જશે. ટ્રેન ફરી ક્યારે ઊપડશે એ નક્કી નથી. શ્રીવત્સ ખૂબ હતાશ થઈ ગયો પણ શું થઈ શકે..!!!

મુસાફરો ધીમેધીમે શાંત થવા માંડ્યા છે કેટલાકે ઊંઘવા માંડ્યું. કેટલાક ટ્રેનની બહાર રેલ ટ્રૅક પાસે ઉભા છે કે બેઠાં છે. આગવા લહેજામાં અને લહેકામાં બુમો પાડતા ફેરિયાઓ ટપકી પડ્યા છે વસ્તુઓ વેચવા માટે.

શ્રીવત્સ કંટાળીને એની બર્થ પર આડો પડ્યો… ટ્રેન જે આંચકા સાથે થોભીને એની ઊંઘ ઉડાડી ગઈ હતી એજ આંચકાએ એની સ્મૃતિને ઢંઢોળી નાંખી. વાયરાના સુસવાટા સાથે એક આકાર ધસી આવ્યો એના સ્મરણપટ પર અને એના મનોસામ્રાજ્યનો કબજો લઈ લીધો…. કમ્પાર્ટમેન્ટમાં કોલાહલ શમવા માંડ્યો અને શ્રીવત્સ સ્મરણપટ પર ઊપસી આવેલા એ આકારને આધીન થઈ ગયો. ક્યાંથી આવી ચડી હશે આમ આ ઘોર અંધારી રાત્રે એના મન:પટ પર….!!! શ્રીવત્સની આંખો ખૂલ્લી હતી અને પલકારો મારવાનુંય ભૂલી ગઈ હતી બસ એ તો એકીટસે કમ્પાર્ટમેન્ટની છતને નીરખી રહ્યો હતો. કેટલો બધો લાંબો લગભગ ૩૦ વર્ષ જેટલો સમય પસાર થઈ ગયો છે અને છતાં આજે એ યાદ આવી ગઈ !! અને જાણે હજુ હમણાંજ છૂટા પડ્યાંનો ભાસ થાય છે. એના એકએક હાવભાવ, એનું અલ્લડપન, એની જાતજાતની હરકતો, એની બોલચાલનો આગવો અંદાજ, એનું ડહાપણ, અને એની ઠાવકાઈ બધું જ એક સામટું એના સ્મરણપટ પર ધસી આવ્યું. શ્રીવત્સ તો ખોવાઈ ગયો એની સાથે વિતાવેલા એ કાલખંડમાં.

*************

નાટકના રિહર્સલમાં એક નાનકડી છોકરીનો પ્રવેશ થયો. શુભ્રા એનું નામ હતું.  ડાયરેક્ટરે બધા કલાકારો સાથે એનો પરિચય કરાવ્યો અને શ્રીવત્સ પાસે આવ્યા ત્યારે ડાયરેકટરે કહ્યું શુભ્રા આ છે આપણા સૌથી સીનીયર અને લોકપ્રિય કલાકાર શ્રીવત્સ એમની પાસેથી ઘણું શીખવા મળશે. બધા એમને શ્રી કહે છે. એમની બાજુમાં પડેલી ખુરશીમાં શુભ્રા બેસી ગઈ. યુનિટના બધા કલાકારો શ્રી સાથે કશીક ચર્ચા કરતા હતા અને શુભ્રા તો બસ એમને અપલક નજરે જોઈ રહી હતી. શ્રીના અવાજથી, એમની છટાથી, એમના બોલવાના અંદાજથી, એમના વોઈસ મોડ્યુલેશન્સથી, એમના હાવભાવથી અરે એમના સમગ્ર વ્યક્તિત્વથી અભિભૂત થઈ ગઈ હતી શુભ્રા. કેટલીયે વારે શ્રીની નજર એ તરફ ગઈ…શુભ્રા તો બસ ખોવાઈ ગઈ હતી પણ શ્રીએ એના ચહેરા પાસે હાથની ચપટી વગાડી એને સભાન કરી.

“ હેલ્લો ડાર્લિંગ “

“હેલ્લો…”

“નાટકમાં કામ કરવા આવી છું..??”

“હા,મને નાટકમાં ઍક્ટિંગ કરવાનું બહુ ગમે છે.”

“પણ તારું ભણવાનું ..?”

“હાલ પૂરતું તો એ પૂરું થઈ ગયું…હું આ વર્ષે જ ગ્રૅજ્યુએટ થઈ. મને નાટકમાં બહુ રસ પડે છે”

“નાટક જોવામાં કે પછી નાટક કરવામાં ..??”

“બંનેમાં “

“વેરી ગુડ…ઓ કેએએએએ….. તો તેં કયાં નાટકો જોયાં છે..? મારું એક પણ નાટક જોયું છે..?”

“હા, તમારા તો બધાં જ  નાટકો જોયાં છે “

“વાવ…”

“શું નામ છે તારું ..?”

“શુભ્રા… “ અરે વાહ તારું નામ તો બહુ સરસ છે ..પણ હું તને શુભ્રા નહિ કહું ઓ કે….! હું તને બેબી ડોલ કહું ચાલશે….?”

“હા ચાલશે અને મને ગમશે…”

“શ્યોર ….??”

“યસ “

*************

શુભ્રા હવે યુનિટની કાયમી સદસ્ય બની ગઈ. શરૂઆતના નાના રોલ પછી પાંચ છ નાટકોમાં તો એણે અદ્ભુત અભિનય આપ્યો. ખૂબ વખણાયો એનો અભિનય. એના પરિવારમાં તો કોઈ ઍક્ટિંગનાં ક્ષેત્રમાં નહોતું છતાં એવા કોઈ જ પારિવારિક બૅકગ્રાઉન્ડ વગર પણ શુભ્રાને ઍક્ટિંગ તો જાણે કુદરતની બક્ષિશ હતી અને એમાંય વળી શ્રીવત્સની ટ્રેનિંગ મળી એટલે રહીસહી કસર પણ જતી રહી. અમદાવાદની નજીકના એક નાના ટાઉનમાં જન્મીને ઊછરેલી આ છોકરી ઍક્ટિંગના એના શોખને કારણે અનાયાસ શ્રીવત્સ જેવા થિયેટરના એક ખૂબ પ્રખ્યાત અભિનેતા અને શોમેન ના સંસર્ગમાં આવી. શ્રીવત્સના સહવાસમાં રહીને તો એનું વ્યક્તિત્વ જ સાવ બદલાઈ ગયું. એનું મેનરીઝમ, એનું વસ્ત્રપરિધાન, એના વોઈસ મોડ્યુલેશન્સ અને ઘણુબધું બદલાઈ ગયું. ત્રણેક વર્ષમાં તો સાવ જુદી જ શુભ્રા ઊભરી આવી. શુભ્રા ખૂબ હળી ગઈ હતી શ્રીવત્સ સાથે એટલે એ સતત એવો પ્રયાસ કરતી કે વધુમાં વધુ સમય એ શ્રી સાથે રહી શકે. શ્રી સાથે અભિનય કરવાનું એની સાથે બહુ બધી ભાતભાતની વાતો કરવાનું, ફરવાનું, મસ્તી કરવાનું, શ્રી ને ચીડવવાનું, એની પર ગુસ્સો કરવાનું, એનાથી રિસાવાનું એને બહુ ગમતું. શ્રી અને શુભ વચ્ચે ઉમરનો ૧૪-૧૫ વર્ષનો તફાવત હતો એટલે જ તો એ એને બેબી ડોલ કહેતો. જો કે એ સંબોધન પણ ધીમેધીમે ટૂંકું થઈ ગયું અને હવે તો એ ફક્ત “બેબી” જ કહેતો. શ્રીવત્સને શુભ્રા બહુ વહાલી લાગતી એટલે જ તો નાનકડી ઢીંગલીની જેમ એને જાળવતો… એની નાનીનાની વાતોનું પણ એ ધ્યાન રાખતો. ક્યારેક શુભ્રા એની સાથે લડીને રિસાઈ હોય તો શ્રી જ એને મનાવતો એને ફરવા લઈ જતો, કોઈક ગિફ્ટ આપતો, નવુંનવું શીખવતો, નવાં નાટકો જોવા લઈ જતો તો વળી નવાં નાટકો વંચાવતો. ક્યારેક ગુસ્સો પણ કરતો, એને લડતો, એની સાથે અબોલા લેતો.

શુભ્રા હવે તો ફૂલટાઇમ થિયેટર કરતી હતી અને એણે શ્રી સાથે ઘણાં નાટકો કર્યાં.

પહેલીવાર જ્યારે શુભ્રા આ ક્ષેત્રમાં આવી ત્યારે એકદમ ભોળી…સીધીસાદી પણ જબરદસ્ત ચબરાક છોકરી હતી. હા, આજે થિયેટરના ક્ષેત્રે આટલાં બધા વર્ષો વિતાવીને પોતાનું આગવું સ્થાન નિશ્ચિત કર્યા પછી પણ એની સાદગી એનું ભોળપણ એનો નમ્ર સ્વભાવ અને એની શાલીનતા યથાવત્ જાળવી શકી હતી. હા, એનું ગૃમીંગ અદ્ભુત થયું હતું પણ એને બીજી કોઈ જ બદી સ્પર્શી નથી.

*************

નવું નાટક લૉન્ચ થવા જઈ રહ્યું હતું. બધાં કલાકાર નાટકની સ્ક્રિપ્ટનું રીડિંગ કરતા હતાં દરમિયાન બધા કશીક ગહન ચર્ચામાં પડી ગયાં. શ્રીનું આખા યુનિટ પર વર્ચસ્વ હતું અને એક સિનિયર કલાકાર હોવાથી સૌ એનું સન્માન કરતાં અને એની સાથે કોઈ વાતે સંમત ના પણ હોય ત્યારે જાહેરમાં એ અસમ્મતી પ્રદર્શિત ના થાય એની સૌ કાળજી રાખતા. જો કે આ બધા શિષ્ટાચારમાંથી શુભ્રા બાકાત હતી. શુભ્રાને કાંઈ પણ કહેવા બોલવાની છૂટ હતી અને શ્રીને એનું કદી માઠું પણ ના લાગતું. હા, પણ ક્યારેક ભૂલથી જો શ્રીને એનું કશું વર્તન ના ગમે તો શ્રી એકાદ દિવસ બોલે નહિ. મૌન ધારણ કરી લે અને બીજા દિવસે પાછો એને મનાવી લે.

લોકોને એ દિવસે રીડિંગ કરતા ચર્ચામાં વધારે રસ પડતો હતો. આમ પણ એ પહેલો જ દિવસ હતો એટલે એકાદ રીડિંગ થયું. બધા કલાકાર થોડા લેઝર મુડમાં હતાં. વાતોના ગપાટા મારવા માંડ્યા. આવું બહુ ઓછું બનતું હોય પણ એ દિવસે બધા શ્રીની ખાસિયત અને નબળાઈની વાતો કરતા હતા અને શુભ્રા એકદમ બોલી: “ શ્રી, તમે બહુ ઘાતકી છો…”

ત્યાં હાજર બધા તો એકદમ સ્તબ્ધ થઈ ગયાં… શ્રી પણ સહેજ વાર તો સમસમી ગયો.

“હું ઘાતકી છું..?? હું કઈ રીતે તને ઘાતકી લાગ્યો એ તો કહે..”

શુભ્રા કશું બોલી નહિ… વાતાવરણ થોડું ગંભીર થઈ ગયું… ધીમેધીમે બધા વિદાય થવા માંડ્યા પણ શ્રી અને શુભ્રા બેસી રહ્યા… શ્રી એને પૂછ્યા કરતો અને શુભ્રા જવાબ આપવાનું ટાળતી રહી… છેવટે શ્રીએ કહ્યું: જો બેબી હું તને ઘાતકી જ લાગતો હોઉં તો હવેથી આપણે સાથે કામ નહિ કરીએ.” શ્રીએ ઉભા થઈને ચાલવા માંડ્યું…. થોડી ક્ષણો શુભ્રા બેસી રહી પણ પછી દોડતી ગઈ અને એને પાછળથી વળગી પડી. આવું વર્તન પહેલી જ વાર થયું…શ્રી, સહેજ છોભીલો પડી ગયો. શુભ્રા ને અળગી કરી, એના હાથ છોડાવી કશુંજ બોલ્યા વગર એ ત્યાંથી નીકળી ગયો.

***************

શ્રી એ નાટકના રીડિંગ માટે આવવાનું ટાળ્યું…..

એક અઠવાડિયું થઈ ગયું એ ઘટના બને…..એમના સંપર્કમાં આવ્યા પછી આ પહેલો બનાવ હતો કે શ્રી અને શુભ્રા વચ્ચે આટલો સમય કોઈ વાતચીત ના થઈ હોય. શુભ્રા યુનિટમાં આવતી પણ રીડિંગ પતાવીને નીકળી જતી પણ તે દિવસે એને શું થયું કે રિક્ષા લઈને સીધી શ્રીના ઘરે પહોંચી ગઈ. શ્રી એકલો હતો એટલે ઘણીવાર પહેલા પણ એ અહીં આવતી અને શ્રી સાથે સમય વિતાવતી પણ આ સમયનું એનું આગમન શ્રી ને અસહજ લાગ્યું એમ છતાં એટલાં જ  ઉમળકાથી એને આવકારી…” બેબી…..!!!”

અંદર લઈ આવીને બેસાડી અને સામેની ચેર પર એ બેઠો…

કોઈ જ પૂર્વભૂમિકા વગર શુભ્રા બોલી

“શું થયું છે….?” પહેલાની જેમ જ અધિકારપૂર્વક અને ગુસ્સાથી બોલી…

“કેમ..?”

“કેમ નથી આવતા..?” અવાજમાં સહેજ ભીનાશ પ્રસરી

“કશું નહિ…બસ આમ જ….:”

શુભ્રા એની સીટ પરથી ઊભી થઈ અને શ્રીના પગ પાસે ઉભડક બેસી ગઈ …પર્સમાંથી એક એન્વલપ કાઢીને એના હાથમાં મૂકી દીધું….આંખો નમાવી શ્રીના બંને ઢીંચણ પર પોતાનું માથું મૂકી દીધું અને નીચે જોઈ ગઈ.

અનાયાસ બનતું આ બધું શ્રી ને થોડું અડવું લાગતું હતું…. એણે એન્વલપ ખોલ્યું અંદરથી એક કાર્ડ નીકળ્યું  કાર્ડ પરના ચિત્રમાં એક નાનકડી ઢીંગલીની આંખમાં આંસુ હતા અને ચિત્રની નીચે લખ્યું હતું “સોરી.” અંદરના ફોલ્ડમાં લખ્યું હતું….”શ્રી,મારે બે જ શબ્દો કહેવા છે..તમે મારી લાગણીઓને સમજી શકો છો ??”

શ્રીવત્સને કાર્ડ બહુ ગમ્યું એના ઢીચણ પર માથું મૂકીને ઉભડક બેઠેલી શુભને ઊભી કરી. હજુ એણે એનો  ચહેરો નીચો જ રાખ્યો હતો.. એની સાથે આંખ મિલાવતી ન હતી….શ્રીએ એનો ચહેરો ઉંચો કર્યો…એની આંખમાં આંસુ હતા અને એણે સહેજ હોઠ ફફડાવ્યા કહ્યું: “ સોરી “ શ્રીએ એને બાહુપાશમાં જકડી લીધી અને એના આંસુ લૂછી નાંખ્યા. બંને જણ ક્યાંય સુધી એમજ નિઃશબ્દ ઉભા રહ્યા…શ્રી એના માથે અને ચહેરા પર હાથ ફેરવતો રહ્યો. છેવટે શુભ્રાએ કહ્યું: “ મને માફ કરી ને તમે ..???”

“ હા…બેબી…”

**************

શુભ્રા વિદાય થઈ…. શ્રી સમજી ગયો હતો કે બેબીની લાગણીનું સ્વરૂપ બદલાયું છે.. એ એને પ્રેમ કરવા માંડી છે…. એક બાજુ ખુશી હતી તો એકબાજુ મનમાં ગુનાઈત ભાવ હતો… કશુંક ખોટું થઈ રહ્યું હોવાનો અવાજ અંદરથી સંભળાતો હતો…. હા એ સાચું હતું કે બેબી તરફ એને ક્યારેય એવો કોઈ ભાવ થયો જ નહોતો…પણ શુભ્રાના મનમાં આ પ્રકારનો ભાવ ઊઠ્યો અને એ એને પ્રેમ કરવા માંડી. એ બંને વચ્ચેનો ઉંમરનો ૧૪-૧૫ વર્ષનો તફાવત પણ એના માટે બાધારૂપ હતો… પણ શુભ્રા તો રોકેટની ગતિએ એની તરફ આવી ગઈ હતી… એણે તો એકરાર કરી દીધો..એણે તો એના મનની વાત જણાવી દીધી…. પણ હવે શું..? કેમ કરીને એને રોકવી ? એના દુષ્પરિણામની કલ્પના પણ નહોતો કરી શકતો… ખૂબ વ્યાકુળ હતો… મનમાં મહાભયાનક બવંડર ચાલી રહ્યું હતું. બહુ જ મનોમંથન પછી જે કહી શકાય એમ નહોતું એ શબ્દોને એણે કાગળ પર ઉતાર્યા.

વહાલી બેબી,

પાંચ સાત વર્ષના આપણા સહવાસમાં પહેલીવાર તારી આંખમાંથી મારા માટે આટલી બધી લાગણી ઠલવાતી જોઈ. નિકટ તો હતા જ ને આપણે પણ આ તો ચરમસીમા બેબી…મારા ભીતરને ભીંજવી ગઈ તું તો.

મારું સમગ્ર ચેતાતંત્ર ઝણઝણી ઊઠ્યું છે. તું ગઈ પછી મોડીરાત સુધી પથારીમાં પડખાં ઘસ્યા ઊંઘ ના આવી…ઘરમાં આંટાફેરા મારતો રહ્યો… મન પર બોજ હતો… અતિશય વિહ્વળ હતો અને જાતને જ કોસવા લાગ્યો. આ મેં શું કર્યું ..??? સારું થયું કે ખરાબ કે પછી સાચું થયું કે ખોટું..!! હૃદય આ બોજને લીધે બમણી ગતિએ ધબકતું હતું.

અંતે એક ચોક્કસ નિર્ણય કર્યો.

શુભ,તારી લાગણીનો સ્વીકાર તો કર્યો જ છે પણ એનો પ્રતિભાવ આપવો મારા માટે શક્ય નથી અથવા એમ કહું કે મારી ક્ષમતા નથી. થાય છે ..આપણે ક્યાંક પથ ભૂલ્યાં.. હું તો આ થિયેટરના ક્ષેત્રમાં એસ્ટાબ્લીશ થયેલો છું પણ તારું તો ક્ષેત્ર બદલાશે…તારું જીવનકર્મ બદલાશે. તારે તો હજુ ઘણું બધું કરવાનું છે….જીવનના આનંદ માણવાના છે. તેં કલ્પેલા અને ઇચ્છેલા સંબંધમાં આપણે આગળ વધી જઈએ….મારી આંખમાં જે લાગણીના પુષ્પ મહોરેલા દેખાય છે એ જ આંખમાં ક્યાંક વિકાર આવશે કે સંયમ તૂટશે તો અનર્થ સર્જાશે બેબી..

બેબી, તને તો મેં બહુ લાડ કર્યા છે, અઢળક વહાલ કર્યું છે તને….અને મારી આ બેબી ડોલ નંદવાય એ મને હરગીઝ મંજુર નથી…

અંતરની બારસાખે ઝૂલતો આસોપાલવ હિજરાશે એ ચાલશે પણ એને સુકારો લાગશે એ તો નહીં જ પાલવે.

શુભ, એક વિનંતી કરું…! હા, મને ખબર છે તને દુ:ખ થશે…તો હું પણ ક્યાં ઓછો દુ:ખી છું

પણ મને આપણા માટે એક જ માર્ગ  શ્રેયસ્કર લાગે છે. આપણે છૂટાં છતાંય પૂર્વવત્ સંકળાયેલા રહીએ….???

_ શ્રીવત્સ

બીજા દિવસે સવારે શુભના હાથમાં કાગળ મૂક્યો

*************

 

ટ્રેનની વ્હીસલ રણકી..

ફરી પાછો એક આંચકો …મંદ ગતિ અને ફરી પાછી ગતિની તીવ્રતા…

 

XXXXXXXXXXX

નોંધ: વાર્તા સત્યઘટના પર આધારિત છે. વાર્તાના પાત્રોના નામ બદલ્યા છે અને વાર્તાના પ્લોટમાં નજીવા ફેરફાર કર્યા છે

 

વિજય ઠક્કર

લખ્યા તારીખ: May 24, 2019 @12.00

શબ્દો: 1935

ધબકાર……

મરીન ડ્રાઈવનાં દરિયા કિનારે આવેલા એક મલ્ટીસ્ટોરી બિલ્ડિંગ પાસે આવીને ટૅક્સી થોભી. નકુલ ટૅક્સીમાંથી ઊતર્યો અને ભાડુંચૂકવીને એના પાઉચમાંથી વિઝીટીંગ કાર્ડ કાઢીને એડ્રેસ ચેક કરવા માંડ્યો.

અશ્મા દીવાનજી

સુપ્રેડ્સ, ૧૫મો માળ, સાંનિધ્ય, મરીન ડ્રાઈવ.

સાચી જગ્યાએ પહોંચ્યાની ખાતરી થતા નકુલ એલિવેટર તરફ ગયો. મન વિચારોમાં ધૂંધવાતું હતું. જેને મળવા જઈ રહ્યો છે એ કેવાં હશે ? કેવો પ્રતિભાવ મળશે..? કોઈ અપમાનજનક વ્યવહાર તો નહિ કરે ને? મનમાં દ્વિધા હતી… પગ પાછા પડતા હતા પણ તરત પપ્પાનો ચહેરો નજર સામે આવતો એટલે બમણા વેગથી પગ ચાલવા માંડતાં. હાઈસ્પીડ એલિવેટર હતું એટલે ૪૦ સેકન્ડ્સમાંતો એ પહોંચી ગયો ૧૫મા માળે. એલિવેટરનું ડોર ખૂલતાં સામેજ એક ભવ્ય ઓફીસ “સુપ્રેડ્સ” દેખાઈ. ગ્લાસડોર પુશ કરીને અંદર પ્રવેશ્યો. રિસેપ્શન કાઉન્ટર ડાબી બાજુએ હતું અને એના પર એક સુંદર રિસેપ્શનીસ્ટ હતી મર્સી જે કોઈકની સાથે ફોન પર વાત કરતી  હતી અને પેન્સિલથી કશુંક લખી રહી હતી. નકુલ એની ડેસ્ક પાસે જઈને ઊભો રહી ગયો… જોકે એના હાવભાવ અને એની બોડી મુવમેન્ટ પરથી એ ખૂબ ઉતાવળમાં હોય એમ લાગતું હતું. થોડી સેકન્ડ્સમાં ફોન પત્યો અને રીસેપ્શનીસ્ટે પૂછ્યું…” હાઉ મે આઈ હેલ્પ યુ સર..?”

“મારે અશ્મા દીવાનજીને મળવું છે અને એ પણ એકદમ અર્જન્ટ “

“સોરી સર, અત્યારે આપ એમને નહીં મળી શકો…મૅડમ અત્યારે એક ઈમ્પોર્ટન્ટ મીટિંગમાં છે…આપને વેઇટ કરવું પડશે થોડો સમય…”

“કેટલો સમય..?”

“આઈ કે’ન્ટ સે સર…”

“મે’મ ઇટ્સ એન ઇમર્જન્સી…”

“હું સમજુ છું સર બટ ઇટ્સ વેરી ઈમ્પોર્ટન્ટ બિઝનેસ મીટિંગ ગોઈંગ ઓન…આઈ રીયલી કાન્ટ હેલ્પ યુ સર…”

“અરે મૅડમ કોઈકની જિંદગીનો સવાલ છે….આ…આ.અ…આપ પ્લીઝ એમને કહેશો કે અમદાવાદથી નકુલ વૈષ્ણવ એમને મળવા આવ્યા છે…”

બહુ જ વિનંતી પછી રિસેપ્શનીસ્ટે ઇન્ટરકોમ પર અશ્મા સાથે વાત કરી.

“મૅડમ, નકુલ વૈષ્ણવ અમદાવાદથી આવ્યા છે અને એ તમને મળવા માંગે છે”

“————“

“મૅડમ એમને અર્જન્ટ કામ છે એવું કહે છે… એ કહે છે ઇટ્સ એન ઈમરજ્ન્સી”

“————“

“આપને થોડો સમય રાહ તો જોવી જ પડશે મી.નકુલ….”

“આપ બેસો વેઇટિંગ એરીયામાં એન્ડ વ્હોટ વુડ યુ લાઈક ટુ હેવ મિસ્ટર નકુલ ?  ટી-કોફી..?”

“કાંઈ પણ…”

હતાશ થઈ ગયો નકુલ, અને પહેલાં તો શું કરવું એ જ એને સમજાતું નહોતું. થાકીને સામે વેઈટીંગ એરીયામાં સોફા પર જઈને ફસડાયો. આંખો બંધ કરીને કશાક વિચારમાં ખોવાઈ ગયો…અને પાછી થોડીવારે વિચારતન્દ્રા તૂટી અને એની બેચેની એકદમ વધી ગઈ.

રિસેપ્શનીસ્ટ એક ટ્રે માં સર્વિસ ટી અને બિસ્કુટ લઈ આવી.

ઘડીઘડીમાં એ કૉન્ફરન્સ રૂમના ડોર તરફ એક દયામણી નજર નાખ્યા કરતો હતો. બહુ વિમાસણમાં હતો. વળતી ફ્લાઈટમાં અશ્માને લઈને અમદાવાદ પહોંચવાનું હતું. હજુતો એ અશ્માને મળી પણ શક્યો નથી અને મળ્યા પછી પણ એ અમદાવાદ આવવા સંમત થશે કે કેમ એ પણ ખબર નથી. અશ્મા પણ નકુલ વૈષ્ણવનું નામ સાંભળીને એકદમ બેચેન બની ગઈ હતી. શું થયું હશે અચાનક કેમ નકુલ આવ્યો હશે..? આ એક અત્યંત અગત્યની બિઝનેસ મીટિંગ પણ એનાથી તાત્કાલિક છોડી શકાય એમ નથી. અસમંજસમાં હતી. માંડમાંડ અરધો કલાકમાં મીટિંગ પૂરી કરીને અશ્મા કૉન્ફરન્સ રૂમમાંથી ઇન્ટરનલ ડોરમાંથી સીધી એની ચેમ્બરમાં ગઈ. ઇન્ટરકોમ પર નકુલને અંદર મોકલવા સૂચના આપી. રિસેપ્શનીસ્ટ એની પાસે આવી અને કહ્યું : “મી.નકુલ યુ મે પ્લીઝ ગો ઇન… મે’મ ઈઝ વેઈટીંગ ફોર યુ”

નકુલ એકદમ કુદકો મારીને ઊભો થઈ ગયો અને સડસડાટ ચેમ્બર પાસે પહોંચીને દરવાજો નોક કર્યો.      ”પ્લીઝ કમ ઇન” અંદરથી અવાજ આવ્યો.

અંદર જવા સુધીની એની છટપટાહટ એકદમ શાંત થઈ ગઈ… ચેમ્બરમાં જઈને નકુલ તદ્દન સુશીલ અને નમ્ર બની ગયો…સામે જે ઠસ્સાદાર સ્ત્રી, નામે અશ્મા દીવાનજી બેઠી હતી એની ઓરા જ કંઈક એવી હતી કે એની સામે આવનાર ગમે એવી નામના કે મોભાવાળી વ્યક્તિ કેમ ના હોય પણ એ આ સ્ત્રીના પ્રભાવમાં આવી જ જાય. નકુલ પણ બે ક્ષણ એ વ્યક્તિત્વને જોઈ જ રહ્યો. મધ્યમસર ની ઉંચાઈ, થોડુંક ભરાવદાર શરીર અને સહેજ શ્યામળો વાન.. લંબચોરસ ચહેરો અને અર્ધ ચન્દ્રના આકારની એની હડપચી, નાક પર ડાબી બાજુએ એક નાનકડો કાળો મસો એની સુંદરતામાં અનેકઘણો વધારો કરતો હતો. સામાન્ય કરતાં સહેજ મોટું કપાળ અને એમાં બે ભ્રમરો વચ્ચે એક નાની બિંદી. શોલ્ડર સુધીના ગોલ્ડન હાઈલાઈટ્સ કરેલા બોબ હેર અશ્માના આકર્ષક ચહેરાની સુંદરતામાં ખૂબ મહત્વનો હિસ્સો હતા અને એ સુંદરતામાં પાછો વધારો કરતા હતા એના ડિઝાઈનર ગ્લાસીસ. સ્લીવલેસ બ્લાઉઝ અને પારસી કિનાર લગાવેલી સફેદ ફૂલોની ડીઝાઈન વાળી ડ્રાય કરેલી પિંક શાહજાદી અવરગંડી સાડીમાં મૅડમ અશ્મા દીવાનજીનો ઠસ્સો જ કાંઈક અલગ હતો.

નકુલને એમણે બેસવા કહ્યું. નકુલ ચેરમાં ઉભડક બેઠો એટલે અશ્માએ ફરી એને શાંતિથી બેસવા કહ્યું. નકુલ સ્તબ્ધ હતો અને અશ્માને જોઈ રહ્યો હતો….

“હેલ્લો નકુલ…!” એને બોલાવીને વિચારોમાંથી એને બહાર લાવ્યા.

“યે…યે….યેસ્સ …હેલ્લો મે’મ…? થોથવાવા માંડ્યો.

અશ્માએ એને સામે પડેલા ગ્લાસમાંથી થોડું પાણી પીવા કહ્યું.. એક ઘૂંટો પાણી પીધા પછી એ થોડો સ્વસ્થ થયો.

“મે’મ આઈ’મ નકુલ વૈષ્ણવ, ફ્રોમ અમદાવાદ”

“હા, હું ઓળખી ગઈ તમને…તમે રાજના દીકરા છો રાઈટ…?? પણ કેમ અચાનક અહીં આવ્યા…? એવું તો શું થયું..? અને હા…મર્સીએ મને કહ્યું કે કશીક ઇમર્જન્સી છે… શું થયું.. ??? બધું ઓલરાઈટ તો છે ને..??”

“ના…નો…નો મે’મ નથી બધું ઓલરાઈટ”

અશ્મા પણ નકુલને જોઇને વિચારતી હતી…કેવો છે એકદમ ફૂટડો યુવાન…!! એક ક્ષણમાં તો એને બીજા પણ અનેક વિચારો આવી ગયાં…જોતી રહી નકુલને અને વિચારતી રહી…બિલકુલ રાજની જ પ્રતિકૃતિ.

નકુલે આશ્માની વિચારતન્દ્રાને તોડતાં કહ્યું “મે’મ …પપ્પા સિરિયસ છે..”

“શુંઊઊઊઊ….??? ઓહ માય ગોડ…શું થયું રાજને…?????” એકદમ અધીરતાથી એણે પૂછ્યું….

“સિવિયર હાર્ટઍટેક..!!!”

અશ્મા કશું બોલી ના શકી પણ આંખોમાં પાણીનું એક પડળ બાઝી ગયું…

“મે’મ મમ્મીએ મને ખાસ તમને લેવા મોકલ્યા છે.”

“હીરે….????? આર યુ સિરિયસ..???” અશ્માથી એકદમ આશ્ચર્ય વ્યક્ત થઈ ગયું.

“હા….મમ્મીએ મને મોકલ્યો છે”

“પણ એ કેવી રીતે શક્ય છે નકુલ..?”

“આંટી ગઈકાલે સવારે પપ્પાને ઍટેક આવ્યો. હોસ્પિટલમાં એડમીટ કર્યા…” નકુલે હવે એને આંટીથી સંબોધવા માંડી પણ એ ફેરફાર કોઈના ધ્યાને ના આવ્યો.

“શું કહે છે ડૉક્ટર..? એના અવાજમાં ચિંતા સ્પષ્ટ વર્તાતી હતી.

“પરિસ્થિતિ એકદમ નાજુક છે… પપ્પાજી ને બહુ તકલીફ થતી હતી પણ આખા દિવસની સારવાર પછી સાંજે એમને કંઈક ઠીક લાગ્યું. રાત્રે હું અને મમ્મા એમની પાસે આઈસીયુમાં બેઠા હતા..પપ્પા અર્ધ ભાનમાં હતા. મમ્મી ખૂબ ચિંતામાં હતી. મમ્મીનો હાથ એકદમ ભીંસીને પકડી રાખ્યો હતો પપ્પાએ…. આંખોમાંથી સતત આંસુ વહ્યે જતા હતા. મમ્મીએ એમને પૂછ્યું ”શું થાય છે રાજ..? કશું કહેવું છે..??”

“હા હીર ….મારી એક વાત માનીશ…??”

“હા બોલ રાજ શું કરવું છે તારે..?”

પપ્પાથી બોલી શકાતું પણ નહતું એકદમ ત્રૂટકત્રૂટક શબ્દો ધીરા અવાજે બોલતા હતા.

“હીર, એકવાર પ્લીઝ અશ્માને બોલાવી આપીશ ..??

મમ્મીને ખચકાટ થયો પણ પરિસ્થિતિ ખૂબ નાજુક હતી…મમ્મી કશું બોલી નહિ પણ એની આંખમાંથી આંસુ વહી આવ્યા….પપ્પા એની આંખના આંસુ લૂછવા હાથ ઉંચો કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એમ ના કરી શક્યા…શરીરમાં એટલી તાકાત હતી જ નહિ. મમ્મીએ એમના માથા પર હાથ ફેરવ્યો એમના ચહેરા પર હાથ ફેરવ્યો… એમના સતત વહી રહેલા આંસું લૂછ્યા…

“હીર…મને ખબર છે કે હવે હું જીવવાનો નથી… અશ્માને બોલાવ…. છેલ્લી વાર એને પણ જોઈ લઉં….”

“પપ્પા એટલું જ બોલ્યા અને બેહોશ થઈ ગયા. તરત જ ડૉક્ટરને બોલાવ્યા. ડોક્ટરોએ એમને સહેજ પણ શ્રમ ના પડે એમ કરવા કહ્યું. અમે બહુ ચિંતામાં હતા.”

અશ્મા એને સાંભળી રહી હતી… ગળગળી થઈ ગઈ…રાજે એની આ અત્યંત નાજુક પરિસ્થિતિમાં પણ એને યાદ કરી….અને એના ચિત્તમાં અથડાવા લાગ્યું રાજનું એ છેલ્લું વાક્ય “ અશ્મા પ્લીઝ તું આવું ના કર મારી સાથે… અશ્મા પ્લીઝ્…..પ્લીઝ…. તું તો મારા જીવનનો ધબકાર છું…હું નહિ જીવી શકું તારા વગર…નહિ જીવી શકું હું….તારા વગર…..” સતત પડઘાયા કરતું રહ્યું એ વાક્ય અને એને રાજ સાથે બનેલી એ ઘટના તરફ અને રાજના એના માટેના વલોપાત તરફ લઈ ગયું….એના સમગ્ર અસ્ત્તિવને હલબલાવી ગયું. વિચારશૂન્ય અવસ્થામાં આવી ગઈ.. નકુલ થોડીવારતો બોલતો રહ્યો પણ પછી એને ખ્યાલ આવતા એણે અશ્માને બોલાવ્યાં..” આંટી…આંટી …”

અશ્મા એકદમ સભાન થઈ ગઈ…” હા..હા બોલ નકુલ…સોરી હું…” અશ્મા ખુલાસો કરવા ગઈ પણ એમ ના થઈ શક્યું. ટેબલ પર પડેલા ગ્લાસમાંથી એણે થોડું પાણી પીધું અને સ્વસ્થ થવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. નકુલ એમની મન:સ્થિતિ પામી ગયો એટલે થોડીવાર એમની સામે જોઈ રહ્યો પછી સહેજ સ્વસ્થ થયાં એટલે ધીમેથી એમને બોલાવ્યા.

“આંટી, મેં રાત્રે મોમ ને પૂછ્યું કે કોણ છે આ અશ્મા ? પણ મોમ કોઈ જવાબ ના આપી શકી કે પછી એણે જવાબ આપવાનું ટાળ્યું… એકાદ કલાક પછી મોડી રાત્રે એણે મને બોલાવ્યો અને કહ્યું કે સવારની ફ્લાઈટમાં મુંબઈ જા અને અશ્માને અહીં પપ્પા પાસે લઈ આવ…”

“પ…પ…પણ મારું એડ્રેસ કેવી રીતે મળ્યું…?”

“પપ્પાના વર્કટેબલના ડ્રોઅરમાં એમનું કાર્ડહોલ્ડર પડ્યું હોય છે એવી મને ખબર હતી. હું ઘરે ગયો અને બધું ચેક કરતાં તમારું બિઝનેસ કાર્ડ એમાંથી મળ્યું. રાત્રે મારી જરૂરિયાતની વસ્તુઓ લઈને હું હોસ્પિટલ ગયો ત્યારે પણ પપ્પાની તબિયત ખૂબ નાજુક હતી. આંટી નીકળતી વખતે મમ્મીએ મને કહ્યું કે અશ્માને કહેજે કે એકવાર રાજને આવીને અચૂક મળી જાય…અને હા એમ પણ કહેજે કે મારા મનમાં એમના માટે કોઈ કડવાશ નથી કે નથી કોઈ ફરિયાદ..”

અશ્માની આંખોમાં પાણીની પરત બાઝી ગઈ. નકુલ મૂંઝવણમાં હતો. પણ થોડી ક્ષણો પછી એણે પૂછ્યું..”આંટી… આપ આવશો ને પ્લીઝ…? જો અત્યારેજ મારી સાથે આવો તો બહુ સારું…કદાચ પપ્પાજી તમારી જ રાહ જોઈ રહ્યા છે…!!!“ આટલું બોલતાતો નકુલના ગળે ડૂમો ભરાઈ ગયો અને આંખો ભરાઈ આવી.

અશ્મા અસમંજસમાં પડી ગઈ. શું કરવું ? મન વિચારોના આટાપાટામાં અટવાયું. રાજ સાથેનો એનો સંબંધ…ભૂતકાળનો હીરનો એની સાથેનો વર્તાવ…હજુ તો થોડા મહિના પહેલા રાજને રીતસર અપમાનિત કરીને પોતાના ઘરમાંથી પાછો મોકલ્યો હતો અને કાયમને માટે એણે એ સંબંધ પર પૂર્ણવિરામ મૂક્યું હતું.

એકબાજુ હીરના એની તરફના વર્તન બદલ ગુસ્સો અને નફરત હતા તો બીજી તરફ એણે રાજ સાથે કરેલા વર્તન બદલ ક્ષોભ હતો… એકબાજુ એ રાજ કે જેને એણે અનહદ ચાહ્યો હતો તો રાજે પણ એને છાતી ફાડીને પ્રેમ કર્યો હતો….અને એ રાજ, આજે અંતિમ શ્વાસ ગણી રહ્યો છે અને એની અંતિમ ક્ષણોમાં એને એની પાસે બોલાવે છે…હીરે પણ સમયનો તકાજો સમજીને નકુલને એને બોલાવવા અમદાવાદથી છેક મુંબઈ સુધી મોકલ્યો છે… એની ખરેખર જો ઈચ્છા ના જ હોત કે હું રાજને મળું તો એ મને ફોનથી પણ જાણ કરી શકી હોત…!!! તો હું હવે કેવી રીતે પાછી પાની કરી શકું..??? મનમાં વિચારોનું બવંડર જામ્યું.

અને એણે નિર્ધાર કરી લીધો.

“નકુલ…”

“હા, આંટી…બોલો…”

“હું આવું છું… આપણે સાથે જ જઈએ છીએ.”

“નકુલ ખુશ થઈ ગયો અને એના તરફ આભારની એક એવી દ્ગષ્ટિ નાંખી કે એ જોતાં અશ્માને એક જોરદાર ધ્રૂસકું આવી ગયું… રીતસર રડી પડી… અવાજ સાંભળીને મર્સી અંદર દોડી આવી. પાણી આપ્યું. એ કાંઈ સમજી તો નહિ પણ પ્રસંગની ગંભીરતા સમજી ગઈ. અશ્મા સહેજ શાંત થઈ. મર્સીને વહેલામાં વહેલી ફ્લાઇટ બુક કરવાની સૂચના આપી. બધી મીટિંગ પંદરેક દિવસ માટે મુલ્તવી રખાવી.. મેનેજરને બોલાવી બધી સૂચનાઓ આપી દીધી. અશ્મા અને નકુલ ઘરે જવા નીકળ્યા. ડ્રાયવરને વારંવાર ગાડી તેજ ચલાવવાની સૂચના આપતી હતી.. અત્યંત ક્ષુબ્ધ થઈ ગઈ હતી. જેટલી રફતારથી ગાડી દોડતી હતી એનાથી પણ વધારે ગતિએ અશ્મા અતીત તરફ ભાગતી હતી.

અશ્મા અને રાજ એક જ કંપનીના બે એક્ઝીક્યુટીવ્સ હતાં..એકબીજાની એકદમ નિકટ. બંનેના વિચારો…બંનેનું વિઝન, બંનેની કાર્યપધ્ધતી, બંનેનો એટીટ્યુડ, બંનેના ટેમ્પરામેન્ટ, બંનેના શોખ બધું સરખું… એકદમ સામ્ય. મિત્રોમાંથી સ્વજન બન્યાં, પરિણય પ્રણયમાં પરિણમ્યો. એકબીજા માટે વ્યસન બની ગયાં.

હીરને આ સંબંધની જાણ થઈ. એણે વિરોધ કર્યો… હીર કેવી રીતે સ્વીકારે અશ્માને એના અધિકારક્ષેત્રમાં..!!!  જે ના થવું જોઈએ તેજ થયું…જીદ પર આવી ગયા રાજ અને હીર. હીરે એ સંબંધને માન્ય ના જ રાખ્યો અને અશ્માએ અમદાવાદ છોડવું પડ્યું. મુંબઈમાં જઈને સેટલ થઈ. પોતાની એડ એજન્સી શરુ કરી. અત્યંત નાના પાયે શરુ થયેલી કમ્પની સમયાંતરે પ્રાઇવેટ લીમીટેડ કમ્પની બની ગઈ. રાજના અશ્મા સાથેના સંબંધમાં પૂર્ણવિરામ ના જ આવ્યું. એ અવારનવાર મુંબઈ આવતો અને એની સાથે જ એના ઘરે જ રોકાતો. અશ્મા એને સમજાવતી પણ રાજને અશ્માથી જુદા થવાનું મંજૂર હતું જ નહિ. રાજ અશ્માને કહેતો “ અશ્મા તું તો મારા જીવનનો ધબકાર છે. આપણે જો જુદા થઈશું તો એ મારા જીવનનો અંત હશે. “

થયું પણ એમજ. થોડા દિવસ પહેલાં રાજ મુંબઈ આવ્યો હતો. અશ્માએ એને બહુ સમજાવ્યો પણ એ ના સમજ્યો… છેવટે અશ્માએ રાજનું અપમાન કરીને એને કહ્યું “ રાજ હવે પછી તું ક્યારેય મારી પાસે ના આવીશ અને હા મને તારી સાથેના આ સંબંધમાં જરાય રસ નથી.”

વિચારોમાં એટલી બધી ગરકાવ થઈ ગઈ હતી કે નકુલે એને બોલાવવાનું પણ મુનાસિબ ના માન્યું. એક જોરદાર નિસાસો નીકળી ગયો..

“શું થયું આંટી ???”

“કશું નહિ ..બસ એતો એમજ “

નકુલ ફરી ચુપ થઈ ગયો. ગાડી સડસડાટ જઈ રહી હતી. ખાસ્સું એકાદ કલાકનું અંતર હતું. ફરી પાછી એજ વિચારોની ઘટમાળ… તે દિવસે રાજના ગયા પછી અશ્મા પણ ખૂબ દુઃખી થઈ હતી પણ એની પાસે બીજો કોઈ રસ્તો જ નહતો. એ ઘટના પછી થોડા દિવસે રાજનો ફોન પણ આવેલો પણ અશ્માએ એની સાથે વાત કરવાનો પણ ઇન્કાર કરી દીધો….પણ એને ક્યાં ખબર હતી રાજની મનોદશાની. ..!!!

ગાડી આવી ગઈ ઘર પાસે. અશ્મા પણ વિચારોમાંથી બહાર આવી.. નોકર પાસ ચ્હા-નાસ્તો તૈયાર કરાવ્યો. બંને જણે અનિચ્છાએ પણ થોડો નાસ્તો કર્યો. અશ્માએ એની બેગ તૈયાર કરી દીધી અને તરત એરપોર્ટ જવા રવાના થયા.

****                ****                  ****

 

અમદાવાદની એક અત્યંત આધુનિક કોર્પોરેટ હોસ્પિટલમાં અશ્મા અને નકુલ જેવા પ્રવેશ્યાં કે અશ્માને શરીરમાં એક કમ્પન આવી ગયું. પગ પાછા પડવા માંડ્યા તો મન રાજ તરફ દોડતું હતું. આઈસીયુમાં પ્રવેશતા પહેલાં એણે નકુલને પાણી લાવી આપવા વિનંતી કરી. પાણીના બે ઘૂંટા ભર્યા પછી હિમ્મત એકઠી કરીને આઈસીયુમાં પ્રવેશ્યા. સામેના એક કોટ પર રાજ સૂતો હતો. ઓક્સિજન અને ડ્રીપની નળીઓ અને મોનીટરના વાયરોના ગૂંચળા વચ્ચે રાજ એના અસ્તિત્વ માટે જંગ લડી રહ્યો છે. અશ્માને જોતાં જ હીર એની પાસે આવી.

“આવ અશ્મા“

“————-”

“તે દિવસ તારી પાસેથી આવ્યા પછી રાજ બહુ અસ્વસ્થ થઈ ગયો હતો. ગઈકાલે આમતો બહુ અશક્ત હતો બોલી પણ નહોતો શકતો પણ તોય રાત્રે એણે મને બધી જ વાત કરી.

“એણે મને કહ્યું કે હીર હું તને ખૂબ પ્રેમ કરું છું અને તું મારા જીવનનો અવિભાજ્ય હિસ્સો છે તો અશ્મા પણ મારા અસ્તિત્વ સાથે જોડાયેલી છે. હું અશ્મા વગર નહિ જીવી શકું હીર…પ્લીઝ તું અશ્માને બોલાવ…”  એટલું બોલતાંતો હીરને એક ડૂસકું આવી ગયું. એણે પાછું બોલવાનું શરુ કર્યું.

“એટલેજ મેં નકુલને તારી પાસે મોકલ્યો…હીરના આંસુ રોકાતા નહોતા…અશ્મા જો કે હિમ્મત એકઠી કરીને   આંસુને ખાળવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી. હીરને નકુલ રૂમની બહાર લઈ ગયો. અશ્મા તો રાજના બેડની સામે ફર્શ પર જાણે જડાઈ ગઈ. જોયા કરતી હતી બેશુદ્ધ અવસ્થામાં કોઈ જાતના હલનચલન વગર પડી રહેલા રાજને. ધીમી ગતિએ ચાલી રહેલા એના શ્વાસ અને એકદમ કૃશ શરીર…આંખો ભરાઈ આવી પણ એણે સ્વસ્થતા જાળવી રાખી. થોડીવારે હીર રૂમમાં પાછી આવી ત્યારે પણ અશ્માતો દૂર ઊભી રહીને રાજને જોયા જ કરતી હતી. અશ્માનો હાથ પકડીને હીર એને રાજ પાસે લઈ ગઈ.

“રાજ….!” હીરે રાજને ધીરેથી બોલાવ્યો… બેત્રણ વાર બોલાવ્યો ત્યારે સહેજ આંખ ખોલી…

“જો રાજ કોણ આવ્યું છે…?” એ હીરની સામેજ જોઈ રહ્યો એટલે હીરે એને ફરી કહ્યું

“રાજ જો અશ્મા આવી છે…તું એને બોલાવતો હતો ને..?”

આંખો ફરી ઢળી ગઈ. અશ્માએ રાજને બોલાવ્યો…

“રાજ..!!”

અવાજ જાણે ઓળખાયો અને એણે આંખ ખોલી….અશ્માની સામે જોયું… સહેજ ચેતન આવ્યું…. અશ્મા હોવાની એને ખાતરી થઈ ત્યારે સહેજ હાથ ઉંચો કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.. અશ્માએ એની હથેળીમાં હથેળી મૂકી…સ્પર્શ પામી ગયો…અને આંખોમાંથી દડદડાટ આંસુ વહી આવ્યા.

ધીમેધીમે બોલવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો..”અશ્મા મેં તને કહ્યું હતું ને?” ત્રૂટકત્રૂટક વાક્ય બોલ્યો..

“શું રાજ..?”

બહુ શ્રમ પડતો હતો પણ પ્રયત્નપૂર્વક બોલ્યો…”હું તારા વગર નહિ જીવી શકું..!!!!”

“હા રાજ…”

અશ્મા પરાણે સ્વસ્થ રહેતી હતી..

“મારી પાસે બેસ ને…” અશ્મા એની બાજુમાં બેસી ગઈ….રાજની નજર હીરને શોધવા માંડી…હીર પણ એની પાસે આવી…બંને એની પાસે બેઠાં અને એના માથા પર અને શરીર પર હાથ ફેરવતા હતાં.

રાજે આંખો બંધ કરી દીધી…થોડી વારે એક ડચકું આવ્યું… ચહેરો ઢળી પડ્યો…

રાજ, ના-રાજ  થઈ ગયો…!!!

******

 

વિજય ઠક્કર

લખ્યા તારીખ: January 26th 2018 @ 1.39 AM 

શબ્દો: 2460