મહિનો: જૂન 2016

કંકુથાપા

 

ર આખું હેલે ચડ્યું હતું…..મહેમાનો આવી ગયાં છે…

આખું ઘર ભર્યુંભર્યું લાગે છે. સુંદર સજાવ્યું છે ઘરને..રોશનીનો ઝળહળાટ અને ઘરની આગળની જગામાં નાનો મંડપ બાંધ્યો છે…. આસોપાલવના તોરણ અને પીળા અને સફેદ ફૂલની સેરો ઠેર ઠેર લગાવી છે.

ઘરમાં આ છેલ્લો પ્રસંગ છે …હવે નજીકના ભવિષ્યમાં ઘરમાં કોઈ અવસર આવવાનો નથી.

ઘરની સૌથી લાડકી, સૌની વહાલી અને સૌથી નાની શ્રેયાનું લગ્ન છે.

ખળખળ વહેતા ઝરણા જેવી અને ઊછળકૂદ કરતી ચકલીની જેમ ફડફડાટ કરતી શ્રેયા બે-ત્રણ દિવસમાં આ માળો છોડી દેશે અને બીજે ઠેકાણે જઈને વસી જશે…આ ઘરમાંથી એના જવા માત્રની કલ્પનાથી આખું ઘર બેચેન બની ગયું છે..જ્યાં સુધી એ ઘરમાં હોય ત્યારે ઘરમાં ચહલપહલ  હોય…ઘર આખું ગુંજતું હોય-ગાજતું હોય…પણ હવે એના જવા પછી આવનારી નીરવ શાંતિની ઘરનું કોઈ જ કલ્પના સુદ્ધાં નથી કરી શકતું…ઘણાબધા સભ્યો છે ઘરમાં, બહોળો પરિવાર છે. નાનાંનાનાં ટાબરિયાથી માંડીને પપ્પાજી સુધી બધામાં શ્રેયા વિશિષ્ટ પ્રકૃતિની છે. મમ્મી તો  કાયમ કહે કે એના પગમાં ફુદરડી છે..એ જંપીને બેસે જ નહિ… એક ઘડી માટે પણ  જો આ છોકરી શાંતિથી બેસે તો એનું નામ શ્રેયા નહીં….!!!

બસ, શ્રેયા હવે બદલાઈ જશે..શ્રેયાનું સ્વરૂપ-નામ-સ્વભાવ બધું જ બદલાઈ જશે…શ્રેયા દલાલ મટીને હવે શ્રેયા દિવાન બની જશે . લગ્નના નામ માત્રથી ભડકતી આ છોકરી હવે લગ્નના બંધનમાં જકડાઈ જશે.. છેલ્લા ઘણા વખતથી એણે સૂચક મૌન ધારણ કરી લીધું હતું. લગ્ન માટે આનાકાની કરવાનું કે લગ્નનો ઇન્કાર કરવાનું છોડી દીધું …બસ હવે તો  પપ્પા-મમ્મીને જે વાતથી સુખ મળે એમ કરવાનો નિર્ધાર જાણે કરી લીધો છે.

એનું લગ્ન કરવાનો નિર્ણય સામૂહિક હતો…..જોકે આ લગ્નથી ઘરનાં બેજ સભ્યો નાખુશ હતા ……એક તો શ્રેયા પોતે અને બીજા એના પપ્પાજી.

બે વચ્ચેનો વચ્ચેનો સ્નેહ દુનિયાના તમામ સ્નેહસંબંધને ઝંખા પાડી દે એવો છે.

પપ્પા લગભગ ૭૦ વટાવી ચૂક્યા છે. છ સંતાનોના આ બાપનો કડપ આ ઉંમરે પણ હજી એવોને એવોજ છે. એમની સામે આંખ મિલાવીને કે સહેજે ઉંચો અવાજ કરીને વાત કરવાની હિમ્મત ના તો ઘરમાં કોઈની છે કે નાતો ગામમાં….અને એજ તો કારણ છે ને કે ૨૦-૨૨ જણાનો આ પરિવાર આજે પણ અખંડિત રહી શક્યો છે. આખા પંથકમાં એમની ધાક હતી.. પોલીસ અમલદાર તરીકે નિવૃત્ત થયા પછી પણ એમના મોભાની લોકો કદર કરતા…આદર કરતા. એટલું જ નહિ એમના રુઆબથી લોકો કાંપતા.

આખા પંથકમાં પી.ડી.ફોજદારનું નામ પડે એટલે અચ્છાઅચ્છા ધ્રુજવા માંડે. એમની સરકારી ખખડધજ જીપનો ધડધડાટ ગામની ભાગોળે થાય અને આખું ગામ આઘુંપાછું થઇ જાય..ફળિયામાં પગ મૂકે અને ફળિયામાં સન્નાટો વ્યાપી જાય..અને જેવા ઘરમાં પ્રવેશ કરે અને આખું ઘર શાંત થઇ જાય. બધા પોતપોતાના કામે વળગી જાય…જોકે ઘરમાં ક્યારેય એમણે કોઈ પણની સાથે  ઊંચા અવાજે વાત નથી કરી કે નાતો કોઈને પણ શિક્ષા કરી છે…પણ તોયે એમની આંખ ફરે ને બધું જ અને બધાં જ  સાબદાં થઇ જાય….પણ આખા ઘરમાં જો કોઈ માથાફરેલું હોય તો તે શ્રેયા છે…એને ક્યારેય પપ્પાજી નો ડર લાગ્યો નથી….ઉલટા પપ્પાજી

એની પાસે એકદમ નરમ થઇ જતા…શ્રેયા બહુ જ  ડાહી છે…બહુ વહાલી છે બહુ લાડકી છે ઘરના બધાંની અને ખાસ કરીને પપ્પાજીની.પપ્પાજી નું કોઈને કાંઇ પણ કામ હોય તો તેણે શ્રેયાને માધ્યમ બનાવવી પડે..અને એટલે તો  શ્રેયા બધાંની ખુબ લાડકી બની ગઈ છે.

ક્યારેક કોઈ ગુંચ હોય કે સમસ્યા …દરેક નો હલ ..દરેક વસ્તુનું સમાધાન આ ઠાવકી છોકરી પાસેથી મળે. ક્યારેક તો  પપ્પા-મમ્મી પણ એની સલાહને અનુસરે. ખુબ તોફાની અને એટલી ચબરાક પણ.. ચોવીસ વર્ષની ઉંમરે પણ ગજબનું ડહાપણ હતું. જેવી ધારદાર બુદ્ધિપ્રતિભા એવું ચમકદાર એનું વ્યક્તિત્વ છે. અત્યંત તેજસ્વી અને આકર્ષક ચહેરો, ધારદાર નાક-નકશી સહેજ શ્યામલી અને ખળખળ વહેતા ઝરણા જેવી નિર્દોષ …..આખો દિવસ બસ પતંગિયાની જેમ ઉડાઉડ કરતી આ છોકરીની બધાં ચિંતા કરે… મમ્મી તો કાયમ  એમ જ કહે કે ” આ મુઈને કોણ સંઘરશે…..પારકા ઘેર જઈને શું કરશે આ ?” ત્યારે પપ્પાજીનો એક જ જવાબ હોય…”તું હવે અમથી ચિંતા કરવાનું છોડ અને જોજે તો ખરી આ છોકરી તારું અને મારું નામ ઉજાળશે… ”

આમતો મા-દીકરી વચ્ચે હેતનો અને મિત્રતાનો સંબંધ હતો..વ્યવહારેય  એકદમ નિકટની સખીઓ જેવો…કંઈપણ સમસ્યા-મૂંઝવણ કે વ્યવહારિક બાબત હોય તો એ બંને વચ્ચે નિખાલસ ચર્ચા થાય..શ્રેયાના જીવનની તમામ ગતિવિધીઓથી મમ્મી વાકેફ હોય..પણ તોય ચિંતા તો   રહેજને..? માનો જીવ છે, કાયમ એમનો જીવ ઉંચો જ રહે શ્રેયાની બાબતમાં..

******                          ******                            ******

શ્રેયા કંઈક બદલાયેલી લાગે છે  .. એનું વર્તન-વ્યવહાર બદલાયા છે.. હવે થોડીક ગંભીર થઇ છે …બોલવાનું ઓછું થયું છે…. બધાંની વચ્ચે ઓછી અને એકલી વધારે રહેવા લાગી છે… ઊંડા વિચારોમાં ખોવાયેલી રહે છે..ક્યારેક ક્યારેક એકલી એકલી હસે  છે …શરમાય છે… અને ક્યારેક વળી ઉદાસ થઇ જાય છે. એનું આવું બદલાયેલું વર્તન મમ્મીના ધ્યાનમાં આવ્યું હતું પણ એ તરફ  એમણે બહુ લક્ષ્ય નહિ આપેલું…. ચોવીસ વરસની આ છોકરી નાના બાળકની જેમ આજે પણ મમ્મી-પપ્પાના રૂમમાં એમની વચ્ચે જ કાયમ સૂઈ જતી…

તે દિવસ રાત્રે ગજબની ઘટના બની ગઈ.. પપ્પા બહારગામ હતા અને તે રાત્રે મમ્મી અને શ્રેયા એકલા સુતા હતા..ઘરના બધાં પોતપોતાના માળામાં ભરાઈ ગયા હતાં..શ્રેયા પણ ઘસઘસાટ ઊંઘતી હતી..પણ કોણ જાણે કેમ મમ્મીને ઊંઘ નહોતી આવતી. શ્રેયાના વિચારોમાં ક્યાંક અટવાઈ પડ્યાં હતાં.

શું હશે..? કોકની સાથે કૈક હશેતો નહીને..?કઇંક કુંડાળામાંતો પગ નહીં પડ્યો હોય ને આ મુઈનો ?  કોણ હશે..? પાછા પોતાની જાતેને જાતે પોતાને આશ્વાસન પણ આપતા કે જો એવું કશુયે હોય તો મારી દીકરી મને કહ્યા વગર રહે જ નહિ. મારાથી વળી કયે દા’ડે આ છોડીએ કશુય છાનું રાખ્યું છે અને આમેય આ ઘરમાંય કોઈએય ક્યાં કોઈ વાતે પડદો રાખ્યો છે ? આમ જ વિચારોની ઘટમાળમાં ગૂંચવાઈ ગયા હતા. જુવાનજોધ છોકરી જ્યારે બોલવાનું ઓછું કરે ત્યારે એના મનમાં કશુંક હોય.  આ સત્ય એ જાણતાં હતાં. છ સંતાનો અને તેમાય ચાર છોકરીઓની માં, એને તો છોકરું સહેજ પડખું ફરે તોય અણસાર આવી જાય. શ્રેયાના વર્તનમાં આવેલા ફેરફારો એમને કનડતા હતા, બેચેન બની ગયા હતા અને વળી તે દિવસે બન્યું પણ એવુંજ ને …!!  શ્રેયા આખી રાત પથારીમાં આડીઅવળી થયા કરતી હતી. કોણજાણે કેમ ઊંઘમાં પણ એને  જાણે બેચેની સતાવતી હતી. આમતો એ ઘસઘસાટ ઊંઘતી હતી…મમ્મી ઉઠીને એની પાસે ગયાં. શ્રેયાની સામે જોઇને બેસી રહ્યા. માથે હાથ ફેરવ્યો..શ્વાસની ગતિ એકદમ તેજ હતી…  એકદમ ચિંતાતુર થઇ ગયા.. પ્રાર્થના કરવા માંડ્યા ” હે ભગવાન શું થયું મારી આ છોડીને…? ” ઉભા થઈને લાઈટ કરી, અજવાળામાં શ્રેયાના ચહેરા પરની તંગ રેખાઓ અને કશાક   ગણગણાટથી મમ્મી ગભરાયા ….શું થયું હશે આ છોકરીને…?

થોડીવાર શાંત થઇ ગઈ અને પછી પાછી કશુંક ગણગણવા માંડી.. ચોખ્ખું કશું સંભળાતું ન હતું પણ હા…કોઈકનું નામ બોલતી હતી……અને પાછી અંગ્રેજીમાં બબડાટ કરવા માંડી…અને…એક ચીસ પાડતાંની સાથેજ પથારીમાં બેઠી થઇ ગઈ.. સાવ બા’વરી બની ગઈ,આખું શરીર પરસેવે રેબઝેબ થઇ ગયું હતું…આંખો ફાડીને જોઈ રહી…પણ એને કાંઈ ખબર પડતી ન હતી કે શું બની ગયું…

મમ્મીએ પૂછ્યું: ” શું થયું બેટા ?”

“કશું નહિ” એકાક્ષરી જવાબ આપીને પાછી સુઈ ગઈ…

ક્યાંય સુધી મમ્મી એના માથે અને શરીર પર હાથ ફેરવતા રહ્યા…શરીર પરથી પરસેવો લુછી કાઢ્યો…ઉભા થઈને પાણી લઈ આવ્યા અને એને બેઠી કરીને પાણી પિવડાવ્યું., બસ શ્રેયા શાંત થઇ ગઈ..પણ એમની ઊંઘ ઉડી ગઈ..અશાંત મન હવે વિચારોના વમળમાં અટવાયું. ” હવે તો વહેલામાં વહેલી તકે આ છોકરીનું …..પણ એનો બાપ ક્યાં માને છે..એમને તો હજુ નાની કીકલીજ  લાગે છે…..જ્યારે કહીએ ત્યારે કહેશે કેમ તને આટલી બધી ઉતાવળ આવી છે મારી આ દીકરીને પૈણાવવાની…!!!!

વિચારોથી મન અને આંસુથી આંખો છલોછલ હતાં… ઉભરાતા હતાં.

સવારેતો સૌ પોતપોતાના કામે વળગી ગયાં. આખું ઘર દોડધામમાં હતું… શ્રેયા હજુ સુતી હતી..મમ્મીએ પણ એને જોકે સુવા દીધી અને રૂમને બહારથી આંકડી મારી દીધી. વિચારતા હતા કે “આખી રાતના અજંપા પછી બચારી ઊંઘી છે તો છો ને ઊંઘતી.” મોડી મોડી શ્રેયા જાગી…અંદરથી બારણું ખખડાવ્યું….મમ્મીએ બારણું ખોલ્યું અને એને બાથમાં લઈ લીધી…માથે બરડે હાથ ફેરવતા રહ્યા. આંખો ભરાઈ આવી. એક બાજુ ગુસ્સો છે અને બીજી બાજુ મમતા છે…વહાલ છે.

મમ્મીના આવા વર્તાવથી એને અકળામણ થતી હતી પરંતુ મમ્મીના લાગણીશીલ અને અધિરીયા સ્વભાવની પણ તો એને ખબર છે જ ને ! આજનું તેમનું વર્તન કૈક આશ્ચર્ય જન્માવે તેવું હતું…એને મમ્મીના ચહેરા પર ભયની રેખાઓ દેખાઈ  પણ એતો અમસ્તું કંઈક થયું હશે એમ માની એ નિત્યકર્મમાં પલોટાઈ. થોડીવાર પછી  છાપું લઈને હિંચકે આવીને બેઠી….. મમ્મી પણ એની બાજુમાં બેસી ગયા..શ્રેયાએ એ તરફ બહુ લક્ષ્ય ના આપ્યું … એમણે બોલાવી..” શ્રેયા…!!”

“હંઅઅ”

” રાતે શું થયું હતું તને ..?” શ્રેયાએ છાપું એકબાજુ મૂકી દીધું”

” ક્યારે…?”

” તને ખબર છે રાતે તું ઝબકી ગઈ હતી..?”

” ના… તેં મને પાણી આપ્યું હતું એટલી ખબર છે.”

” હા..મેં તને પાણી પિવડાવેલું….શું થયું હતું તને..સપનું આયેલું?”

” ખબર નથી..”

” સાચુ કે’છે ?”

” હા.. મમ્મી”

“કોનું નામ બોલતી’તી..?”

” નામ..?”

” હા, નામ..”

” મને કશી ખબર નથી…મને કશું યાદ નથી…”

” સાચું..?”

” હા…મા…?” ક્યારેક લાડમાં તે મમ્મીને મા કહેતી..

” એકદમ તેં ચીસ પાડેલી અને કો’કનું નામ બોલી અને પાછી ઇંગ્લીશમાં કશું બોલતી’તી.”      “મને કશું યાદ નથી મા” શ્રેયાએ વાત બદલવાનો પ્રયત્ન કરવા માંડ્યો અને ઉભી થઈને જવા માંડી એટલે મમ્મી એ એને રોકી લીધી અને ગુસ્સે થઈને કહ્યું : ” બેસ અહીં…ક્યાંય જવાનું નથી..” આજે પહેલી વાર શ્રેયા ડરી ગઈ અને બેસી ગઈ. થોડીવાર કોઈ કશું બોલ્યું નહિ.. શ્રેયાએ ગુસ્સામાં જોરથી હીંચકો ઝૂલાવવા માંડ્યો…અને મમ્મીએ ફરીથી ગુસ્સે થઇ ને કહ્યું.: “રોક હીંચકો, બોલ કહે મને કે કોણ છે એ…??”

“……….”

થોડીવાર બિલકુલ શાંતિ રહી પણ બંનેના મગજમાં ધમાસાણ ચાલતું હતું.. શ્રેયા કોઇપણ રીતે એ વાત પર પડદો પડેલો રહે એમ ઈચ્છતી હતી અને મમ્મી કોઇપણ રીતે એ વાતનો ઘટસ્ફોટ થાય એમ ઈચ્છતા હતાં.

“શ્રેયા મને કહે બેટા એ કોણ છે..”સહેજ નરમ થઇ ગયા.

અત્યાર સુધી શ્રેયાની કોઈ પણ વાતથી તે અજાણ ન હતા અને આજે પહેલીવાર શ્રેયાએ કશુંક છુપાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ભૂતકાળમાં બનેલી આવી જ ઘટનાઓ વિષે એણે સામેથી મમ્મીને કહેલું.. એના જીવનમાં આવેલા અનેક પ્રલોભનો એણે ઠુકરાવી દીધેલા અને મમ્મી એ બધાથી વાકેફ હતા અને આજે આ છોકરીએ કશુંક છુપાવ્યું એ વાત જ આમતો એમના માટે વજ્રાઘાત સમાન હતી…!!!  કોઇ પણ રીતે એ વાત તેઓ જાણવા માંગતા હતા.

” હું આજે આખી રાત ઊંઘી નથી શકી બેટા …બહુ ચિંતા થાય છે મને.” અવાજ સહેજ ગળગળો થઇ ગયો. ” એવું કશું ના કરીશ બેટા કે  અમારે નીચાજોણું થાય..”

“…………..”

” કોણ છે એ તો  કહે…”

” મારા સાહેબ છે…”

” શું નામ છે …?

” યશસ્વી ….હું…હું એને બહુ પ્રેમ કરું છું..”

“………….” શું બોલવું એજ ના સમજાયું.. મૌન રહ્યા …બસ એ દિવસ તો  આનાથી વધારે કશી  વાત ના થઇ…પપ્પા પણ એ દિવસે સાંજેજ બહારગામથી આવ્યા…. રાત્રે મોડા મમ્મીએ બધી વાત એમને કરી.

પંદરેક દિવસ એમ જ સામાન્ય રીતે કોઈ પણ ઘટનાઓ ઘટ્યા વગર પસાર થઇ ગયા. આ દિવસોમાં બધાજ  જાણે શ્રેયાથી અળગા થઇ ગયા…. એક દિવસ અચાનક પપ્પાએ રાત્રે શ્રેયાને બોલાવી અને પાસે બેસાડી..બાથમાં લઈને કપાળે ચૂમી લીધી…એના ચહેરાને તેમની હથેળીઓમાં લઈ તેની આંખમાં આંખ પરોવવાનો પ્રયત્ન કર્યો….પણ શ્રેયાએ આંખો ભીંસી દીધી…

” મારી સામે જો ”

શ્રેયાએ આંખ ના ખોલી…પણ અંદરથી ટપ ટપ કરતા આંસુ ધસી આવ્યા…

” બેટા …”

” હંમ”

” આવતી અગિયાર તારીખે તારું લગન છે..”

“………..”

મૌન થઇ ગઈ એ છોકરી …આજે પહેલીવાર એણે પપ્પાની સામે એક હરફ ના ઉચ્ચાર્યો…આજે પહેલીવાર એને પપ્પાની બીક લાગી. આંખો છલકાઈ ગઈ… ઘરના બધાં લગ્નની તૈયારીમાં પડી ગયાં..બધા ને ખુબ ઉત્સાહ હતો….નિરુત્સાહ હતી ફક્ત શ્રેયા…. બધા જેમ કહે તેમ કર્યા કરે.. જીવનનો ઉમંગ અદ્રશ્ય થઇ ગયો..

ફોજદાર સાહેબની શાખ પ્રમાણે ધામધૂમથી લગ્ન થયાં…શ્રેયાએ છોકરા તરફ નજર સુદ્ધાં કરી નહિ.. શ્રેયા વિદાય થઇ ગઈ..અને ઘરમાંથી કિલકિલાટ અદ્રશ્ય થઇ ગયો..ઓરડા સાવ સૂના થઇ ગયાં, બધા જ દુઃખી હતાં…મમ્મીની આંખો સુકાવાનું નામ જ  લેતી નથી.

જોકે સૌથી વધારે દુઃખી છે ફોજદાર સાહેબ..વિદાયવેળાએ શ્રેયા પપ્પાને વળગીને ખૂબ રડેલી…અને ત્યારે પહેલીવાર આ પોલીસ અમલદારને ઢીલા પડેલા લોકોએ જોયેલા.

આખી રાત આંટા માર્યા કર્યા..જ્યાં જ્યાં શ્રેયા સાથે મસ્તી કરતા એ જગ્યાએ જઈ જઈને ઉભા રહે અને મનોમન જાણે શ્રેયાની હાજરીને અનુભવવાનો પ્રયત્ન કરતા હતા.

સવારે મમ્મી એમની પાસે આવ્યા …”ઊંઘ્યા નહિ આખી રાત…?”

” ના ”

મમ્મીના હાથ તેમના હાથમાં લઈ લીધા અને આંખો છલકાઈ ગઈ..” આપણે આવું કેમ કર્યું…”?

” શું…??”

” છોકરીને એની મરજી એ પૂછી નહિ.. સાવ નિષ્ઠુર થઇ ગયા હતા આપણે…એને વિદાય કરી દીધી ફક્ત આપણી જીદ પૂરી કરવા..???”

મમ્મીનો હાથ પકડીને જ્યાં શ્રેયાએ કંકુના થાપા માર્યા હતા ત્યાં લઈ ગયા અને એના પર હાથ ફેરવવા માંડ્યા….હાથ ફેરવતાજ રહ્યા..અને આંખો છલકાઈ ગઈ…જીભ થોથવાઈ ગઈ…અને એક મોટું ડૂસકું નીકળી ગયું…” જો.. જો…મારી આ ઢીંગલીના નાના-નાના હાથની નિશાનીઓ…જો મારા હાથમાં મારી ઢીંગલીના હાથ છે ..”

મમ્મીને બીક લાગી શું થઇ ગયું આમને…? આજે પહેલીવાર પપ્પાએ બધાની  હાજરીમાં મમ્મીના ખભે માથું મૂકી દીધું અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યા અને એ સાથે જ  વીસ બાવીસ માણસોની આંખોનાં બંધ પણ તૂટી ગયા…

ઢીંગલીના કંકુથાપા જ યાદ બનીને રહી ગયા….

 

*********                                       *********

Advertisements

આઈ’મ હીઝ ફાધર…!

મીસીસ બાવીસી દાદર પરથી નીચે આવ્યાં. બે-ત્રણ પ્રોફેસર પણ તેમની પાછળ ઉતર્યા અને પટાવાળો મનસુખ મૅડમની બ્રીફકેસ લઈને આગળ ગાડી પાસે પહોંચી ગયો હતો. ગાડી પોર્ચ પાસે આવીને ઉભી હતી.. ડ્રાયવર ગાડી પાસે જ મૅડમની રાહ જોઇને ઉભો હતો..
ડૉક્ટર મિસીસ શશિકલા બાવીસી હજુ છ મહિના પહેલાં આ કૉલેજમાં ટ્રાન્સ્ફર થઈને આવ્યાં છે.અંગ્રેજી લિટરેચરમાં તેમણે પી.એચ.ડી કર્યું છે.. ધારદાર બુદ્ધિપ્રતિભા, સ્પષ્ટવક્તા અને શિસ્તનાં આગ્રહી, કામ કરવાનો જબ્બર જુસ્સો અને સબોરડીનેટ્સ પાસેથી કામ કરાવવાની તેમની આવડત અને ત્રેવડ બંને ગજબ.. પ્રભાવ એવો કે કૉલેજનાં રાઉન્ડમાં નીકળે એટલે આખું કૅમ્પસ ખાલી થઇ જાય.. અધ્યાપક કે વિદ્યાર્થીઓ કોઈ આડુંઅવળું ફરતું ના દેખાય.. આ હતું એમના વ્યક્તિત્વનું એક પાસું. એમનાં વ્યક્તિત્વનું બીજું પાસું પણ એવું જ મજબૂત… બિલકુલ ઓછું બોલવું, ધીમા અવાજે બોલવું, અવાજની ટોનલ ક્વોલીટી સહેજ હસ્કી પણ બેમિસાલ અને અત્યંત પ્રભાવક, ખુબ શાંત, સૌમ્ય, જાજરમાન અને કેરેષ્મેટિક વ્યક્તિત્વ, મધ્યમસરનો બાંધો..પ્રમાણસરની હાઈટ, ઊજળો વાન અને કોઈની પણ દ્રષ્ટી એમના ચહેરા પરથી હટવાનું નામ ના લે એવા ફીચર્સ. મિસીસ શશિકલાની ડ્રેસસેન્સ પણ કાબીલેદાદ છે.. હમેશા તેઓ ડ્રાય કરેલી સિલ્કની સાડી અથવા કલકત્તી કોટન કે પછી અવરગંડી પ્રકારની સાડી પહેરતાં, ભાગ્યેજ તેઓ સિન્થેટિક કપડાં પહેરતાં અને સાડી-બ્લાઉઝનું પરફેક્ટ કે કૉન્ટ્રાસ્ટ મૅચિંગ હોય..ખુબ ઓછી જૂલરી પહેરતાં. પરફેક્ટલી ટ્રીમ કરેલા બોબ્ડસ્ટાઈલનાં સ્ટેપ્સમાં કપાયેલા અને લાઈટ કર્લ કરેલા વાળ…કપાળમાં એક નાની બિંદી અને સહેજ પિન્કીશ ટોનનાં રીમલેસ ગ્લાસીસ પહેરતાં… હા તેઓ ચોક્કસ તેમના દેખાવ અને વ્યક્તિત્વ બાબતમાં ખુબ સભાન છે.
શહેરનાં પશ્ચિમ કિનારે આવેલી આ કૉલેજ, અંગ્રેજ શાસન વેળા કોઈક અંગ્રેજ અમલદારે શરુ કરાવેલી અને આખા રાજ્યમાં તેની ખુબ પ્રતિષ્ઠા હતી.. શહેરમાં એ વેળા જે બે-ત્રણ કૉલેજો હતી એમાંની આ શ્રેષ્ઠ કૉલેજ હતી.. ખુબ વિશાળ કેમ્પસમાં પથરાયેલી હતી અને તેની બાંધણી પણ અંગ્રેજી કોઠી પ્રકારની હતી..
મિસીસ બાવીસીનું જાજરમાન અને ઠસ્સાદાર વ્યક્તિત્વ અને ભવ્ય એવી આ પ્રાચીન ઢબની બાંધણીવાળી ઇમારત જોઇને કોઈ એવું ચોક્કસ અનુમાન કરેજ કે તેઓ પણ કોઈ રાજઘરાણાની સ્ત્રી હશે….
કૉલેજમાં આજે અગત્યની મીટિંગ હતી એટલે તેઓ મોડા સુધી રોકાયેલા.. મીટિંગ પૂરી થઇ.. ઘણાબધાં નીકળી ગયાં અને થોડાં લોકો રોકાયેલા, જેઓ હવે મૅડમ સાથે નીકળ્યા.. આમાનાં કેટલાક પ્રોફેસરને તેમના માટે આદર હતો તો કેટલાક તેમની અદબ જાળવવા રોકાયેલા તો કેટલાક વળી મૅડમની કૃપાદ્રષ્ટિ પામવાની ખેવનાવાળા પણ હતા. મૅડમ આગળ ચાલતાં હતાં અને બાકીના બધા એમની પાછળ ચાલતા હતા.
છેલ્લા એકાદ બે વર્ષમાં કૉલેજનું વાતાવરણ ઘણું બગડી ગયું હતું.. કૉલેજને તેની આગવી પ્રતિષ્ઠાને અનુરૂપ ચલાવવામાં અગાઉના આચાર્ય નિષ્ફળ ગયા અને તેથીજ મિસીસ બાવીસીને તાત્કાલિક અસરથી રાતોરાત બદલીને અહીં લાવવામાં આવેલાં.. ગવર્ન્મેન્ટ કૉલેજ હોવાથી એમાં ટ્રાન્સ્ફર થાય એ તો સ્વાભાવિક ગણાય અને એ જ રાહે એમની ટ્રાન્સ્ફર થઇ અને તેઓ અહીં આવી ગયાં.. હા… કૉલેજને એનાં મૂળ રેપ્યુટેશનમાં લાવતા એમને છ એક મહિના જેટલો સમય લાગ્યો પરંતુ બધાંજ દૂષણ અને તમામ અસામાજિકોનો સફાયો થઇ ગયો.. હવે આજે કૉલેજની એજ પૂર્વપ્રતિષ્ઠા પાછી આવી ગઈ..
રોજ સાંજે મોડે સુધી તેઓ કૉલેજમાં રોકાતાં અને વળી આમ પણ એમનો પરિવાર અહીં નથી. કૉલેજ તરફથી એમને સુંદર ક્વાર્ટર રહેવા માટે આપવામાં આવ્યું છે.. એમણે એમનાં આગવા અંદાજમાં અને એમનાં ટેસ્ટ અને જરૂરિયાત પ્રમાણે ક્વાર્ટરને સજાવ્યું છે.. રોજ રાત્રે વોકિંગ માટે નીકળે અને બે-ત્રણ માઈલ જેટલું ચાલીને પાછા આવે..મોડીરાત સુધી વાંચતાં હોય અને એમ કરતાં ક્યારે ઉંઘ આવી જાય એની ખબર જ ના રહે..
લગભગ સાંજ પડવા આવી છે…દિવસ આથમી ચૂક્યો છે, મેડમ  ઑફિસમાંથી નીકળીને તેમની સરકારી ગાડી તરફ પ્રયાણ કરી રહ્યાં છે.. હમેશા છૂટવાના સમયે ડ્રાયવર ગાડીને પાર્કિંગ લોટમાંથી પોર્ચમાં લાવીને ઉભી કરી દે..અને પછી મૅડમ ઑફિસમાંથી આવીને સીધા ગાડીમાં બેસી જાય. આજે પણ એમ બન્યું.. દૂરથી ડ્રાયવરે મૅડમને આવતાં જોયા એટલે તે દરવાજો ખોલીને ઉભો રહી ગયો..મૅડમ કારમાં બેઠાં અને દરવાજો બંધ કરતાં કરતાં કહ્યું : “ ઓ.કે. જેન્ટલમેન, ગુડનાઇટ એન્ડ ટેક કેર.. વી શેલ મીટ ટુ મોરો ધેન….!!”
“યસ મે’મ..ગુડ નાઇટ” એક સાથે ત્રણ-ચાર જણાનો અવાજ આવ્યો…
કારનો દરવાજો બંધ થયો..અને કાર ધીરે ધીરે ચાલવા માંડી..અને એ સાથે એમણે ડ્રાયવરને કાર રોકવાની સૂચના આપી.. કાર અચાનક રોકાતા તરત એમને મૂકવા આવેલા બે-ત્રણ અધ્યાપક દોડતા કાર પાસે આવી પહોંચ્યા..
મેડમની નજર એમના બિલ્ડીંગથી દૂર પ્લે-ગ્રાઉન્ડ પાસે એક ઝાડ નીચે બેઠેલા યંગ કપલ, તરફ ગઈ અને એટલેજ એમણે ગાડી રોકાવી.
“અરે આટલી મોડી સાંજે આ લોકો કૉલેજ કેમ્પસમાં શું કરે છે..?” ક્યાં છે સિક્યુરિટી ગાર્ડ..? જલદી લઈ આવો એ બંને જણને અહીં..” એટલું બોલતાં બોલતાં તેઓ કારમાંથી બહાર આવી ગયા..એકદમ ધૂઆંપૂઆં થઇ ગયા..અધ્યાપકો પણ વિચારવા લાગ્યા કે મૅડમ આવું કેમ કરે છે..? કૉલેજ કેમ્પસમાં તો આ બધું બનતું જ હોય.. સિક્યુરિટી નો જવાન એ બન્નેને ત્યાં લઈ આવ્યો.. આમતો એ લોકો ખાસ્સા દૂર બેઠા હતા એટલે આવતા થોડી વાર પણ લાગી ..પણ તેમ છતાં ત્યાં સુધી મૅડમ બિલકુલ મૌન ઉભા રહ્યાં હતા અને જાણે કોઈક વિચારોમાં ખોવાઈ ગયાં..
“ મૅડમ આ લોકો આવી ગયા..”
“હં..હા…હા..શું કરો છો અહીં આટલા મોડા ..આટલી સાંજે..?” ગુસ્સામાં એકદમ લાલચોળ થઇ ગયેલાં.
“કઈંજ નહિ અમે તો બેઠા હતા મૅડમ !“
એક પ્રોફેસરને એમણે કશીક સૂચના આપી અને પાછા કારમાં બેસીને રવાના થયાં.. ડ્રાયવરને ઘડીએ ઘડીએ ઝડપથી ચલાવવાની સુચના આપ્યા કરતાં હતાં. અચાનક એમનું વર્તન સાવજ બદલાઈ ગયું. રેસ્ટલેસ થઇ ગયાં એકદમ.. ડ્રાયવર પણ એટલું તો સમજી જ શક્યો કે પેલા બે જણાને જોયાં પછી મૅડમનું વર્તન બદલાઈ ગયું હતું.. અપસેટ થઇ ગયા હતાં એકદમ અને કશાક ઉંડા વિચારોમાં ખોવાઈ ગયા હતાં અને એટલે તો એમને ઘર આવ્યું તો પણ ખબર જ ના રહી..એમના મનનો કબજો કોઈક અતીતની ઘટનાએ જાણે લઈ લીધો હતો…!!
મિસીસ બાવીસી શાંત પ્રકૃતિનાં પ્રૌઢા અને પ્રગલ્ભ વ્યક્તિત્વ… કોણ જાણે કેમ આટલાં બધાં વિવશ થઇ ગયાં..!!
ઘરે જઈને ક્યાંય સુધી બહાર વરંડામાં આરામ ખુરશીમાં બેસી રહ્યાં..અને એમજ ક્યારે આંખ મળી ગઈ એની ખબર ના રહી..અને બસ જાગૃત અવસ્થામાં ચાલતા વિચારો અત્યારે અજાગૃતીમાં પણ એક ગમતીલો અહેસાસ બનીને જાણે ઉમટી આવ્યો.. આંખનાં ખૂણા ક્યારેક ભીનાશ અનુભવતાં, એક અવાજ પોકારતો હતો…બે હાથ પહોળા થઈને જાણે એમનાં તરફ આવી રહ્યાં હતાં..એક ખૂબ અનુભવેલા અહેસાસનું પુનરાવર્તન થતું લાગ્યું.. એજ અનુભૂતિ… હૃદયનાં એજ આવેગ.. રૂવાંડાનું ઉભા થઇ જવું…. એક ખોળામાં એમનું માથું અને કપાળ પરના વાળમાં પરોવાયેલી આંગળીઓનો હલકો સ્પર્શ અને ધીમે ધીમે બે હથેળીઓ વચ્ચે પકડાયેલો ચહેરો અને એનાં પર ચુંબનનો વરસાદ…અને એનાથી થતી ગૂંગળામણથી ચહેરો છોડાવવા થતી મથામણ અને છટપટાહટ અને એ સાથે મોમાંથી નીકળી આવેલી ચીસ…
“ છો..છો..છોડ વિદિશ મને પ્લીઝ…! શું કરે છે આ ? જો..જો..આ મારો આખો ચહેરો..કેવો..? આરામખુરશીમાં છટપટાવા માંડ્યાં મિસીસ શશિકલા બાવીસી..!!!
એ સાથે ઝબકીને જાગી ગયાં..અને એક ક્ષણ એમને ખ્યાલ જ ના આવ્યો કે એ ક્યાં છે..?? ચારેબાજુ નજર ફેરવી લીધી કે કોઈ જોતું તો નથીને…! પણ એટલું સારું હતું કે ત્યાં કોઈ હતું નહીં.
પચાસ-બાવન વર્ષની આ સ્ત્રીમાં જાણે કોઈક નવયૌવનાનો પ્રવેશ થઈ ગયો હતો.. અત્યારેજ જાણે આ ઘટના બની હોય એવું ફિલ કરવાં લાગ્યાં.. તોડીવાર એમજ બેસી રહ્યા અને પછી ધીરેથી ઉભા થયાં, વોશબેઝીન પાસે જઈ અને સામેના મિરરમાં ચહેરો જોયો.. ચાંલ્લો કપાળમાં એની મૂળ જગ્યાએથી સહેજ ખસી ગયો હતો.. એ તો જોકે એમની જ હથેળીમાં એમણે એમનો ચહેરો પકડ્યો ત્યારે એમ થયેલું..!
અરીસામાં પોતાનું પ્રતિબિંબ જોતાં જ ૩૦-૩૨ વર્ષની મુગ્ધ યુવાન શશિકલાનો ચહેરો મિરરમાં દેખાયો અને એના શરીરને વીંટળાયેલા બે હાથ..
“રહેવા દેને વિદિશ તું મને બહુ પજવે છે..પ્લીઝ છોડ મને “
“ શશી.. તારી પાસેથી દૂર જવાનું મન જ નથી થતું….તારા બદનની મહેક મને દૂર જવા જ નથી દેતી..”
અચાનક શશિકલા તંદ્રાવસ્થામાંથી જાગૃતિમાં આવ્યા..!!
“ ઓહ માય ગોડ..! આ શું થાય છે મને હેં..? હું તો કાંઈ નાની કીકલી છું..? કેમ આવું થયું અચાનક..? આટલાં બધાં વર્ષો પછી એ કેમ આમ સામે આવ્યો..? એક નિસાસો નીકળી ગયો અને ઉંડો શ્વાસ લીધો અને સ્વગત બોલવા માંડ્યા…”હા..! એ મારા જીવનનો એક બહુ ગમતો હિસ્સો છે, હતો… હા..હા…હતો..કેમ.??? હા..છે જ વળી!
આજે જે રીતે એ ભૂતકાળનો ભોરિંગ, સમયનો રાફડો ફાડીને બહાર ધસી આવ્યો એનો અર્થ જ એ ને કે, એ હજુ પણ મનમાં એનું અસ્તિત્વ જાળવીને બેઠો છે.. કોઈ પણ કારણ વગર આંતરમનના એ ખંડનાં ચુસ્ત ભીંસાયેલા કમાડનું ઓચિંતું ખૂલી જવું, એની પાછળ કોઈ કારણ હશે..?? એની સાથે થયેલા મેળાપની ઘટના અને એનાથી વિખૂટાં પડી જવાની દુર્ઘટના એ અમારી નીયતીજ ને વળી..? નહીં તો ક્યાં કશુંય અયોગ્ય હતું એ સંબંધમાં.?? જાતજાતનાં વિચારો અને કેટકેટલાં પ્રશ્નો એકસામટા ઉમટી આવ્યા…!!
પણ એ સમજાતું ન હતું કે આટલાં બધાં વર્ષો પછી એવું તે શું થયું કે ભુતકાળે વર્તમાનનો કબજો લઈ લીધો..??? તેઓ કેટલાં બધાં વર્ષોથી કૉલેજમાં અધ્યાપન અને પ્રિન્સિપાલની જવાબદારી નિભાવી રહ્યા છે.. કૉલેજ કેમ્પસમાં છોકરા-છોકરીઓને આમ એકાંતમાં સાથે બેઠેલા અને પોતાની મસ્તીમાં મસ્ત હોય એવાં તો અનેક પ્રસંગો એમણે જોયાં છે અને આજે સાંજે કૉલેજ કેમ્પસમાં બે જણને સાથે બેઠેલાં જોવા મળ્યાં એમાં ક્યાં કશું નવું કે અજુગતું હતું….? તો પછી આજે કેમ એ ઘટના મિસીસ શશિકલાનાં મનોમસ્તિષ્ક પર સવાર થઇ ગઈ..!!
આ બધા પ્રશ્નોમાંથી માંડ માંડ છૂટકારો મળ્યો… બાથરૂમમાં જઈને હોટ વોટરમાં કોલન એડ કરીને શાવર લીધો.. આખો રૂમ કોલનની ખુશ્બુથી ભરાઈ ગયો..અને એમને પણ શરીરમાં સ્ફૂર્તિ આવી..તાજગી મહેસુસ થવા લાગી.જમ્યા અને નિત્યક્રમ મુજબ વાંચવા બેસતા હતા ને જ ફોન ની રીંગ વાગી..
“હેલ્લો..!”
“હેલો શશી..કેમ છે તું ?
“મજામાં..તમે કેમ છો માનવ..?”
“આર યુ શ્યોર… તું મજામાં છે..?કેમ અવાજ ઢીલો છે ? કાંઈ થયું છે ..? તબિયત તો ઠીક છે ને ? કૉલેજમાં કાંઈ પ્રૉબ્લેમ તો નથીને ?”
“ના માનવ એવું કશું નથી.. તમે સવાલો બહુ જ પૂછો છો..તમે ચિંતા નહિ કરો…..માનવ, પ્લીઝ ..ડોન્ટ વરી..”
“ઓ.કે… ધેટ્સ વેરી ગૂડ..શશી સાંભળ…! જો હું કાલે સાંજે ત્યાં આવુ છું, મારે થોડું કામ છે એટલે એકાદ દિવસ રોકાઈને પાછો આવી જઈશ ….”
“છોકરાઓ…?”
“એ લોકો અહિં રહેશે…જો સિદ્ધાંતને આવવું હશે તો લઈ આવીશ.. હું પૂછી જોઇશ”
‘સારું થયું તમે આવો છો, આમ પણ આઈ નીડ યુ હિયર ધીસ ટાઈમ…” બોલતા તો આમ બોલાઈ ગયું પણ એ શબ્દોનો ખટકો તો જરૂર લાગ્યો..
અહીં ટ્રાન્સ્ફર થઇ એટલે એમને એકલાં રહેવું પડતું હતું…એમનો પરિવાર અમદાવાદમાં સેટલ્ડ છે…એમના હસબન્ડ ઇન્ડસ્ટ્રીયાલીસ્ટ છે.. નાનો દીકરો સિધ્ધાંત તેમની સાથે બિઝનેસમાં છે.. મોટી દીકરી સ્વર્ણિમ મેડીસીનમાં પોસ્ટ ગ્રેડ્યુએશન કરે છે અને હોસ્ટેલમાં રહે છે..આમ આખો પરિવાર વેરણછેરણ હતો..
ક્યાંય સુધી ફોન પાસે બેસી રહ્યાં, આજે કશું સુજતું નથી…સૂનમૂન બેઠાં હતાં અને બસ વિચારોની ઘટમાળ ચાલ્યા કરી..બહુવારે એમાંથી બહાર આવ્યાં અને રૂમમાં આંટો મારીને પાછા આવીને બેડ પર બેસી ગયાં..અને વિચારવા લાગ્યા કે આજે શું થઇ ગયું છે મને…? વિદીશ સાથેનો સંબંધ અનાયાસ કેમ માનસપટ પર તરી આવ્યો અને આટલા વર્ષે તાજો થયો….?? આજે જે ઘટનાઓ મનમાં ઉપસી આવી એ બધીજ ઘટનાઓ જાણે હમણાં બની હોય એમ લાગતું હતું.. વિચારોમાં ને વિચારોમાં ક્યારે આંખ લાગી ગઈ તેની ખબર ના રહી. મોડી રાત્રે જ્યારે ઝબકીને જાગ્યાં ત્યારે રૂમની લાઈટ ચાલુ હતી.. ઊઠ્યા,બાથરૂમ જઈ આવ્યાં અને પાણી પીને પાછા આડા પડ્યા…જોકે ઊંઘ ઉડી ગઈ..જાગતાં પડી રહ્યાં ક્યાંય સુધી. વિદિશ, આજે નજર સામેથી હટતો જ નથી.. અનાયાસ એમનાં મોંએથી જોરથી વિદિશના નામની ચીસ પડી ગઈ અને સ્વગત બોલવા માંડ્યાં
“વિદિશ મેં તને અન્યાય કર્યો છે.. હું કબુલ કરું છું કે મેં તારા કોઈ પણ દોષ વગર તને દુઃખી કર્યો છે.. તું તો ..તું..તો મને બહુ પ્રેમ કરતો હતો..પણ શું કરતી હું વિદિશ ? હું બેવડું જીવતી હતી..ના તો હું તને છોડી શકતી હતી કે ના તો હું માનવને પામી શકતી હતી.. એ સાચું હતું કે તું મારા જીવનમાં પહેલો આવ્યો હતો અને આપણે બેસુમાર પ્રેમ કરતા હતાં એકબીજાને અને આપણી વચ્ચેનો સંબંધ….” આટલું બોલતાં તો એમનાં ગળે ડૂમો આવી ગયો..ક્યાંય સુધી બોલી ના શક્યાં.. પાછો એક ઊંડો શ્વાસ લઈને ધીમેધીમે બોલવા માંડ્યાં..” હા…વિ..! ” ક્યારેક શશિકલા એને ફક્ત વિ કહીને જ બોલાવતાં..આજે અનાયાસ એ સંબોધન પણ થઇ આવ્યું.. “ વિ, આપણા સંબંધને કોઈ સામાજિક માન્યતા ન હતી..પણ આપણેતો ક્યાં એવી કોઈ માન્યતાની જરૂર પણ હતી..હેં..??”
આટલી રાત્રે એકલાંએકલાં બોલવું અને આમથી તેમ રૂમમાં આંટા મારવા… સાવ બાલીશ વર્તન લાગતું હતું….આ એક મેચ્યોર્ડ અને ભણેલી ગણેલી પ્રૌઢ સ્ત્રીનું.. પણ અત્યારે ક્યાં કશું એમનાં નિયંત્રણમાં હતું..? બધું અનાયાસ થતું હતું.. આંતરમનમાં જબરદસ્તી દબાવી રાખેલી એ લાગણી આજે બહાર આવી રહી છે.. પણ આમતો એ સારું હતું એમનાં માટે કારણકે એમ કરતાં એ મનનો ઉભરો બહાર ઠાલવી રહ્યાં હતાં.. એ તો બોલ્યેજ જતા હતાં.. એમની સામે એ વિદિશને બેઠેલો જોઈ રહ્યાં હતાં અને બસ એને સંબોધીને જે મનમાં આવતું તે બોલતાં હતાં..
“ વિદિશ, હા..! માનવ તારા પછી મારા જીવનમાં આવ્યો..પણ એ કાયદેસર મારા પતી તરીકે આવ્યો.. મારો એની સાથેનો સંબંધ સમાજમાન્ય સંબંધ છે…” અને એકદમ આવેશમાં આવીને ચિત્કારી ઊઠ્યા.. “ હા…! વિદિશ, માનવ મારો પતિ છે, કાયદેસર પતિ છે…અને મારો એની સાથેનો સંબંધ સમાજમાન્ય સંબંધ છે.. સમાજમાન્ય સંબંધ છે મારો..બોલ વિ..! તારું મારા જીવનમાં શું સ્થાન હતું..હેં..બોલ..! તું નહિ બોલે… હું જ તને કહું છું કે તારું મારા જીવનમાં કોઈ સ્થાન ન હતું.. મારે માનવને પામવો હોય તો મારે તારાથી છૂટકારો મેળવવો પડે..?? પણ કેવી રીતે એ શક્ય હતું..? તું તો મારા શ્વાસનાં એકએક ધબકારમાં વ્યાપેલો હતો..વિદિશ મારી છાતીનાં ધબકારમાંથી પહેલો અવાજ જ વિદિશ આવતો.. પછી શું કરતી હું..? બોલ વિદિશ બોલ શું કરતી હું…તું મારો પીછો જ છોડતો ન હતો વિદિશ….હું કેવી રીતે મુક્ત થતી તારાથી ???”
એક ડૂસકું નીકળી ગયું અને ચોધાર આંસુથી રડી દેવાયું..
બહુવાર સુધી કાંઈ પણ બોલ્યા વગર બેસી રહ્યા.. જેટલા એ વિચારોથી દૂર થવાનો પ્રયત્ન કરતા હતા એટલી પ્રબળતાથી એ સામે આવતા હતા. કશુંજ એમના નિયંત્રણમાં ન હતું.
“વિદિશ ..હા, એટલે જ… એટલે જ…વિદિશ, હું તારાથી દૂર ચાલી ગઈ અને દૂર પણ એવી કે…!!!” આમ બોલતાં બોલતાં તો એમની આંખો મીંચાઈ ગઈ…ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયાં… સવારે ખૂબ મોડા ઊઠ્યા.. નિત્યક્રમ પતાવી એકદમ ઝડપથી તૈયાર થઇ કૉલેજ પહોંચી ગયાં અને કામમાં લાગી ગયાં.. વચ્ચે એમનો એક ક્લાસ હતો તે પતાવીને હમણાંજ આવીને ઓફીસમાં બેઠાં..પટાવાળા મનસુખને કડક કોફી બનાવવા કહ્યું.. માથું સહેજ ભારે લાગતું હતું.. ઓફીસના કામમાં વ્યસ્ત હતાં…કોઈ ફાઈલ જોઈ રહ્યા હતાં. બીજા પટાવાળાએ એમના ડેસ્ક પાસે આવીને એક ચિઠ્ઠી ટેબલ પર મૂકી.
“ કોણ છે ભાઈ..? મોકલ જે હોય તેને..” ચિઠ્ઠી વાંચ્યા વગર કહ્યું..અને પાછાં એ તો નીચું જોઇને ફાઈલ વાંચવા માંડ્યા .
ચેમ્બરનું ડોર ખૂલ્યું અને એક અવાજ આવ્યો..” મે આઈ કમ ઇન મૅડમ ..??”
“યેસ પ્લીઝ..” અને એમણે ઉંચું જોયું..ચારે આંખો મળી…
“વી..વિદિ..વિદિશ… તું..તું, ક્યાંથી આમ..? અહીં..? અચાનક..??
વિદિશના ચહેરા પર કોઈ વિશિષ્ઠ ભાવ જોવા ના મળ્યા…કોઈ પણ ઔપચારિકતા વગર એણે કહ્યું: “એક છોકરાને કોઈ છોકરી સાથે ગઈકાલે કેમ્પસમાં બેઠેલો તમે જોયેલો અને એના વાલીને બોલાવવાની તમે સુચના આપ હતી ને ? એ છોકરાનો વાલી હું છું.. આઈ’મ હીઝ ફાધર…! શશી.. મિસીસ શશિકલા ..!!”
*********